Την παραμονή των Χριστουγέννων, λίγη ώρα πριν από το καθιερωμένο γιορτινό δείπνο των ιταλικών οικογενειών, ο Ματέο Ρέντσι θέλησε να συγκαλέσει υπουργικό συμβούλιο για να καθορίσει τις κύριες λεπτομέρειες της μεταρρύθμισης του εργασιακού.
Το κοινοβούλιο έχει ήδη ψηφίσει το μέτρο, αλλά μόνον σε γενικές γραμμές. Ο καθορισμός των επιμέρους νέων όρων και κανόνων είναι αρμοδιότητα της κυβέρνησης, η οποία έλαβε μια εξουσιοδότηση με ευρύτατη ευχέρεια κινήσεων.
Επιβεβαιώνεται η μεγαλύτερη ευκολία απολύσεων, αν και με κάποιους περιορισμούς: σε ό,τι αφορά τις απολύσεις που θα οφείλονται σε οικονομικούς λόγους, οι εργοδότες, στο εξής, θα μπορούν να δίνουν χρηματική αποζημίωση, χωρίς να μπορεί ο απολυμένος να προσφεύγει στη δικαιοσύνη για επαναπρόσληψη.
Για τις απολύσεις, αντιθέτως, που οφείλονται σε διακρίσεις (σεξουαλικές, φυλετικές, θρησκευτικές και ό,τι άλλο), η δυνατότητα επαναπρόσληψης συνεχίζει να ισχύει. Για την τρίτη περίπτωση, τέλος, εκείνη των απολύσεων για πειθαρχικούς λόγους, ο Ρέντσι θέλησε να επιβάλει μια μέση λύση: θα μπορεί να καταβάλλεται χρηματική αποζημίωση, εκτός και αν ο εργαζόμενος καταφέρνει να αποδείξει ότι η «κατηγορία» στερείται κάθε σχέση με την πραγματικότητα.
Οι κανόνες αυτοί θα ισχύουν μόνον για τις νέες προσλήψεις και αυτό ακριβώς το στοιχείο έκανε πολλούς αναλυτές να εστιάσουν στις δύο κατηγορίες εργαζομένων που δημιουργούνται στο εξής: οι μέχρι τώρα μόνιμοι υπάλληλοι, με μεγαλύτερες εγγυήσεις, και οι νέοι εργαζόμενοι, που θα μπορούν να απολύονται ευκολότερα.
Ο Ιταλός πρωθυπουργός, όμως, απαντά ότι ο διαχωρισμός αυτός -εκ των πραγμάτων- ήδη υπήρχε και ότι η μεταρρύθμισή του προσφέρει φορολογικά κίνητρα στους εργοδότες ώστε να προχωρήσουν σε νέες προσλήψεις με συμβόλαια αορίστου χρόνου. Συμβόλαια, όμως, που στην «ελαστική» αυτή αγορά της εργασίας της κρίσης θα προβλέπουν απόκτηση πλήρων δικαιωμάτων μόνον μετά την πάροδο τριών ετών από την υπογραφή τους.
Τα συνδικάτα, τέλος, είναι παραπάνω από σαφή: «Ο Ρέντσι, με τη μεταρρύθμιση αυτή, έκανε μια τεράστια χάρη στην Μέρκελ και στους επιχειρηματίες», τονίζουν η Σουζάνα Καμούσο και ο Καρμέλο Μπαρμπαγκάλο, επικεφαλής των συνδικαλιστικών οργανώσεων Cgil και Uil.
