Εκτός από την κομμουνιστική ιδεολογία που συνιστά μεγάλη απειλή για τις ΗΠΑ, σύμφωνα με την ανάλυση του Ντόναλντ Τραμπ, και πρέπει να αντιμετωπιστεί, υπάρχει και η απειλή της πολιτικής τρομοκρατίας της Άκρας Αριστεράς, που είναι κίνδυνος για όλο τον πλανήτη, μηδέ της Ελλάδας εξαιρουμένης, όπου έχουμε, σύμφωνα με τους εγχώριους υπερσυντηρητικούς, την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Πανστρατιά, λοιπόν, των φιλελεύθερων δυνάμεων για να εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο. Αισθάνεται κανείς σήμερα οπουδήποτε στον κόσμο, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης, ότι ο κομμουνισμός και η Άκρα Αριστερά περικυκλώνουν τον καπιταλισμό και τον πολιορκούν;
Μη βιαστείτε να απαντήσετε αρνητικά και να δηλώσετε έκπληκτοι με τέτοιου τύπου αναφορές, γιατί οι επισημάνσεις και οι προειδοποιήσεις έρχονται από τα πιο επίσημα χείλη. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, κατά τη διάρκεια διεθνούς διάσκεψης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ με αντικείμενο την «αναζωπύρωση της πολιτικής τρομοκρατίας», στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι από 60 χώρες, υποστήριξε ότι η πολιτική τρομοκρατία της Άκρας Αριστεράς δεν αποτελεί νέο φαινόμενο, ούτε, όπως είπε, «επιχείρημα των συντηρητικών», αλλά «για το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης εποχής υπήρξε η κυρίαρχη μορφή πολιτικής βίας». O Μάρκο Ρούμπιο απηύθυνε κάλεσμα για συντονισμένη αντιμετώπιση του φαινομένου, λέγοντας: «Αυτό το κακό είναι πραγματικό. Και επιδεινώνεται. Δεν μπορούμε πλέον να το αρνηθούμε ή να το αγνοήσουμε. Ήρθε η ώρα να το εξαλείψουμε για πάντα». Άλαλα τα χείλη των ασεβών.
Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της ολιγαρχίας δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αντίπαλο. Αν δεν υπάρχει, τον κατασκευάζουν. Πρέπει σε κάποιους να φορτώσουν την ευθύνη για τα όσα κακά συμβαίνουν στον κόσμο, για όλα τα δεινά που πλήττουν τις κοινωνίες. Όχι, δεν είναι ο καπιταλισμός, δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός που προκαλούν τη φτώχεια, τις θηριώδεις ανισότητες, τα μαζικά κύματα μετανάστευσης, δεν ευθύνονται οι οικονομικές ελίτ ούτε τα συστημικά κόμματα για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα σε πολλές χώρες. Φταίνε όσοι αντιστέκονται, όσοι διαμαρτύρονται, όσοι και όσες διεκδικούν, όσοι και όσες υποκύπτουν στον πειρασμό της αμφισβήτησης, όσοι και όσες εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, καλλιεργούν προσδοκίες στους πληβείους και κυνηγούν χίμαιρες και ουτοπίες.
Στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν ό,τι τους ενοχλεί δεν διστάζουν να μετέλθουν και βίαια μέσα, τα οποία κόμματα της Αριστεράς, όπως ισχυρίζεται η ντόπια Δεξιά, ανέχονται και σιγοντάρουν τις ένοπλες οργανώσεις. Μέχρι το 1989-90 ο εχθρός ήταν η Σοβιετική Ένωση, στη συνέχεια τη θέση της πήρε ο θρησκευτικός φανατισμός. Σήμερα; Πρέπει να βρεθεί ο νέος ύποπτος, ο νέος κατηγορούμενος, ο νέος ένοχος. Και πώς πρέπει να απαντήσουν οι δυνάμεις της σύνεσης, της σοβαρότητας και της πολιτικής σταθερότητας; Με την ποινικοποίηση των πρακτικών όσων δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις και φυσικά με την καταστολή. Δεν ξέρουν άλλο τρόπο.
