Είναι απορίας άξιο πόση έρημος χωράει στην ανθρώπινη ψυχή η εκδοχή που διετύπωσε στη συνέντευξή του ο Ηγεμόνας σε «ασφαλές» ΜΜΕ και «δεδομένο» μεγαλοδημοσιογράφο, ότι «τώρα που κατακάθισε ο κουρνιαχτός και ηρέμησαν τα πράγματα, για την υπόθεση των Τεμπών αποδεικνύεται ότι οι συγκεντρώσεις και άλλες ακρότητες ήταν υποκινούμενες και αντικείμενο αντιπολιτευτικής εκμετάλλευσης».
Όμως με αυτά και αυτά και με απίθανες μεθοδεύσεις έχουμε πολλές δίκες σε εξέλιξη και με διασπορά σε διάφορα δικαστήρια, για την τραγωδία των Τεμπών και τα πολλαπλά εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τις πρώτες ώρες της ερεβώδους νύχτας του τέλους Φεβρουαρίου 2023. Έτσι υπάρχει στοίχιση με την αρχήθεν διατυπωθείσα θεωρία της ατομικής ευθύνης του σταθμάρχη, για τον οποίο κανένας μεγαλόσχημος μέχρι τώρα δεν μας εξήγησε ποιος τον προσέλαβε, γιατί τον προσέλαβε και ποιες συνέπειες υπέστη για τη σφοδρή και κραυγαλέα παρανομία με τα επαχθή και οδυνηρά αποτελέσματα.
Όμως κάποτε οι μάσκες τελειώνουν και ήδη αχνοφαίνεται κάτι να κινείται εκεί στην υπνώττουσα Δικαιοσύνη. Η αντίδραση των αρεοπαγιτών και των αντεισαγγελέων του Αρείου Πάγου να μην προσέλθουν στην παρωδία στη Βουλή, εν όψει προαγωγών, εμπεριέχει ένα ηχηρό μήνυμα. Της παλαιάς, αρχέγονης και πάντα κινδυνεύουσας πίστης για την «αψίδα του ηθικού σύμπαντος» που κλίνει προς τη Δικαιοσύνη και τα ζωτικά της όργανα που δρουν ως αντισώματα στη σήψη, τη διαφθορά και την εκτεταμένη ανομία.
Η Δικαιοσύνη ώθησε τους λειτουργούς της στις ΗΠΑ στην απόφαση να αποκαθηλωθεί το όνομα του νυν προέδρου, το οποίο με δική του απόφαση είχε τοποθετηθεί στο Κέντρο Κένεντι για τις παραστατικές τέχνες, που για τους Έλληνες δικαστές θα ήταν αδιανόητο με τα σημερινά κρατούντα και δεδομένα για ήσσονος σημασίας θέματα και μείζονος βέβαια για τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Στην Ελλάδα οι υποθέσεις τίθενται στο αρχείο.
Πρόκειται για μια τραγωδία της Δικαιοσύνης στην πατρίδα μας, μιας «λοξής» Δικαιοσύνης, η οποία εμπεριέχει το παράδοξο να μην την εμπιστεύονται οι πολίτες της σε συντριπτικά ποσοστά. Δυστυχώς η ηγεσία της Δικαιοσύνης (καθημένης και ισταμένης) αντιπαρέρχεται με ζηλευτή ευκολία το από αιώνων περίφημο δόγμα ότι: «Ο δικαστής έχει χρέος, ανάμεσα από το σκοτάδι και το χάος που δημιουργούν τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και τα εκατέρωθεν επιχειρήματα των διαδίκων, να αναζητεί την αλήθεια, να γνωρίζει, να τοποθετεί στην πλάστιγγα όλα τα υπέρ και όλα τα κατά, με το βάρος τους το πραγματικό».
Η πλάστιγγα αποτελούσε σύμβολο της Δικαιοσύνης από τη βαθύτερη αρχαιότητα, στην Αίγυπτο, στην Ετρουρία και στην Ελλάδα. Για να λειτουργήσει όμως σωστά αυτή η πλάστιγγα, ένας μόνο οδηγός υπάρχει: η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Αυτήν επικαλούνται από αιώνες οι Γάλλοι δικαστές και έχουν δημιουργήσει σεβαστή παράδοση, ώστε έναν τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας να τον οδηγήσουν στη φυλακή και μια υποψήφια πρόεδρο να είναι κατηγορούμενη και ήδη καταδικασμένη και σε δεύτερο βαθμό.
Στα ημέτερα και με χαίνουσες πληγές στις σοβαρές υποθέσεις των Τεμπών, των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι μόνο, προσήκει για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης η ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου (Γέρου της Δημοκρατίας) σε μια ιστορική δίκη επί πρωθυπουργίας Θ. Σοφούλη: «Θεία Θέμις τυφλή ούσα, δείγμα του ότι θα πρέπει να κρίνει ανεπηρέαστα, εξέρχεται με θυμό από τον χώρο που παραβιάζεται η ανεξαρτησία της, δηλαδή το Δικαστήριο, παίρνοντας μαζί της στα χέρια της από δεξιά την Ευνομία και από αριστερά την Ευταξία. Τότε επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας και παύει να υπάρχει έννομη κοινωνία» (Ιδ. Β. Βασιλικός, «Υπόθεση Τσέτα», εκδόσεις Μεγάλες Κοινωνικές Δίκες, σελ. 51).
Επειδή είναι εξαντλημένο και σπάνιο βιβλίο, ας ανατρέξουν οι δικαστές, ιδίως της λεωφ. Αλεξάνδρας, να το αναζητήσουν στη βιβλιοθήκη της Βουλής, για να δουν τα αποτελέσματα της μεροληπτικής Δικαιοσύνης. Αλλά, και για τους πολιτικούς της πλειοψηφίας θα είναι χρήσιμη η ανάγνωση του βιβλίου, ιδίως για αυτούς που υλακτούν νυχθημερόν στα ΜΜΕ και εκθέτουν τη Δικαιοσύνη που τη θεωρούν δεδομένη και δηλώνουν μάλιστα ότι δεν απολογούνται «σε κανέναν κερατά».
*Δικηγόρος
