Αύριο Κυριακή 5 Ιουλίου συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη δημιουργία του κόμματος «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Και το γιορτάζουν, από το κόμμα, διοργανώνοντας το 1ο Freedom Festival (Φεστιβάλ Ελευθερίας) στον Πολυχώρο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα. Κεντρικός οικοδεσπότης της βραδιάς θα είναι ο γνωστός δημιουργός Jo Di, ο οποίος θα παρουσιάσει μια ανατρεπτική μουσική παράσταση, το «“Αϊ σιχτίρ” στην εξουσία».
«Είναι μια μουσική σατιρική παράσταση για γέλια και για κλάματα», μας λέει ο ίδιος ο Jo Di. «Μια εκπληκτική φωνή, της Χριστίνας Κουλάκου, και μια εξαμελής μπάντα, η “ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ band”, θα μετουσιώσουν τα τραγούδια που έχουν στίχους δικούς μου και μουσική φτιαγμένη πρωτίστως από μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης».
● Από τι αποτελείται η παράσταση;
Από τραγούδια, πολιτική σάτιρα, εικόνες και βίντεο, με χιούμορ, θυμό, αγανάκτηση, αλλά και από την ανάγκη να ξαναβρεθούμε από κοντά. Να γελάσουμε με αυτά που μας πνίγουν, να κλάψουμε με αυτά που μας πληγώνουν. Είναι η πρώτη συναυλία στην Ελλάδα –και ίσως και στο εξωτερικό– που έχει αυτό το concept.
● Πάμε να διοργανώσουμε μια «ωραία βραδιά» δηλαδή;
Ο στόχος δεν είναι αυτός, να πάμε απλώς για να περάσει η ώρα. Πάμε να τραγουδήσουμε με μουσική όλα αυτά που πολύς κόσμος σκέφτεται, λέει στις παρέες του, φωνάζει στις διαδηλώσεις, αλλά σπάνια ακούγονται έτσι από μια σκηνή. Με τραγούδια που μιλάνε για την ακρίβεια, την αδικία, την πολιτική κοροϊδία, την προπαγάνδα, την καθημερινή εξάντληση.
● Εχεις δει ποτέ καλύτερη κυβέρνηση από αυτή που έχουμε σήμερα στην Ελλάδα;
Καλύτερη; Εξαρτάται σε τι. Αν μιλάμε για εγκλήματα, αλαζονεία, συγκάλυψη, απευθείας αναθέσεις, φίλους και ημέτερους, ρουσφέτια, πλαστά πτυχία, τότε πράγματι είναι πολύ ψηλά ο πήχης. Μπορεί και αξεπέραστος.
● Και ο Μητσοτάκης;
Ο Μητσοτάκης για μένα εκτός από ενορχηστρωτής αυτής της εγκληματικής συμμορίας είναι και άριστος εκπρόσωπος της «σχολής» εκείνης που έχει ως μόνιμη επωδό του να λέει στον πολίτη «Φταις εσύ». Η επιτομή της ατομικής ευθύνης. Δεν βγαίνει ο μισθός; Φταις εσύ που δεν προσαρμόστηκες. Δεν βρίσκεις σπίτι; Φταις εσύ που δεν είσαι αρκετά παραγωγικός. Δεν αντέχεις την ακρίβεια; Φταις εσύ που δεν ψωνίζεις σωστά. Διαλύονται οι υποδομές; Φταίει η κακιά στιγμή. Πεθαίνουν άνθρωποι; Φταίει το ανθρώπινο λάθος.
● Εκνευριστικό…
Το πιο εξοργιστικό. Οχι μόνο η πολιτική που εφαρμόζεται, αλλά και η περιφρόνηση με την οποία παρουσιάζεται. Σαν να ζούμε όλοι σε άλλη χώρα και να πρέπει να ευχαριστούμε κιόλας που μας επιτρέπουν να ταλαιπωρούμαστε.
● Να φύγουμε κι εμείς για το εξωτερικό, μπας και γλιτώσουμε από αυτή την Ελλάδα;
Το λέω ως άνθρωπος που ζει χρόνια στο εξωτερικό: δεν είναι εύκολη απόφαση και δεν είναι λύτρωση με το πάτημα ενός κουμπιού. Το εξωτερικό δεν είναι παράδεισος. Εχει μοναξιά, δυσκολίες, ξενιτιά, άλλους κώδικες, άλλες πιέσεις. Αλλά σου δίνει συχνά κάτι που στην Ελλάδα λείπει απελπιστικά: μια αίσθηση ότι οι κανόνες υπάρχουν για όλους.
● Αρα να φύγουμε;
Δεν θέλω να πω σε κανέναν «Φύγε!». Γιατί αυτό ακριβώς είναι το πιο βίαιο: να νιώθει ένας άνθρωπος ότι για να ζήσει αξιοπρεπώς πρέπει να εγκαταλείψει τον τόπο του. Δεν πρέπει να θεωρούμε φυσιολογικό ότι μια ολόκληρη γενιά έμαθε να σκέφτεται τη μετανάστευση σαν αυτονόητη λύση. Πονάει πολύ να σκέφτομαι πως μια γενιά ολόκληρη μεγάλωσε και μεγαλώνει χωρίς να μπορεί να κάνει όνειρα στον τόπο που ζει. Που έχει μάθει να βάζει φραγμούς στα θέλω της και να βλέπει τους πάντες γύρω του ως εχθρούς. Δεν είναι βιώσιμη μια τέτοια κοινωνία και το βλέπουμε καθημερινά στην Ελλάδα.
Αν κάποιος θέλει ή χρειάζεται να φύγει, από την άλλη, τότε να το κάνει χωρίς ενοχές. Η ζωή μας είναι μία. Αλλά είναι σημαντικό να μην καταφέρουν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να είναι μια χώρα μόνο για πλούσιους τουρίστες, αδηφάγα funds, καρτέλ ενέργειας, τροφίμων και υγείας, κολλητούς και κουμπάρους και γεμάτη με απελπισμένους εργαζόμενους. Αυτή η χώρα ανήκει σε όσους έμειναν και παλεύουν, σε όσους αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν για να βρουν αξιοπρέπεια, αλλά και σε όσους θέλουν κάποτε να γυρίσουν χωρίς να πρέπει να μειώσουν τις απαιτήσεις για μια ζωή με ιδανικά, όνειρα και μέλλον.
