Επιστροφή στο Μεσολόγγι

Πήγα πρώτη φορά μεγάλη. Δεν ήμουν πια το κορίτσι της Δ’ Δημοτικού που έκανε 60σέλιδη (ναι, φίλε μου!) εργασία πάνω στον Σολωμό και το ποίημα «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», τρέχοντας σε βιβλιοθήκες, καθώς δεν είχαμε ακόμα ίντερνετ στα μέσα του ’90. Πήγα μεγάλη, αλλά θυμόμουν όλη την εργασία εκείνη. Και την ένιωσα ολάκερη. Και έχω να σας πω, ξεκάθαρα, δίχως υποδιαστολές, πως η Ιστορία της χώρας (και η θρησκεία μη σας πω, και η οικογένεια) δεν ανήκει στους δεξιούς. Γιατί ελάχιστοι από αυτούς πολέμησαν πραγματικά για τη χώρα αυτή – έτσι, για να τελειώνουμε με τις αηδίες.

Επιστρέφω στο Μεσολόγγι. Που τότε, 200 χρόνια πριν, έγινε το πιο εκκωφαντικό «όχι» της Επανάστασης. Οχι με λόγια. Αλλά με σώματα, οικογένειες, παιδιά που γνωρίζοντας πως έχουν νικηθεί, συνέχισαν. Και τότε, ένα ηθικό σεισμικό κύμα συγκλόνισε την Ευρώπη, που πλέον έχει ξεχάσει εκείνη της την ευαισθησία και απλώς στέλνει όπλα σε δολοφόνους στο Ισραήλ.

Ο Μάνος Καρατζογιάννης ανεβάζει το έργο «Η Γυναίκα της Ζάκυθος-Διάλογος στα ερείπια του Μεσολογγίου», ως συμπαραγωγή Εθνικού και ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, με τον ίδιο και τους Βίκυ Βολιώτη, Δημήτρη Γεωργιάδη, Μαρία Ζορμπά, Μαρίνα Μάλλιου, Γιάννη Τσορτέκη. Στο Αρχαίο Θέατρο Οινιάδων (5/7) και στο Κηποθέατρο Αγρινίου (7/7). Μπας και θυμηθούμε…