Η Κούβα και η παρακμάζουσα Ακροδεξιά στην Ευρωπαϊκή Ενωση

Σε μια απόφαση με σαφές μακαρθικό περιεχόμενο, στις 18/6/26 εγκρίθηκε με 283 ψήφους υπέρ, 199 κατά και 85 αποχές, ψήφισμα όπου οι ευρωβουλευτές δηλώνουν ότι «μετά από πέντε δεκαετίες κομμουνιστικού καθεστώτος, η Κούβα βρίσκεται ένα βήμα πριν μετατραπεί σε αποτυχημένο κράτος». Και ως σύνοψη ενός κακογραμμένου πολιτικού σεναρίου που έχει παραχθεί σε εργαστήρια της ακροδεξιάς, ζητούν τη διακοπή όλων των συμφωνιών που έχει η Ε.Ε. με το ηρωικό νησί του Φιντέλ, του Τσε και του Καμίλο.

Τι θράσος των «παιδιών του Τραμπ» στην αποικιακή ακροδεξιά Ε.Ε., που τώρα υπογραμμίζουν, με πλήρη ατιμωρησία, ότι «στην τρέχουσα ανθρωπιστική έκτακτη ανάγκη, το 89% των οικογενειών ζει σε κατάσταση ακραίας φτώχειας» και καταλήγουν στο περιθωριακό τους ψήφισμα ότι αυτό «δεν είναι αποτέλεσμα κανενός εξωτερικού οικονομικού ή ενεργειακού αποκλεισμού, αλλά άμεση συνέπεια του ίδιου του μοντέλου και των αποτυχιών του καθεστώτος». Και το αποφασίζουν αυτό, σαν να μην υπήρξαν 68 χρόνια αποκλεισμού και ανελέητου οικονομικού πολέμου, κυρώσεων κάθε είδους, τρομοκρατικών επιθέσεων από τις ΗΠΑ και μιας εκστρατείας μέσων ενημέρωσης που λίγες χώρες και λαοί θα άντεχαν.

Τέτοια αθλιότητα από την Ε.Ε. προέρχεται από χώρες που ιστορικά έχουν διαπράξει και συνεχίζουν να διαπράττουν σφαγές, λεηλασίες, βασανιστήρια και γενοκτονίες καθ’ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής τους, εναντίον λαών του παγκόσμιου νότου και όχι μόνο. Ευρωπαϊκές ελίτ, διαποτισμένες από ξενοφοβία και ρατσισμό, κυβερνήσεις και πρόεδροι διεφθαρμένοι, πολλοί από αυτούς στις ακόμα κρυφές λέσχες τύπου Epstein, κληρονόμοι εκείνων των κατακτητών που δολοφόνησαν εκατομμύρια ανθρώπους αυτόχθονων κοινοτήτων σε Αφρική, Ασία και αμερικανική ήπειρο. Αυτοί, με απόλυτη ατιμωρησία, καυχιούνται ότι μιλούν «αντικειμενικά» για την επαναστατική Κούβα, τον ηρωικό λαό της και τους σημερινούς της ηγέτες· ηγέτες όπως ο Ραούλ και ο Ντίας Κανέλ (στον οποίο επίσης έχουν επιβάλει κυρώσεις).

Ηταν ο κουβανικός λαός, με πράξεις και πρακτικές ανθρωπιστικής συνεργασίας, που έσπευσε αφιλοκερδώς να βοηθήσει σε κάθε ήπειρο, μπροστά σε κλιματικές καταστροφές ή πανδημίες. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις «ταξιαρχίες με τις λευκές μπλούζες», που έστειλαν Κουβανούς γιατρούς στην Ιταλία και στην Ανδόρα για να μετριάσουν τις συνέπειες της Covid-19 και να σώσουν χιλιάδες ζωές με το ανθρωπιστικό τους έργο.

Ευρωβουλευτές που λαμβάνουν παχυλούς μισθούς, που πάσχουν από τη χειρότερη ασθένεια, την αναλγησία, τώρα μιλούν για «πολιτικούς κρατούμενους» και για «βάναυση καταστολή» στην Κούβα. Φτάνουν μάλιστα να αναφέρουν ότι «το καθεστώς βασανίζει και δολοφονεί». Ακριβώς αυτοί, στις χώρες των οποίων τα βασανιστήρια εφαρμόζονται ως κάτι φυσιολογικό, που προωθούν στρατιωτικοποιημένες κοινωνίες, που φυλακίζουν όλους όσους διαφωνούν με την «επίσημη» σκέψη, που λογοκρίνουν ειδήσεις, αναφορές ή αναλύσεις που αμφισβητούν την ακόρεστη επιδίωξή τους για περισσότερο καπιταλισμό ή που αποτελούν μόνιμους αναμεταδότες των εγκλημάτων που παράγει ο ευρωατλαντικος ιμπεριαλισμός σε κάθε σημείο του πλανήτη.

Για να μην αναφερθεί κανείς στο πώς οι ίδιοι αυτοί «κυρωτές» υπακούνε στο δόγμα της σιωνιστικής οντότητας και διώκουν διεθνιστές αγωνιστές που καταγγέλλουν τις καθημερινές θηριωδίες, τη γενοκτονία στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στη Συρία και σε άλλες χώρες της Δυτικής Ασίας. Φίλοι του Ισραήλ, στο οποίο στέλνουν χρήματα και όπλα για να συνεχίζει να δολοφονεί χιλιάδες παιδιά ή ακόμα και διαπιστευμένους δημοσιογράφους, όπως οι 300 που έχουν σκοτωθεί στη Γάζα.

Αυτοί, στην προσπάθειά τους να συνεχίσουν να πνίγουν την Κούβα, δεν κρύβουν λέξεις ούτε πράξεις για να εκπληρώσουν την εμμονική επιθυμία του Μάρκο Ρούμπιο ή του Τραμπ, οι οποίοι θεωρούνται οι μεγάλοι ηττημένοι της αδιαμφισβήτητης πορείας που πραγματοποίησε η ισλαμική δημοκρατία του Ιράν, μιας πορείας που τους επέφερε την ήττα σε όλα τα επίπεδα: πολιτικά, στρατιωτικά και διπλωματικά.

Γι’ αυτό δρουν με εκδικητικότητα, όπως έκαναν πάντα απέναντι στους λαούς που δεν υποτάσσονται. Δεν συνειδητοποιούν όμως ότι, όσο κι αν διαδίδουν ψέματα ή δημιουργούν εκστρατείες τυπικά αμερικανικού τύπου, δεν μπορούν να ξεγελάσουν όλο τον κόσμο. Η Κούβα είναι επαναστατική πατρίδα και «πατρίδα είναι η ανθρωπότητα», όπως έλεγε εκείνος ο μεγάλος αγωνιστής, εμπνευστής της κουβανικής επανάστασης, ο Χοσέ Μαρτί.

Απέναντι στις κυρώσεις του χθες και στη μανιώδη ιμπεριαλιστική επίθεση του σήμερα, το Νησί της Αξιοπρέπειας δεν θα υψώσει ποτέ λευκή σημαία, γιατί η ύπαρξή του αποτελεί έναν άσβεστο φάρο για τους καταπιεσμένους, για όσους αγωνίζονται για κυριαρχία, ανεξαρτησία και ελευθερία, για όλους και όλες όσες μεγάλωσαν με τις επαναστατικές διδασκαλίες του Φιντέλ, του Ραούλ, του Τσε, της Βίλμα, της Χαϊντέε και της Σέλια. Αυτό το κεφάλαιο δεν είναι χρηματοπιστωτικό, αλλά θάρρους και επαναστατικής προοπτικής, και αυτό είναι που έχουν στα χέρια τους οι νέες γενιές αγωνιστών και αγωνιστριών της Κούβας, νέοι που δεν διστάζουν να φωνάξουν στον κόσμο ότι η υπεράσπιση της Κούβας είναι ένα ζήτημα που δεν είναι απλά είναι σύνθημα, είναι μια ολόκληρη ιστορική περίοδος χωρίς τέλος: «Πατρίδα ή Θάνατος». Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο.

*Μέλος της Π.Γ. της ΛΑ.Ε.-A.A., πρώην υπουργός και βουλευτής της πρώτης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ