Πυρηνικά και διόδια

Ο Τραμπ επιβεβαίωσε ότι το Ιράν μπορεί να καλύψει την επικράτειά του με μια αποτρεπτική ομπρέλα που δεν είναι άλλη από τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.

Από τις 28/2 που άρχισαν οι εχθροπραξίες μέχρι και σήμερα, επιβεβαιώθηκε ότι το υπερόπλο της Τεχεράνης δεν είναι οι κρυμμένες σε υπόγειες σήραγγες πυρηνικές κεφαλές, αλλά η δυνατότητα διακοπής της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Από τις 28/2 μέχρι και σήμερα, ΗΠΑ και Ιράν διεξήγαγαν επιχειρήσεις που είχαν στόχο να εντοπίσουν την «κόκκινη γραμμή» πέραν της οποίας δεν υπάρχει εγγύηση ότι μια κρίση μπορεί να είναι ελεγχόμενη.

Η εκτόξευση της τιμής του μαύρου χρυσού θα δοκιμάσει την όποια σταθερότητα παγιώθηκε μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Το ζητούμενο για το Ιράν είναι η αξιοπιστία της απειλής του για ισοδύναμο απαντητικό πλήγμα με στόχο τις πλατφόρμες εκτόξευσης των βαλλιστικών πυραύλων των ΗΠΑ.

Τα παραπάνω δεν ανατρέπονται με μια αμφίβια επιχείρηση των ΗΠΑ με στόχο τον έλεγχο των Στενών, καθώς μετά από μια τρικυμία στην παγκόσμια αγορά ενέργειας θέλει χρόνο για να υπάρξει επιστροφή στο status quo ante.

Αναλυτές των αγορών ενέργειας εκτιμούν ότι ακόμη και στην περίπτωση ταυτόχρονου τερματισμού όλων των περιφερειακών συγκρούσεων θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο χρόνια για να θεραπευτούν οι παρενέργειες του πολέμου.

Πρόκειται για μια «μεγάλη εικόνα» που διευκολύνει την ήδη ορατή προσπάθεια των δύο αντίπαλων πλευρών να προλάβουν να δηλώσουν νικητές.

Ο Τραμπ επικεντρώνει στα μέτρα που θα ληφθούν για να μην αποκτήσει ποτέ το Ιράν πυρηνικά όπλα, ενώ η Τεχεράνη θα εστιάσει τη δημόσια ρητορική της στον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.

Επιπλέον, οι αναφορές στη μελλοντική καθιέρωση διοδίων για τα δεξαμενόπλοια που χρησιμοποιούν τα Στενά προβάλλει σαν μήνυμα συμβολικής κυρίως σημασίας, σε μια στιγμή που η διόγκωση του παγκόσμιου εμπορίου έχει ήδη πυροδοτήσει έναν αγώνα δρόμου για τον έλεγχο των Στενών.

Στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν διαψεύστηκαν μια σειρά από μύθοι, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τα πλήγματα χειρουργικής ακρίβειας τα οποία θα εξαέρωναν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις και την ηγεσία της χώρας.

Η ηγεσία εξοντώθηκε και αμέσως αντικαταστάθηκε, ενώ οι πυρηνικές εγκαταστάσεις, σχεδόν έναν χρόνο μετά την εξαέρωσή τους, αποτελούν μέρος τής εν εξελίξει διαπραγμάτευσης.

Η μεγάλη όμως διάψευση υπήρξε η αντοχή του καθεστώτος το οποίο στις αρχές του χρόνου παρουσιαζόταν ως ετοιμόρροπο.

Διαχρονικά, από την εποχή του πολέμου με το Ιράκ την περίοδο 1980-88, το Ιράν προβάλλει σαν χαρακτηριστική περίπτωση υποτίμησης της αντίπαλης πλευράς από τις ΗΠΑ και συνολικά από τη Δύση.