Παιχνίδια με τη φωτιά

Αν ο στρατός του Λιβάνου δεν μπορεί να αφοπλίσει τη Χεζμπολάχ και αν Ιράν και Ισραήλ δεν δέχονται την παρουσία δυνάμεων της άλλης πλευράς στον Νότιο Λίβανο, τότε ποια είναι η λύση;

Για τον Τραμπ, τα πράγματα είναι απλά: τη λύση μπορεί να τη δώσει ο τζιχαντιστής πρόεδρος της Συρίας Αλ Σάραα!

Έτσι, μια από τις πιο θανάσιμες και αιματηρές αντιπαλότητες στη Μέση Ανατολή, η σύγκρουση του σουνιτικού Ισλάμ με τους σιίτες, επιστρατεύεται ως καταλύτης ειρήνευσης από τον πρόεδρο ο οποίος από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο μέχρι και σήμερα διεκδικεί επίμονα το Νόμπελ Ειρήνης.

Και μόνο στο άκουσμα της πρότασης Τραμπ έρχεται στον νου αυτό που όλοι ξέρουν για την περιοχή, ότι δηλαδή τα παιχνίδια με τις θρησκευτικές και τις κοινοτικές αντιπαλότητες είναι, όπως μας διδάσκει η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, παιχνίδια με τη φωτιά.

Ο εμφύλιος πόλεμος στον Λίβανο 1975-1990 και ο πόλεμος στη Συρία 2011-2024 υπήρξαν συγκρούσεις κατά κύριο λόγο σουνιτών και σιιτών.

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη Συρία, ένας ετερόκλητος διεθνής συνασπισμός με ηγετικό πυρήνα τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και την Τουρκία στήριξε, αν δεν δημιούργησε, τους ένοπλους σιίτες τζιχαντιστές που πολεμούσαν τον Ασαντ.

Η Μέση Ανατολή δεν φαίνεται να ήταν στις προτεραιότητες του Τραμπ ο οποίος τρεις φορές, δύο στην πρώτη του θητεία και μία στη δεύτερη, ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τους Κούρδους της Συρίας, τους πιο σημαντικούς συμμάχους των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών.

Κάθε επέμβαση της Δύσης στη Μέση Ανατολή περιέπλεκε μια ήδη βραχυκυκλωμένη κατάσταση πραγμάτων.

Το 1915, ο Λόρενς της Αραβίας ξεσήκωσε τους Αραβες κατά του σουλτάνου με την υπόσχεση ενός ενιαίου αραβικού κράτους.

Εναν χρόνο αργότερα, η Βρετανία με τη Συμφωνία Σάικς-Πικό παραχωρούσε στη Γαλλία τον Λίβανο και τη Συρία με συνοριακή γραμμή που αγνοούσε τα πληθυσμιακά δεδομένα της περιοχής.

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι με τον Τραμπ, ο στόχος της Δύσης στη Συρία ήταν από την αρχή του πολέμου ο τερματισμός της παρουσίας και επιρροής του Ιράν στη Συρία.

Στη διάσκεψη για τη Συρία στο Μαρακές στα τέλη του 2012 ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Νταβούτογλου μαζί με τους ομολόγους του της Γαλλίας και των ΗΠΑ βάφτισαν τους τζιχαντιστές δημοκρατική αντιπολίτευση και τους στήριξαν με κάθε δυνατό τρόπο.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει τη Μέση Ανατολή, όπως προκύπτει από τα παραπάνω, με όρους συνέχειας και όχι ρήξης με την παράδοση της Δύσης, χωρίς αυτή η διαπίστωση να αναιρεί ότι το ξέπλυμα των τζιχαντιστών είναι παιχνίδι με τη φωτιά.