Τα τσιρότα του ανασχηματισμού

Είναι γνωστό ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν κάνει μεγάλους ανασχηματισμούς. Μόνο μικρές διορθωτικές κινήσεις ή αλλαγές που δεν μπορεί να τις αποφύγει. Οι καλά γνωρίζοντες λένε ότι γενικά φοβάται τις μεγάλες αλλαγές. Θέλει να βαδίζει σε γνωστό έδαφος, σε προστατευμένο πεδίο. Κι επειδή έχει φροντίσει να ελέγχει τους υπουργούς του από την αρχή –τι άλλο είναι το επιτελικό κράτος;–, δεν έχει λόγο να τους αλλάζει σε ευρεία κλίμακα.

Ο χθεσινός ανασχηματισμός, όμως, δείχνει ορισμένα επιπλέον στοιχεία που υπερβαίνουν την προηγούμενη ανάλυση. Ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν αισθάνεται καθόλου καλά στη θέση του. Ο ίδιος μοιάζει να παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις αποσβολωμένος. Κι αν αυτό δεν ισχύει, σίγουρα δεν τις παρακολουθεί από τη θέση του ηγεμόνα – όπως στο παρελθόν.

Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να κυριαρχεί στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, να κινητοποιεί ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, να επαναφέρει, μάλλον, στην ενεργό πολιτική συμμετοχή πολίτες που συνειδητά είχαν απομακρυνθεί από τα πολιτικά δρώμενα. Αν πείσει ότι μόνο αυτός μπορεί να φέρει την κυβερνητική αλλαγή, τότε θεωρείται απολύτως βέβαιο πως θα ηγηθεί του κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα την πραγματοποιήσει.

Η ΜΑΡΙΑ Καρυστιανού και το κόμμα της δεν φαίνεται να ξεφουσκώνουν τόσο εύκολα όσο θα ήθελε το μέγαρο Μαξίμου. Και κινητοποιούν κόσμο από τις δεξαμενές ψηφοφόρων της ευρύτερης Δεξιάς. Το ίδιο θα κάνει –και μάλιστα με πιο άμεσο και πιο ανταγωνιστικό τρόπο– το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά που αναμένεται περί τον Σεπτέμβριο, εκτός κι αν ο Κυρ. Μητσοτάκης προκηρύξει εκλογές νωρίτερα.

Σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο ο πρωθυπουργός φαίνεται πως τρέχει να προλάβει να κλείσει τις διαρροές που έχει από τα δεξιά, τοποθετώντας σε κυβερνητικές και κομματικές θέσεις πρόσωπα που μπορούν να συνομιλήσουν με το δεξιότερο της Δεξιάς ακροατήριο.

Ταυτόχρονα, επιχειρεί να μειώσει όσο το δυνατόν τις γκρίνιες στο εσωτερικό του κόμματός του και κυρίως να κατευνάσει εκείνους που, διαμαρτυρόμενοι, φωνασκούν περισσότερο. Η περίπτωση του Νικήτα Κακλαμάνη θεωρείται μοντέλο πολιτικής διαχείρισης προσώπων. «Δώσε θέσεις και θα το βουλώσουν» είναι η συνταγή. Αλλά ο κ. Κακλαμάνης έγινε πρόεδρος της Βουλής.

Εν πάση περιπτώσει, τσιρότα έβαλε χθες ο πρωθυπουργός με τον ανασχηματισμό. Εκλεισε κάποιες τρύπες από τις οποίες μπάζει το καράβι. Αλλά δεν είναι οι μόνες και δεν είναι λίγες. Κλείνει η μία, ανοίγει η άλλη. Και οι λύσεις τελειώνουν. Το οικοδόμημα τρίζει. Κι αυτός που το έφτιαξε έτσι, προσπαθεί να εμποδίσει την κατάρρευσή του.