Ο Σακελλαρίδης στην «Εφ.Συν.» απαντά στον Βαρουφάκη: «Αν ήθελα να βγω βουλευτής, υπήρχαν πιο εύκολοι δρόμοι»

Ζούμε σε μια ιστορική συγκυρία κατά την οποία, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον κόσμο, υπάρχει η αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημείο καμπής. Σε μια συνθήκη όπου ο συντηρητισμός επελαύνει συχνά με την πιο σκοτεινή του μορφή, όπου ο πόλεμος, οι κοινωνικές ανισότητες και η κλιματική κρίση τείνουν να γίνουν η νέα κανονικότητα, είναι αναγκαίο να σηματοδοτηθεί μια διαφορετική πορεία. Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού και τμήματα του προοδευτικού χώρου αναζητούν τον επόμενο «σωτήρα» που θα τον εκτοπίσει μέσα από μια λογική μεσσιανικής ανάθεσης, η Αριστερά οφείλει να αντιπαραβάλει κάτι ουσιαστικά διαφορετικό: ένα συλλογικό πολιτικό σχέδιο.

Ο κατακερματισμός της Αριστεράς σήμερα τροφοδοτεί την απογοήτευση, τη ματαίωση και την ηττοπάθεια. Η υποχώρηση της κοινωνικής και κινηματικής της παρουσίας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι λόγοι για συλλογική δράση πολλαπλασιάζονται, αποτελεί ένα από τα πιο ανησυχητικά χαρακτηριστικά της εποχής. Ταυτόχρονα, οι αξίες, οι ιδέες και τα προτάγματα της Αριστεράς έχουν χάσει σημαντικό έδαφος τα τελευταία χρόνια, ενώ η Δεξιά διευρύνει την ιδεολογική της επιρροή.

Η ενότητα της Αριστεράς και η ανασύνθεσή της με τις δυνάμεις της οικολογίας μπορεί να είναι αυτό το συλλογικό πολιτικό σχέδιο. Όχι με όρους εκλογικής αριθμητικής, ούτε ως συμφωνίες για την κατανομή ρόλων και θέσεων. Αλλά ως μια αναγκαία πολιτική και κοινωνική διεργασία που μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστική δύναμη για την ελπίδα, τη συμμετοχή και τη συλλογική δράση.

Στη Νέα Αριστερά πιστεύουμε ότι μια ειλικρινής διαδικασία διαλόγου, προγραμματικής σύγκλισης και κοινής δράσης μπορεί να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει ξανά εκείνον τον κόσμο που έχει απομακρυνθεί από την πολιτική, που αντιμετωπίζει με δυσπιστία τα κόμματα και τους θεσμούς ή που, μέσα στην απογοήτευση και την ανασφάλεια, βρίσκει καταφύγιο στην αντιπολιτική και την ακροδεξιά δημαγωγία. Η ενότητα μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το μήνυμα ότι κάτι πραγματικά νέο και ελπιδοφόρο μπορεί να γεννηθεί. Μια προσπάθεια που στηρίζεται σε ιδέες, αξίες και κοινωνικές ανάγκες, μακριά από παραγοντισμούς, επιφανειακές συγκολλήσεις και παιχνίδια πολιτικής επιβίωσης σε ένα ατέρμονο πολιτικό survivor.

Ένα τέτοιο σχέδιο δεν μπορεί να θεμελιώνεται αποκλειστικά σε πρόσωπα, αλλά κυρίως σε ιδέες, πρόγραμμα και κοινωνικές δυνάμεις. Ένα σχέδιο που θα οικοδομηθεί μέσα από ειλικρινή προγραμματικό διάλογο, κοινή δράση στους κοινωνικούς χώρους, στα συνδικάτα, στα κινήματα και στις τοπικές κοινωνίες. Και εφόσον αυτή η διαδικασία ωριμάσει και δημιουργήσει πραγματικές σχέσεις εμπιστοσύνης, θα μπορεί να οδηγήσει και σε μορφές συνεργασίας. Όχι ως άθροισμα μηχανισμών ή ως συμφωνία επιβίωσης πολιτικών φορέων, αλλά ως πολιτική έκφραση μιας ευρύτερης κοινωνικής δυναμικής που θα δώσει ξανά προοπτική, αξιοπιστία και ελπίδα στον κόσμο της εργασίας, της νεολαίας και της δημιουργίας.

Η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή ως συνεργασία ενός κόμματος με έναν «αστερισμό προσωπικοτήτων», όπως διάβασα σε άρθρο του Γ. Βαρουφάκη το Σάββατο στην ΕΦ.ΣΥΝ. Αυτό από μόνο του δεν αποτελεί πολιτική διαδικασία ενότητας, ζύμωσης και κοινής δράσης. Με αυτόν τον τρόπο θα αναπαράγαμε τη μεταγραφολογία στελεχών που παρακολουθούμε σήμερα με αφορμή τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ και θα γινόμασταν «μια από τα ίδια». Εμένα προσωπικά δεν με αφορά μια τέτοια προοπτική, και αν ήθελα να βγω βουλευτής υπήρχαν πιο εύκολοι δρόμοι. Η πορεία μου ταυτίζεται με τη συλλογικότητα της Νέας Αριστεράς, με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δίνουν τη μάχη στις γειτονιές και στους κοινωνικούς χώρους.

Αλλά μέσα από τη Νέα Αριστερά επιδιώκουμε τον διάλογο που θα οδηγήσει σε συνεργασία διακριτών δυνάμεων με συγκεκριμένο περιεχόμενο, προτάσεις και αιχμές. Σε μια συνεργασία κομμάτων και οργανώσεων που δεν θα βάζουν τις διαφορές τους κάτω από το χαλί, αλλά θα αναγνωρίζουν την ανάγκη η Αριστερά να ισχυροποιηθεί και να πρωταγωνιστήσει, με το βλέμμα στραμμένο στις σημερινές προκλήσεις και σε εκείνες του μέλλοντος.