Η μοναδικότητα του Πελέ είναι αδιαπραγμάτευτη για τους Βραζιλιάνους, εθνικό κεκτημένο. Αυτό είναι και επιχείρημα της θέσης που έχει ο Καφού στη σκέψη τους… «Αιώνιο αρχηγό» («Eterno capitano») δεν ονόμασαν τον μυθικό ηγέτη τους, αλλά τον γεννημένο σαν αύριο (7 Ιουνίου) του 1970, Μάρκος Εβανγκελίστα ντε Μοράις, όπως είναι το πλήρες όνομα του ευρύτερα γνωστού ως Καφού. Η προφανής αιτία είναι πως πρόκειται για τον πρώτο σε συμμετοχές (142, 1990-2006) στην εθνική ομάδα. Η αφοσίωσή του στην εκπροσώπηση του εθνόσημου με λόγια εκτός και την απόδοσή του εντός γηπέδων. Την ίδια ανάδειξη του υπαγόρευσε και ο σαφής συμβολισμός: ο Καφού γεννήθηκε την ημέρα διεξαγωγής του παιχνιδιού Βραζιλίας – Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού. Τότε που ο Γκόρντον Μπανκς έκανε την επονομαζόμενη «απόκρουση του αιώνα» στην κεφαλιά του Πελέ. Βεβαιώνεται πως οι μαιευτήρες στο δημοτικό νοσοκομείο της Ρούα Βεργκέρα καθυστέρησαν λίγη ώρα για να τον φέρουν στη ζωή επειδή έβλεπαν στην τηλεόραση τον αγώνα!
Ηταν το ένα από τα έξι παιδιά μας φτωχής οικογένειας που μεγάλωσε σε φαβέλα του Σάο Πάολο. Ηταν 7χρονος όταν άρχισε να παίζει μπάλα σε ακαδημία ποδοσφαίρου, η Νασιονάλ Ατλέτικο Κλουμπ ήταν η πρώτη ομάδα του. Παράλληλα ο καλός/έμφυτος έλεγχος της μπάλας τον οδήγησε σε ενασχόληση με το ποδόσφαιρο σάλας, όπου τον απαιτεί ο περιορισμένος αγωνιστικός χώρος. Κι όμως… Ενιωσε την απόρριψη όταν ήταν 10 χρόνων, όταν του είπαν «όχι» οι ομάδες νέων των Παλμέιρας, Κορίνθιανς, Σάντος, Ατλέτικο Μινέιρο!
Υπέμεινε οχτώ χρόνια και το 1988, 18χρονος πια, εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Σάο Πάολο και υπέγραψε την ίδια επίσημη χάραξη της πορείας του στο ποδόσφαιρο με την κατάκτηση του τουρνουά νεολαίας «Κύπελλο Σάο Πάολο» (1989). Προπονητή είχε μια από τις συμβολικές μορφές του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, τον Τέλε Σαντάνα.
«Ο δάσκαλός μου» λέει συχνά έκτοτε ο Καφού. Αρχικά δεξιός μέσος, πέτυχε ένα γκολ στον πρώτο τελικό του πρωταθλήματος Σάο Πάολο με αντίπαλο την Παλμέιρας (4-2).
Ο Σαντάνα τον μετέθεσε δεξιό αμυντικό και ήταν από τους καλύτερους παίκτες στην πορεία της Σάο Πάολο προς την κατάκτηση των Κόπα Λιμπερταδόρες (1992, 1993), Σούπερ Καπ Νότιας Αμερικής (1993) αλλά και του Διηπειρωτικού (1992, 1993). Πρώτη καθολική αποδοχή η ανάδειξή του ως καλύτερου ποδοσφαιριστή της Νότιας Αμερικής το 1994.
Είχε αρχίσει με συνέπεια να διασχίζει πάνω-κάτω τη δεξιά πλευρά του γηπέδου, να κόβει και αμέσως μετά να δημιουργεί με ακρίβεια επιτελικού μέσου, όπως τον συνηθίσαμε και όταν ήρθε να παίξει στην Ευρώπη.
Εναρξη της εμπειρίας του ήταν η μεταγραφή στην ισπανική Ρεάλ Σαραγόσα, αν και ο ίδιος απείχε, λόγω τραυματισμού, από τον τελικό του Κυπελλούχων 1995 (2-1 την Αρσεναλ 2-1 στο Παρίσι). Μονοετής επάνοδος στην πατρίδα του για την Παλμέιρας και επάνοδος –ουσιαστικά αρχή εκτόξευσης– στην Ευρώπη για τον «Pendolino».
Ετσι ονομάζεται στην Ιταλία το γρήγορο τρένο, αυτό που διασχίζει όλη την επικράτεια και οι οπαδοί της Ρόμα τον βάφτισαν έτσι.
Δυνατός ανασταλτικά, μόλις αποσπούσε την μπάλα έφτιαχνε παιχνίδι με έμπνευση. Πρωταθλητής Ιταλίας το 2001, καθώς το 3-5-2 του Φάμπιο Καπέλο τον απελευθέρωσε. Ως δεξί μπακ-χαφ, «ζωγράφιζε» στο γήπεδο. Αναπόφευκτα, λοιπόν, η Μίλαν έδωσε ό,τι της ζήτησε ο Καφού και τον έκανε παίκτη της το 2003: πρωταθλητής το 2004, αλλά παρών στον μυθικό τελικό Τσάμπιονς Λιγκ του 2005 στην Πόλη. Φιλοσόφησε πως «ο Θεός μας δοκιμάζει ώστε να βελτιωνόμαστε» όταν την επόμενη περίοδο (2005-6) η τρίμηνη απουσία του λόγω τραυματισμού συνοδεύτηκε με άστατη προσωπική ζωή. Ανέκαμψε και βοήθησε καταλυτικά τη Μίλαν να φτάσει στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ «ρεβάνς» για το 2005, απέναντι στη Λίβερπουλ. Το 2007, στο 2-1, εδώ στην Αθήνα. Με τρεις τίτλους το 2008 έβαλε τελεία και παύλα στην καριέρα του έβαλε, μαζί με ένα γκολ, στο παιχνίδι Μίλαν – Ουντινέζε 2-1 (15/5/2008).
Ως Βραζιλιάνος που… σέβεται τον εαυτό του, ένιωσε την αληθινή ευτυχία στην κατάκτηση δυο Παγκοσμίων Κυπέλλων (1994, 2002), παρότι απέτυχε στον τελικό του 1998 απέναντι στη Γαλλία. Ανέβηκε στον θρόνο δύο Κόπα Αμέρικα (1997, 1998), ενός Κυπέλλου Συνομοσπονδιών(1997).
Ο Πελέ τον ψήφισε, το 2004, στους «125 σπουδαιότερους εν ζωή ποδοσφαιριστές», το περιοδικό «World Soccer» τον επέλεξε στην «καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών» ως δεξιό αμυντικό, το ίδιο και το «France Football» το 2020 ενώ το 2021 ο Παγκόσμιος Σύνδεσμος Ποδοσφαιριστών (IFFHS) στην «καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών».
Το «Pendolino» πιάνει ακόμη σημαντικούς σταθμούς στις ράγες της ζωής του. Το 2017 ίδρυσε και διευθύνει το ίδρυμα «Jardim Irene» για την ενίσχυση νέων Βραζιλιάνων με επαγγελματικά μαθήματα για την υγεία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό. Ο 56χρονος σήμερα Καφού υψώθηκε πολύ περισσότερο από το φυσικό του ανάστημα (1,76 μ.)…
-320x213.png)
