Το λυκόφως ενός πρωθυπουργού

Το νέο πολιτικό σκηνικό φαίνεται πως εξελίσσεται σαν εφιάλτης για τον σημερινό πρωθυπουργό. Ο Κυρ. Μητσοτάκης είχε μάθει να κινείται σε ένα πολιτικό σκηνικό λίγο-πολύ στημένο. Αυτό δεν υπάρχει πια.

Η Ν.Δ. κάθε άλλο παρά ενωμένη και συσπειρωμένη είναι γύρω από τον αρχηγό της. Ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν έχει καν την ανοχή των πρώην αρχηγών και πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Ελέγχει έναν κομματικό μηχανισμό γιατί εκείνος τον έστησε. Κρατά σιωπηλούς τους βουλευτές γιατί ξέρουν ότι με αυτόν θα δώσουν την επόμενη εκλογική αναμέτρηση και θέλουν τη θέση τους στο ψηφοδέλτιο. Μέσα στην κοινωνία ο ίδιος δεν έχει καμία απήχηση. Απήχηση του δίνει η επιρροή της Ν.Δ. και οι κοινωνικές ρίζες της επειδή τυγχάνει να ηγείται του κόμματος.

Εκείνο όμως που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι η διαμόρφωση πειστικών όρων πολιτικής αλλαγής και αντικατάστασης του σημερινού πρωθυπουργού.

Σε τούτο συγκλίνουν η εμφάνιση των νέων κομμάτων και κυρίως η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Αλλά και το κόμμα Καρυστιανού που όπως δείχνουν τα πράγματα συγκεντρώνει πολλές δυνάμεις από τα δεξιά αφαιρώντας σημαντικές δεξαμενές ψηφοφόρων από τον Κυρ. Μητσοτάκη.

Το κόμμα όμως που τρέμει περισσότερο ο πρωθυπουργός είναι το αναμενόμενο του Αντώνη Σαμαρά, καθώς στοχεύει ευθέως στην κύρια δεξαμενή ψηφοφόρων της Ν.Δ. Επιπλέον ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται -και θα συνεχίσει να εμφανίζεται- ως ο πολιτικός εκφραστής της αυθεντικής Ν.Δ., στην οποία ο Κυρ. Μητσοτάκης έχει επιφέρει κατά κοινή ομολογία ουσιαστικές μεταλλάξεις.

Στη βάση όλων αυτών είναι πολύ ισχυρή η εκτίμηση ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης βαλλόμενος από παντού -και από δεξιά και από αριστερά- διανύει την τελευταία φάση του πολιτικού του βίου ως κεντρική πολιτική φιγούρα της χώρας. Αν αυτό ισχύει, θα φανεί από το αποτέλεσμα των προσεχών εκλογών. Για ένα τέτοιο αποτέλεσμα όμως εργάζονται οι πιο διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις. Πολύ δύσκολο να αποτύχουν.