Για τον γιατρό στον Άγιο Σάββα και όσους δεν κατάλαβαν

Για αυτόν τον Άνθρωπο – Ιατρό που ξαφνικά βρέθηκε στην δίνη του μιντιακού κυκλώνα.

Για αυτόν θέλω να πω την προσωπική μου άποψη, την προσωπική μου εμπειρία, όσα βίωσα και… επιβίωσα.

Πραγματική τύχη που βρέθηκα στο κατώφλι του μικρού ανήλιαγου γραφείου του στο μεγαλύτερο ογκολογικό νοσοκομείο των Αθηνών το 2009. Ως ασθενής σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι της ζωής μου. Δεν έχω τις γνώσεις να κρίνω την επιστημονική του επάρκεια. Έχω όμως την δική μου αλήθεια για όσα μοιράστηκα σε ένα γολγοθά που χάρη σε αυτόν έγινε περίπατος

Ακούραστος, υποδέχεται τους ασθενείς χωρίς τα «ραντεβού» να έχουν χρονικά όρια του τετάρτου ή του μισάωρου. Κάθε περίπτωση έχει τον χρόνο της. Ουρές το πρωί, ουρές και το απόγευμα έξω από το ιατρείο του. Μέχρι αργά το βράδυ. Πριν δει τους φακέλους με τις διαγνώσεις, τα αποτελέσματα, πριν ξεκινήσει την κλινική εξέταση, θα σε κοιτάξει βαθιά στα μάτια προσπαθώντας να ιχνηλατήσει την ψυχή σου, θα αγκαλιάσει τους φόβους σου, θα κρατήσει τα τρεμάμενα χέρια σου και θα σου μιλήσει. Θα σου μιλήσει, όχι για δείκτες, αλλά για τη ζωή. Με μια απίστευτη ευαισθησία, με χιούμορ και πραγματικό ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον χωρίς ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ. Ίσως βέβαια και να έχει κάποιες αδυναμίες. Αδυναμίες στους πιο ευάλωτους, αλλοδαπούς, ηλικιωμένους, φτωχούς… Αυτή η ευαίσθητη πλευρά του γεμίζει συχνά σελίδες με στίχους ποίησης. Μονόδρομος για να εκτονώσει τον καθημερινό πόνο που επωμίζεται, αλλά και την ανείπωτη χαρά του όταν νικιέται το θεριό. Ίσως αυτή η γλυκιά μελαγχολία και η στοχαστική διάθεση του γραπτού του λόγου να έγινε η παγίδα. Όλα τα αυτιά και οι καρδιές δεν είναι εκπαιδευμένες να λάβουν το αγνό μήνυμα, αφού έχουν κορεστεί από τα λύματα των σόσιαλ μίντια. Πόσο λυπάμαι για όσους δεν κατάλαβαν…

Η Κατερώ