Υστατη προσπάθεια αντιστροφής της παρακμής

«Αυτό είναι το μόνο πράγμα (εννοεί τις τιμές πετρελαίου) που σκέφτομαι για το Ιράν» λέει ο Τραμπ. Δεν σκέφτεται άμαχους πολίτες ή ναυτικούς στα αποκλεισμένα πλοία – μόνο το πετρέλαιο (δήθεν για να πέσει η τιμή του).

Ολο το θέατρο του πολέμου εκεί κάτω παρουσιάστηκε ως «ανθρωπιστική χειρονομία» που θα απελευθερώσει κοινωνίες καταπιεσμένες, το εμπόριο και θα επιτρέψει σε παγιδευμένα πλοία και πληρώματα να φύγουν από τα Στενά.

Και ενώ έγιναν επιθέσεις -και από τις δύο πλευρές- πολύ απλά για τον Τραμπ η εκεχειρία συνεχίζεται και η Αμερική «έχει κερδίσει τον πόλεμο».

Και πήγε και στον Κινέζο πρόεδρο να τον καθησυχάσει υποτίθεται (κούνια που τον κούναγε φυσικά)…

Το ξαναλέμε: Η επίθεση στο Ιράν είναι το σημείο καμπής στην παρακμή της αμερικανικής (και ισραηλινής, θυμηθείτε το) ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή. Και όχι μόνο εκεί.

Μέσω ανόδου του πετρελαίου πετυχαίνουν οι Αμερικανοί (και το αραβοϊσραηλινό συμμαχικό τους λόμπι) αυτό που ήθελαν: οι «αγορές» να επιβάλλονται στους λαούς, ώστε η ακρίβεια να περιορίσει τη ζήτηση από την Κίνα.

Αλλά η Δύση γελοιοποιείται και η πανουργία της Ιστορίας ξαναχτυπάει: η ανεξέλεγκτη κίνηση κεφαλαίων που η Δύση έφτιαξε, με υπεργολάβους ανά τον κόσμο για κάθε προϊόν ή κάθε κρίκο της ενεργειακής αλυσίδας, προκαλούν τη δομική ανισορροπία στο διεθνές σύστημα.

Και οι αψυχολόγητες πολιτικές του Τραμπ αποτελούν την ύστατη προσπάθεια διαχείρισης της παρακμής του οικονομικού και γεωπολιτικού δυτικού συστήματος…