Ανάγκη

ΑΝΑΓΚΗ. Η λέξη, χαραγμένη με κεφαλαία ελληνικά από χέρι μεσαιωνικό απελπισμένο σε κάποιο τοίχο της Παναγίας των Παρισίων, γέννησε στον Βικτόρ Ουγκό την ιδέα του ομώνυμου μυθιστορήματος, στο οποίο αποδίδει με αριστουργηματική ακρίβεια τη δυστυχία των «κολασμένων» της ζωής.

Αν μπορούσε μια εικόνα και μια λέξη να αποδώσουν με την ίδια ακρίβεια τη σημερινή συνθήκη στον βεβηλωμένο από τον μητσοτακισμό «ναό» της Ελληνικής Δημοκρατίας, θα ήταν η ίδια λέξη «ανάγκη» χαραγμένη από σύγχρονο χέρι εξίσου απελπισμένο. Και τα απελπισμένα χέρια πληθαίνουν κάθε μέρα που περνάει. Κάθε μέρα που η κοινωνική αντίσταση ολιγωρεί και που η αριστερή αντιπολίτευση αυτοπαγιδεύεται σε κατακερματισμένα πολιτικά υποκείμενα, μικροπολιτικές διενέξεις και άτυπες επετηρίδες ή αυτοαναιρείται μέσα από ανέξοδους τακτικισμούς και προσωπικές ατζέντες.

Η ανάγκη ως συνείδηση ελλείμματος που πρέπει να καλυφθεί αλλά και ως αναπόδραστη εξέλιξη, ως κατεπείγον, μετουσιώνεται σήμερα σε πρόταγμα δομικής αλλαγής και κινητήρια δύναμη επιβίωσης για τη χώρα και τον λαό μας.

Η ανάγκη για πολιτική αλλαγή αναζητεί σήμερα την πολιτική τόλμη στην αριστερή παράταξη. Μια πολιτική τόλμη που προϋποθέτει υπέρβαση των επουσιωδών ιδεολογικών διαφορών μπροστά στο αίτημα για ενότητα και συστράτευση των δημοκρατικών, αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων με στόχο την ανατροπή του πιο διεφθαρμένου καθεστώτος της Μεταπολίτευσης.

Η επιλογή των λέξεων δεν είναι ανώδυνη. Το διακύβευμα είναι η πραγματική συστράτευση και όχι ένα τεχνητό άθροισμα δυνάμεων ακριβώς γιατί ο λαός ζει σε καθεστώς κοινωνικού και ταξικού πολέμου σ’ αυτή την επταετία λεηλασίας των δημόσιων αγαθών, του δημόσιου ταμείου, της φύσης, του πολιτισμού, των ανθρώπων μας, ιδίως των πλέον ευάλωτων. Και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται είναι τυφλός ή εθελότυφλος.

Η συγκυρία είναι κομβική και μας καλεί να αναλάβουμε από κοινού την ιστορική ευθύνη, που αποτελεί ταυτόχρονα και ιστορική ευκαιρία. Ιστορική ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, στους εργαζόμενους, τους νέους και τα λαϊκά στρώματα στα οποία υπάρχει σήμερα τεράστιο έλλειμμα εκπροσώπησης. Ευθύνη απέναντι στη δημοκρατία που με τόσες θυσίες κατακτήθηκε σ’ αυτόν τον τόπο και κινδυνεύει να καταντήσει σήμερα βορά στην ακροδεξιά που καραδοκεί για να καλύψει το κενό.

Ιστορική ευκαιρία γιατί έχουμε το σπάνιο προνόμιο μιας επιτυχημένης, σε αντίξοες συνθήκες, κυβερνητικής εμπειρίας. Γιατί μόνο εμείς, ως κυβερνώσα Αριστερά, μπορούμε να υλοποιήσουμε τη ρήξη, να διεκδικήσουμε και να ενσαρκώσουμε στους θεσμούς και στην κοινωνία μια κοινωνικά δίκαιη και προγραμματικά βιώσιμη εναλλακτική στο γενικό ξεπούλημα της χώρας στα καρτέλ της ολιγαρχίας και τα ιδιωτικά συμφέροντα, στην καταβαράθρωση του κράτους δικαίου και τον ευτελισμό των δημοκρατικών θεσμών, στη σταδιακή απώλεια των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και στον προδιαγεγραμμένο εκφασισμό της κοινωνίας μας.

Η νέα μεγάλη αριστερή παράταξη πρέπει να δομηθεί με μότο την ενότητα των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων για τη ρήξη. Να μη φοβηθούμε τη δυναμική των λέξεων και να μιλήσουμε για απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη ρήξη, έτσι ώστε οι στόχοι να είναι ξεκάθαροι ακόμα και στους πιο αμέτοχους στα κοινά κατοίκους αυτής της χώρας, που ζουν σήμερα υπό το κράτος του φόβου – του φόβου της ανέχειας, του φόβου του πολέμου, του φόβου του αποκλεισμού και της έλλειψης προοπτικής.

Είναι ανάγκη να ανατρέψουμε αυτό το καθεστώς του φόβου που κρατάει τους συμπολίτες μας δέσμιους της διεφθαρμένης δεξιάς θανατοπολιτικής και οδηγεί όλο και περισσότερους, κυρίως νέους, να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή έξω από την επικράτεια.

Για τον σκοπό αυτό οφείλουμε να αναδιαμορφώσουμε το πολιτικό μας σχέδιο, όχι σε μια λογική διαχείρισης, που είναι χρήσιμη μεν αλλά όχι ικανή, αλλά στοχεύοντας στη μεγάλη εικόνα, στην αναγκαία εκ βάθρων αλλαγή του κοινωνικού υποδείγματος, καθιστώντας σαφές ότι αυτό που εμείς κομίζουμε είναι ένα άλλο μοντέλο πολιτικής κι ένας άλλος τρόπος να πολιτεύεται κανείς.

Το κοινό μας πολιτικό σχέδιο θα πρέπει να εμπνεύσει και να πείσει και ως προς το πολιτικό του περιεχόμενο και ως προς τα πρόσωπα που θα το ενσαρκώσουν. Στην πολιτική αυτή αναμέτρηση -την πιο κρίσιμη των τελευταίων ετών- κανένας αριστερός και προοδευτικός πολίτης δεν περισσεύει. Η συνειδητοποίηση της ανάγκης θα διαμορφώσει το πολιτικό πρόγραμμα. Η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή θα συνδιαμορφώσει τον κοινό άξονα των θέσεων. Δεν είναι οπορτουνισμός. Είναι η διορατικότητα που οφείλει να έχει κάθε σοβαρό πολιτικό υποκείμενο που τρέφει τη δυνατότητα να προλαβαίνει τις εξελίξεις.

Η χώρα έχει ανάγκη ένα σοκ δημοκρατίας, δικαιοσύνης και πολιτικού πολιτισμού. Είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης για μας και τις μελλοντικές γενιές.

*Αναπληρώτρια κοσμήτορας Σχολής Νομικών, Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Sorbonne Paris Nord, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.