Στεριανές «πειρατείες» και ο ασκός του Αιόλου

Αυτό που συνέβη με την υποχώρηση ΗΠΑ και Ισραήλ μετά το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, θα γραφτεί οπωσδήποτε στα στρατιωτικά χρονικά. Οι ΗΠΑ δεν είχαν καν σκεφτεί αυτή την πιθανότητα, και θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για προχειρότητα, όμως το πράγμα δεν είναι τόσο απλό. Οι ΗΠΑ δεν είχαν σκεφτεί αυτή την πιθανότητα γιατί και κανείς άλλος δεν την είχε σκεφτεί. Ούτε καν οι Ιρανοί δεν την είχαν σκεφτεί, αφού πολλοί σχολιαστές σε φίλια προς το Ιράν μέσα, όπως γράφει η Le Monde, αναρωτιούνται γιατί το Ιράν δεν τα είχε κλείσει πιο πριν.

Επομένως το ερώτημα δεν είναι αν η ηγεσία των ΗΠΑ φέρθηκε ηλίθια και οι Ιρανοί αποδείχθηκαν πολύ έξυπνοι. Το ερώτημα είναι γιατί κανείς δεν το είχε σκεφτεί πριν. Η απάντηση είναι μάλλον απλή. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ σε φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν μια πράξη που θα έστρεφε τους πάντες εναντίον του Ιράν, μια πράξη μέχρι προχθές αδιανόητη. Ακριβώς, λοιπόν, επειδή ήταν αδιανόητη, κανείς δεν την είχε σκεφτεί στα σοβαρά.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις βάσεις των ΗΠΑ σε γειτονικές χώρες. Είναι πολλά τα χρόνια που γνωρίζουμε ότι το Ιράν είναι περικυκλωμένο από αμερικανικές βάσεις, ωστόσο το Ιράν δεν διανοήθηκε ποτέ να τις χτυπήσει με πυραύλους, γιατί αυτό θα ήταν ταυτόχρονα επίθεση στις ΗΠΑ και σε όλες τις γειτονικές του χώρες. Θα ήταν, με άλλα λόγια, μια πράξη αυτοκτονίας.

Αυτό που κατέστησε αυτές τις ενέργειες όχι απλώς δυνατές αλλά σχεδόν «νόμιμες», τουλάχιστον στη συνείδηση του μέσου ανθρώπου, αυτό, με άλλα λόγια, που κατέστησε το αδιανόητο περίπου ευλογοφανές, είναι οι πράγματι αδιανόητες πράξεις στις οποίες προέβησαν ΗΠΑ και Ισραήλ το τελευταίο διάστημα.

Η απαγωγή του Μαδούρο και η βύθιση πλοίων που υποτίθεται ότι μετέφεραν ναρκωτικά –κάτι για το οποίο δεν θεωρήθηκε αναγκαίο να παρουσιαστούν στοιχειώδεις αποδείξεις–, από τη μεριά των ΗΠΑ, και η εξόντωση του ίδιου του Χαμενεΐ αλλά και πλειάδας ηγετικών στελεχών του Ιράν από το Ισραήλ με πυραύλους, ήταν τα γεγονότα που έκαναν τα απίθανα πιθανά. Πράξεις μεγάλης ανηθικότητας, που όταν γίνονται, αν γίνονται, πραγματοποιούνται από μυστικές υπηρεσίες και κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, τώρα έγιναν από τα επίσημα κράτη, στο φως της ημέρας, με πλήρη και υπερήφανη ανάληψη ευθύνης. Αυτό δεν είναι μια μικρή διαφορά· είναι αλλαγή παραδείγματος και φέρνει αλλαγή παραδείγματος στις αμυντικές ενέργειες, στις αντιδράσεις και στα αντίποινα.

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου άθελά τους άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, καθώς οι θαλάσσιοι δρόμοι σε όλο τον κόσμο είναι σπαρμένοι με στενά. Και διάφορα λιμάνια ανά τον κόσμο, από εξωτικά μέρη στα ποιήματα του Νίκου Καββαδία μπορεί να γίνουν τόποι όπου διάφοροι στεριανοί, «σκυφτοί πάνω σε χάρτες ναυτικούς», θα κάνουν άλλου τύπου «αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία». Το φοβερό αυτό δίδυμο κατάφερε, δηλαδή, να ξαναδώσει αξία στα τόξα και στα βέλη!