Στα ελληνικά δικαστήρια, ο εισαγγελέας κάθεται δεξιά από τους δικαστές στην έδρα (αριστερά για τους από κάτω, που κοιτάζουν προς την έδρα) και όταν αγορεύει σηκώνεται, γι’ αυτό και οι εισαγγελείς αποκαλούνται «ισταμένη δικαιοσύνη», σε αντίθεση με τους δικαστές, που αποκαλούνται «καθήμενη δικαιοσύνη» διαβάζω στη Wikipedia, στο λήμμα «Εισαγγελέας», και κάποιοι αυθαίρετοι, ίσως, συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι.
Η Λάουρα Κοβέσι είναι μια ισταμένη εισαγγελέας. Στέκεται όρθια, μεταφορικά αλλά ουσιαστικά, όταν η ελληνική δικαιοσύνη είναι κατ’ ουσίαν καθήμενη. Και όχι απλώς καθήμενη, αλλά στρογγυλοκαθισμένη στους καναπέδες και τα ανάκλιντρα της πολιτικής εξουσίας. Εάν δεν ήταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, και η Λάουρα Κοβέσι, οι φραπεδοχασάπηδες Οπεκεπέδες θα συνέχιζαν να παρκάρουν τις Φεράρι τους έξω από τα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας. Εάν δεν ήταν η ισταμένη δικαιοσύνη της Κοβέσι, η φλεγμονή της κατασπατάλησης των κοινοτικών πόρων θα είχε εξελιχτεί σε γάγγραινα – αυτή τη «γάγγραινα του πελατειακού κράτους», που τόσο εύστοχα είχε επισημάνει ο κύριος Σκέρτσος…
Ασφαλώς και θα προτιμούσαμε να σηκωθεί από την αναπαυτική της πολυθρόνα η ελληνική δικαιοσύνη για να βυθίσει τη ρομφαία της στο απόστημα της διαφθοράς, αποδεικνύοντας πως λειτουργεί προς όφελος του δικαίου και προς το συμφέρον του ελληνικού λαού. Ασφαλώς θα θέλαμε να είχε ενεργήσει η Ελληνίδα Θέμιδα, και όχι η Ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη.
Αλήθεια, πού ήταν η ελληνική δικαιοσύνη όταν το Καθεστώς μέσω του αμαρτωλού ΟΠΕΚΕΠΕ εξαγόραζε για χρόνια, με ξένα λεφτά, τόσες ψήφους, αλλοιώνοντας τα εκλογικά αποτελέσματα; Πού ήταν χαμένη η ελληνική δικαιοσύνη και δεν πέρασε από τα Τέμπη, πού ήταν καθισμένη και με τι ήταν απασχολημένη και δεν άκουσε τις επισυνδέσεις του Predator; Πού αναπαύεται η ελληνική δικαιοσύνη και δεν αντιλαμβάνεται την υψηλή παρανομία, το έγκλημα του λευκού κολάρου; Πρέπει δηλαδή να εισάγουμε νομιμότητα από το εξωτερικό, επειδή δεν μας φτάνει, ή δεν μας κάνει, η εγχώρια; Πρέπει τις δάφνες που θα έδρεπε η ελληνική δικαιοσύνη εάν είχε αρθεί εις το ύψος του λειτουργήματός της, να τις φέρουμε από την Ευρώπη; Είναι δυνατόν να έχουμε ανάγκη από την ευρωπαϊκή Δάφνη;
Το γυναικείο όνομα Λάουρα (όπως λένε την Κοβέσι), σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, προέρχεται από το ιταλικό Laura, κι αυτό από το λατινικό laurus, που είναι η δάφνη, το δάφνινο στεφάνι. Δάφνη, μεταφορικά, σημαίνει επιτυχία, θρίαμβος, δόξα, τρόπαιο, τιμή.
Η ιστοσελίδα etymoline.com αναφέρει πως το όνομα Laura είναι χαϊδευτικό του Laurentia, το θηλυκό του Laurentius. Αυτός είναι ο κάτοικος του Laurentum, μιας παραλιακής πόλης του Λάτιου, που σημαίνει «η πόλη με τις δάφνες», «δαφνώνας». Ο ιστότοπος λέει πως η έκφραση «αναπαύομαι στις δάφνες μου», όπως αποδίδεται το γαλλικό «je me repose sur mes lauriers», μαρτυρείται από το 1831. Η έκφραση σημαίνει πως κάποιος επαναπαύεται σε προηγούμενες επιτυχίες του και δεν καταβάλλει περαιτέρω προσπάθεια, κάτι που ίσως ισχύει για την ελληνική δικαιοσύνη, που όντως έχει δρέψει δάφνες, όπως στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Αλλά έχουν περάσει χρόνια από τότε. Τώρα όμως έχουμε τη Λάουρα ισταμένη, όρθια, να λέει ευθαρσώς πως η διαφθορά πρέπει να παταχθεί και να κάνει, με δόξα και τιμή, τη δουλειά της ελληνικής δικαιοσύνης, ενώ από κάτω καθισμένο όλο το Σύστημα της δικαστικής και της πολιτικής εξουσίας την κοιτά και τρίζει τα δόντια του.
