Νέες ισχυρές αναταράξεις προκαλεί η υπόθεση των παράνομων κέντρων και των ψεύτικων πτυχίων, οδηγώντας στο ξέσπασμα ενός νέου «εμφυλίου» στα κολέγια. Μέσα στη δίνη των εξελίξεων τα κολέγια παίρνουν θέση για το σκάνδαλο, επιλέγοντας αυτομάτως και στρατόπεδο. «Ναι» στην παρέμβαση ελεγκτικών και διωκτικών αρχών λέει η Πανελλήνια Ενωση Αναγνωρισμένων Κολλεγίων (ΠΕΑΚ), «όχι» στις διώξεις λέει ο Σύνδεσμος Ελληνικών Κολλεγίων, κατηγορώντας, μάλιστα, την πρώτη που ζητεί από τις Αρχές «να δράσουν τιμωρητικά». Το ζήτημα είναι ξεκάθαρο, απαντά η Ενωση. «Η παραβίαση της νομιμότητας δεν είναι προσέγγιση, η εκπαίδευση δεν είναι γκρίζα ζώνη. Είναι πεδίο ευθύνης».
Δεν είναι καινούργια η αντιπαράθεση των δυο φορέων. Είναι, όμως, ενδεικτική η στάση τους στο ζήτημα, η οποία εξηγείται και από τη μέχρι τώρα δράση τους. Η ΠΕΑΚ ήταν αυτή που είχε καταγγείλει και την πανεπιστημιοποίηση των κολεγίων μέσω της σκανδαλώδους αδειοδοτικής διαδικασίας των περιβόητων ΝΠΠΕ, άλλως, παραρτημάτων των λεγόμενων «ιδιωτικών πανεπιστημίων». Ο Σύνδεσμος, από την άλλη, έχει μέλη του κολέγια που επιδίωξαν να πάρουν άδεια ως πανεπιστήμια αλλά υπό το βάρος του σκανδάλου και της οπισθοχώρησης του υπουργείου Παιδείας έμειναν εκτός νυμφώνος. Για την ακρίβεια, από τους οκτώ κόπηκαν οι έξι. Παρ’ όλα αυτά, οι πέντε αρχικά κομμένοι υπέβαλαν εκ νέου αίτηση για ΝΠΠΕ και αυτή την περίοδο αξιολογούνται οι φάκελοι, ενώ μέχρι το τέλος του μήνα έχει προγραμματιστεί να γίνουν και οι επιτόπιοι έλεγχοι. Μεταξύ των (επαν)αιτούντων, και το κολέγιο του προέδρου του Συνδέσμου, Βασίλη Δασκαλάκη, ο οποίος, σημειωτέον, υπογράφει μόνος την ανακοίνωση του Συνδέσμου.
Πόσο ωφέλιμη μπορεί να είναι μια τέτοια κίνηση στην παρούσα συγκυρία; Με δεδομένη και την αλλαγή στάσης της κυβέρνησης, του υπουργείου Παιδείας και της ΕΘΑΑΕ μετά τη μεγάλη ήττα. Είναι μεγάλη η προσπάθεια που καταβάλλεται για τη διόρθωση των συνεπειών του μεγάλου σκανδάλου των «ιδιωτικών πανεπιστημίων». Είναι συνεχείς οι ανακοινώσεις για την αυστηροποίηση της αδειοδοτικής διαδικασίας. Παράλληλα, έχουν εμφανιστεί αρκετοί και πολύ ανταγωνιστικοί συνυποψήφιοι: Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, Deree, Γεωργική Σχολή, ΔΕΗ με Georgetown κ.ά.
Πόσο σκόπιμη ή ωφέλιμη, επίσης, μπορεί να είναι η απόλυτη ταύτιση του προέδρου του Συνδέσμου των Κολεγίων με την ΕΕΨΕ και ειδικότερα με την πρόεδρό της, που, επίσης, υπογράφει μόνη τις ανακοινώσεις της εταιρείας; Ο κ. Δασκαλάκης όχι μόνον υιοθετεί το επιχείρημα περί «νομοθετικού κενού», αλλά εκδηλώνει και «την ανησυχία του για τις ποινικές διώξεις μετά από ανώνυμη καταγγελία». Αποφάσισε, δε, να εκδώσει την ανακοίνωση αμέσως μετά τις νέες αποκαλύψεις της «Εφ.Συν.» για τον ρόλο της ΕΕΨΕ στο ισχύον καθεστώς παρανομίας –λειτουργία χωρίς άδειες από το υπουργείο Παιδείας– αλλά και στη μεθόδευση συγκάλυψης από το υπουργείο Υγείας.
Στον αντίποδα, η ΠΕΑΚ, αμέσως μετά τις πρώτες εφόδους από το ΔΕΟΣ (πρώην ΣΔΟΕ) σε Κέντρα Εκπαίδευσης Ψυχοθεραπείας, πήρε σαφή θέση, μιλώντας για αθέμιτο ανταγωνισμό και ζητώντας συνέχιση των ελέγχων και των διώξεων. Τα ίδια υποστηρίζει απαντώντας στον Σύνδεσμο ο οποίος και ξεκίνησε τον πόλεμο. Ο κ. Δασκαλάκης κατηγορεί την ΠΕΑΚ ότι:
α) «Αμφισβητεί την αρμοδιότητα του υπουργείου Υγείας» (!) να θεσπίσει τα κριτήρια για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών κέντρων στην ψυχοθεραπεία με τη θεσμοθέτηση του Παρατηρητηρίου Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας.
β) «Θεωρεί εαυτόν αρμόδιο να κρίνει τη νομιμότητα στον εκπαιδευτικό και ψυχοθεραπευτικό κλάδο».
γ) «Καλεί όλες τις αρμόδιες ελεγκτικές και διωκτικές αρχές της χώρας να δράσουν τιμωρητικά αδιακρίτως προς διάφορες κατευθύνσεις».
Η ΠΕΑΚ ανταποδίδει ως εξής:
● «Οι δημόσιες τοποθετήσεις οφείλουν να υπηρετούν τη διαφάνεια και όχι να ενισχύουν τη σύγχυση. Κάθε προσέγγιση που επιχειρεί να “θολώσει” τα όρια μεταξύ νόμιμης εκπαίδευσης και ανεξέλεγκτων πρακτικών δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τη θεσμική της σκοπιμότητα.
● Σε μια περίοδο όπου η αξιοπιστία της εκπαίδευσης κρίνεται στην πράξη, είναι αυτονόητο ότι η θεσμική σοβαρότητα δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις, αλλά με συνέπεια, ευθύνη και καθαρές θέσεις.
● Η ΠΕΑΚ, διαχρονικά, έχει επιλέξει μια ξεκάθαρη πορεία: τη διαδρομή της νομιμότητας, της διαφάνειας και της ουσιαστικής προστασίας των σπουδαστών.
● Η εκπαίδευση δεν είναι “γκρίζα ζώνη”. Είναι πεδίο ευθύνης».
