Προαναγγελία ή για να είμαστε πιο ακριβείς προεξόφληση πολέμου; Ενα πάντως είναι βέβαιο: από τις 28 Φεβρουαρίου, την ημέρα δηλαδή της επίθεσης ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν, πολλαπλασιάζονται σε συνεχή αυξητική πορεία τα δημοσιεύματα στο Ισραήλ και την Τουρκία που προαναγγέλλουν πόλεμο ανάμεσα στις δύο χώρες, με αρχικό πεδίο τη Συρία.
Από τις αρχές Δεκεμβρίου του 2024, όταν οι τζιχαντιστές του Γκολάνι κατέλαβαν τη Δαμασκό, η Συρία είναι πεδίο ακραίας σύγκρουσης Ισραήλ-Τουρκίας.
Επίσης είναι βέβαιο ότι η τροπή των εξελίξεων στο Ιράν είναι ο καθοριστικός παράγοντας της μελλοντικής πορείας της Συρίας. Με άλλα λόγια το πραγματικό ερώτημα είναι πότε και πώς η σύγκρουση θα εξαπλωθεί και θα πάρει περιφερειακές διαστάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Η σταθεροποίηση στη Μέση Ανατολή είναι αδιανόητη χωρίς μια συνολική διευθέτηση ζωνών επιρροής και ζωτικών συμφερόντων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας στη Συρία.
Μέχρις εδώ δεν υπάρχει κάτι το καινούργιο, με τα παραδείγματα του Ιράκ και της Λιβύης να μας προειδοποιούν ότι η συνταγή της ντε φάκτο διάλυσης της ενότητας των χωρών της περιοχής είναι μια κάποια λύση.
Μία ματιά στον χάρτη μας επιτρέπει να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στη Λιβύη και στο Ιράκ και στη Συρία.
Αν στη Συρία εφαρμοστεί το μοντέλο της Λιβύης και του Ιράκ τότε η Τουρκία αποκτά κοινά σύνορα με το Ισραήλ, μια εξέλιξη που δεν θα δεχθεί καμιά από τις δύο αντίπαλες πλευρές.
Από την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, την άνοιξη του 2011, μέχρι την πτώση του Ασαντ, Ισραήλ και Τουρκία ενεπλάκησαν σε συγκρούσεις υπαρξιακού χαρακτήρα.
Το Ισραήλ πέτυχε να διώξει το Ιράν από τη Συρία συνάπτοντας μια ανίερη συμμαχία με την Τουρκία, η οποία διαλύθηκε την επομένη της πτώσης της Δαμασκού.
Η Τουρκία από τη μεριά της πέτυχε και αυτή τον τερματισμό της παρουσίας του Ιράν, μια επιλογή υψηλού κινδύνου, καθώς το κενό το κάλυψαν οι Κούρδοι.
Η Τουρκία δεν έχει τη δυνατότητα να κρατήσει αποστάσεις από τις εξελίξεις, καθώς χωρίς τον έλεγχο της Συρίας η νεοθωμανική στρατηγική του Ερντογάν εκφυλίζεται σε γεωπολιτική φαντασίωση.
Δεν είναι μόνο το Ισραήλ που δεν θέλει να συνορεύει με την Τουρκία στα υψίπεδα του Γκολάν. Η ιδέα μετατροπής της Συρίας σε ένα σουνιτικό προτεκτοράτο συγκρούεται μετωπικά με τα σχέδια της Γαλλίας που διοίκησε τη χώρα στην περίοδο 1918-41.
Το συμπέρασμα από τα παραπάνω είναι αυτονόητο, καθώς η Τουρκία δεν έχει μόνο μια διμερή αντιπαλότητα με το Ισραήλ αλλά μια σύγκρουση ζωτικών συμφερόντων και με τη Γαλλία.
Με τους εθνικιστικούς μικρομεγαλισμούς της, η Τουρκία συγκρότησε ένα ευρύτατο μέτωπο καχυποψίας από τη Γαλλία μέχρι και την Ινδία.
