Ο καγκελάριος Μερτς λέει πλέον δημόσια και χωρίς προσχήματα όλα όσα σκέπτεται η γερμανική πολιτική ελίτ για τις διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Γερμανίας αλλά και το μέλλον της διατλαντικής σχέσης.
Η τροπή που πήραν οι διμερείς σχέσεις μετά την επιστροφή στον Λευκό Οίκο του Τραμπ είναι δρόμος χωρίς επιστροφή.
Η κρίση στις σχέσεις Βερολίνου-Ουάσινγκτον δεν οφείλεται στην εκρηκτική και εμπρηστική ρητορική του Τραμπ αλλά στην άρνηση του Κολ, του Σρέντερ, της Μέρκελ και του Σολτς να αναλάβουν τον ρόλο που προσπάθησαν να προτείνουν για την ενιαία Γερμανία ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος και στη συνέχεια ο Μπιλ Κλίντον.
«Συνέταιροι στην ηγεμονία» («Partners in leadership») ή με άλλα λόγια υπ’ αριθμόν 2 του μπλοκ της Δύσης ήταν ο ρόλος για τη Γερμανία που πρόσφεραν οι ΗΠΑ, μια επιλογή που δεν συγκίνησε το Βερολίνο.
Η Γερμανία μετά την ενοποίηση του 1989-90 μέχρι και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 πέρασε την πιο ήρεμη περίοδο της νεότερης Ιστορίας της χωρίς η ασφάλειά της να αμφισβητείται.
Ετσι κινήθηκε σαν μια «μεγάλη Ελβετία» μηδενίζοντας σχεδόν τις αμυντικές της δαπάνες αλλά κυρίως αρνούμενη να επιλέξει την αμυντική χειραφέτηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.) στο πλευρό της Γαλλίας.
Μετά το 1990 η Γερμανία ανέδειξε σε στρατηγική της προτεραιότητα την ενεργειακή της συμμαχία με τη Ρωσία για να εξασφαλίσει φθηνό και επαρκές φυσικό αέριο.
Με τη δυναμική των εξαγωγών της αλλά και των επενδύσεών της στις αγορές της Κίνας και της Ινδίας εξασφάλισε σταθερό μέρισμα από την ανάπτυξή τους, την ώρα που οι άλλοι ισχυροί του πλανήτη μιλούσαν για τον κίνδυνο ενός παγκόσμιου κοινωνικού ντάμπινγκ.
Την παραπάνω ωραία ατμόσφαιρα ήρθε να ταράξει η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, όπου το Βερολίνο αντέταξε εξ αρχής ένα βροντερό «όχι» σε κάθε πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης όπως έκανε η FED μετά το 2008.
Οποιος σοκάρεται από τη λεκτική βιαιότητα της αντιπαράθεσης Τραμπ-Μερτς δεν έχει παρά να θυμηθεί τις φραστικές συγκρούσεις του Σόιμπλε με τους Αμερικανούς ομολόγους του, Γκάιτνερ και Λίου. Η σημερινή κόντρα Τραμπ-Μερτς είναι η λογική κατάληξη ενός στρατηγικού διαζυγίου με δόσεις που χρειάστηκε τρεις δεκαετίες για να ολοκληρωθεί.
Στο όνομα της πολιτικής ορθότητας η πραγματικότητα συχνά διαστρεβλώθηκε, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τετ α τετ δείπνο Ομπάμα-Μέρκελ τον Δεκέμβριο του 2016 αμέσως μετά την εκλογή του Τραμπ.
Ενα εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι αν η ενότητα Μερτς, Μακρόν και Στάρμερ σταματήσει στην αποδοκιμασία της επίθεσης στο Ιράν ή αν θα μετεξελιχθεί σε κοινή στρατηγική χειραφέτησης της Γηραιάς Ηπείρου. Μέχρι στιγμής η Γερμανία προτιμούσε την παράταση της ηγεμονίας των ΗΠΑ φοβούμενη την ενίσχυση του Παρισιού στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.
