Χωρίς αφήγημα

Λίγο απότομα μπήκαμε τις τελευταίες ημέρες στη φάση των προγραμματικών θέσεων. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε για την εφαρμογή 32 ή 35 ωρών εργασίας την εβδομάδα, με πλήρεις αποδοχές, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας, από τον οποίο αναμένεται η ανακοίνωση νέου κόμματος, έθεσε το θέμα των χαμηλών μισθών των εκπαιδευτικών που αναγκάζονται να κάνουν και δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα.

Δεν είναι μόνο η εγγύτητα στην εργατική Πρωτομαγιά που προκάλεσε αυτές τις παρεμβάσεις, αλλά είναι κυρίως η ίδια η πραγματικότητα της απαξίωσης της εργασίας και η μεγάλη ανησυχία που έχουν τα νοικοκυριά για το πώς θα τα βγάλουν πέρα με την ακρίβεια και τους μισθούς που δεν βγάζουν τον μήνα. Κάτι συγκεκριμένο πρέπει να πεις πια.

Η σημερινή προοδευτική αντιπολίτευση αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να εκφράσει με σαφήνεια τον εργαζόμενο που παλεύει να ζήσει χωρίς προοπτική. Κι από αυτή τη σκοπιά η στροφή προς προγραμματικές δεσμεύσεις για αύξηση μισθών και μείωση του χρόνου εργασίας προσλαμβάνονται θετικά. Το ερώτημα όμως είναι το πώς θα εφαρμοστούν στην πράξη. Από δύο τρία μικρομεσαία κόμματα που χτυπιούνται μεταξύ τους, χωρίς να μπορούν να διατυπώσουν ένα ολοκληρωμένο αφήγημα για το πώς βλέπουν τη ζωή μετά την κατ’ επιθυμία πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη; Δεν αρκεί.