Στη μέση της λεωφόρου Αμαλίας, ακριβώς απέναντι από το κτίριο της Βουλής, μια φιγούρα τραβούσε τα βλέμματα κατά τη διάρκεια της απεργιακής συγκέντρωσης για την εργατική Πρωτομαγιά.
Η κυρία Όλγα, 80 ετών, καθισμένη σε μια καρέκλα, κρατούσε σφιχτά ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Δεν ήταν εκεί απλώς για να διαμαρτυρηθεί, αλλά για να «συμπληρώσει», όπως λέει, τα κενά που άφησε η ιστορία.
«Είμαι ογδόντα ετών, προέρχομαι από την εργατική τάξη, έρχομαι κάθε χρόνο»
«Είμαι ογδόντα ετών, έρχομαι κάθε χρόνο. Προέρχομαι από την εργατική τάξη. Πού αλλού θα είμαι Πρωτομαγιά; Εργάστηκα πολλά χρόνια. Σαράντα χρόνια εργάστηκα», λέει στο Orange Press Agency, τονίζοντας, ωστόσο, ότι η ανταμοιβή αυτών των δεκαετιών δεν ήρθε ποτέ όπως την περίμενε.
«Αυτά όλα δεν αναγνωρίστηκαν στη σύνταξη διότι είχανε κουσούρια. Το ένα ήταν η ημιαπασχόληση, το άλλο ήταν διακεκομμένο ωράριο, το άλλο ήταν κανονικό ωράριο αλλά δεν κολλούσανε τα ένσημα. Και έτσι η σύνταξη που παίρνω δεν είναι ανάλογη των ετών που εργάστηκα. Αλλά αυτά έχει ο καπιταλισμός», συμπληρώνει.
«Είμαι εδώ επειδή δεν μπορούν να είναι εκείνοι, οι 200»
Για την κυρία Όλγα, η παρουσία της στο δρόμο είναι μια πράξη καθήκοντος απέναντι σε εκείνους που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.
