Κυβέρνηση εργατικών ατυχημάτων

Χθες είχαμε την Παγκόσμια Ημέρα για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία. Δηλαδή για το ζητούμενο με βάση την κρατούσα πραγματικότητα. Για να είμαστε ακριβείς, η χθεσινή ημέρα ήταν ημέρα πένθους και μνήμης για τα Θύματα των Εργατικών Ατυχημάτων και των Επαγγελματικών Ασθενειών.

Για όλους αυτούς που έχασαν τη ζωή τους από εργατικό ατύχημα ή τραυματίστηκαν και ποτέ δεν αποκαταστάθηκε η αρτιμέλειά τους. Τα στοιχεία των τελευταίων μόνο χρόνων που δημοσιεύει σήμερα η «Εφ.Συν.» στο βασικό της θέμα απλώς υπογραμμίζουν ότι ζούμε σε εργασιακό μεσαίωνα. Από το 2022 ώς το 2025 έχουμε 633 θανάτους λόγω εργατικού ατυχήματος και 991 σοβαρούς τραυματισμούς από την ίδια αιτία.

Η εικόνα γίνεται ακόμα χειρότερη αν ληφθεί υπόψη ότι η επίσημη στατιστική αρχή της χώρας, η ΕΛΣΤΑΤ, μετράει σε περιορισμένη έκταση τα εργατικά ατυχήματα, με αποτέλεσμα να τα εμφανίζει πολύ λιγότερα από όσα είναι και φυσικά με αυτό τον τρόπο να ωραιοποιεί το εργασιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκονται οι εργαζόμενοι.

Για παράδειγμα, η ΕΛΣΤΑΤ δεν μετράει τα εργατικά ατυχήματα για εργαζόμενους που εργάζονται με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών, όπως δεν μετράει τα εργατικά ατυχήματα που γίνονται σε αγροτικές εργασίες, στα λατομεία, στη ναυτιλία, στις Ενοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφάλειας.

Ακόμα πιο τραγικό είναι το γεγονός ότι οι Επιθεωρήσεις Εργασίας, κυρίως λόγω έλλειψης προσωπικού, αδυνατούν να διερευνήσουν τα εργατικά ατυχήματα που τους καταγγέλλονται. Το 2024, π.χ., είχαν καταγγελθεί συνολικά στις Επιθεωρήσεις Εργασίας 17.000 εργατικά ατυχήματα, αλλά μόλις 6.000 από αυτά ελέγχθηκαν.

Είναι φανερό πως σε τέτοιες συνθήκες καθίσταται αδύνατο να περιοριστούν τα εργατικά ατυχήματα τα οποία έχουν τη βασική τους αιτία στις συνθήκες εργασίας. Κακά τα ψέματα, η δημιουργία συνθηκών ασφαλείας και υγιεινής στους χώρους δουλειάς κοστίζει για τους εργοδότες. Κι αυτό το κόστος πολλοί από αυτούς συνηθίζουν να το αποφεύγουν με κάθε τρόπο.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, περισσότερο σοβαρή, διάσταση του θέματος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στηρίζοντας τα συμφέροντα των εργοδοτών –παρά τις όποιες αυξήσεις έχουν δοθεί– κρατάει τους μισθούς και τα ημερομίσθια της 8ωρης εργασίας χαμηλά. Ετσι, εξαναγκάζει τους εργαζόμενους για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους και να καλύψουν τις ανάγκες τους να προσφεύγουν σε υπερωριακή εργασία ή σε δεύτερη δουλειά. Σε αυτό το πλαίσιο θεσμοθετήθηκε η 13ωρη εργασία. Δηλαδή οι ιδανικές συνθήκες για εργατικά ατυχήματα. Εργο Μητσοτάκη αυτό.