Ο σουρεαλισμός της καθημερινής ζωής

Τα αυτοβιογραφικά κόμικς αποτελούν εδώ και χρόνια μια διακριτή κατηγορία της ένατης τέχνης καθώς πολλοί δημιουργοί φιλοτεχνούν τμήματα της ζωής τους συχνά με λυτρωτικό γι’ αυτούς τρόπο και συναρπαστικό για τους αναγνώστες. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις δημιουργών οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται να φτιάξουν «μεγάλες» αυτοβιογραφίες για συγκλονιστικά γεγονότα, ταραγμένες ζωές και πολυκύμαντες καριέρες, αλλά αρκούνται σε «μικρές» περιπέτειες της καθημερινότητάς, σε αποσπασματικές ιστορίες χωρίς ηρωισμούς και διδάγματα, συνήθως με χιούμορ και αυτοσαρκασμό.

Η Δήμητρα Αδαμοπούλου στη συλλογή «Πολύ Νορμάλ» (εκδόσεις Jemma Press, 200 σελίδες) κάνει ακριβώς αυτό συνθέτοντας έναν απολαυστικό τόμο από μικρά συμβάντα που αποτελούν το αλατοπίπερο της ζωής και όσο κι αν φαινομενικά δεν είναι σπουδαία, τελικά την επηρεάζουν καθοριστικά.

Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος με τίτλο «True Story» περιλαμβάνονται στριπ που δημοσιεύονταν από το 2015 ώς το 2021 στην πλατφόρμα Socomic.gr και για τα οποία η δημιουργός τους γράφει στον πρόλογό της: «Θυμάμαι αυτή τη χρυσή εποχή (μαζί με την εποχή του περιοδικού “9”) με δάκρυα στα γέρικά μου μάτια σαν το “ΠΑΣΟΚ του ‘80” των ελληνικών κόμικς. Ολα τα True Story είναι αυτοβιογραφικά ή ιστορίες που έχουν συμβεί σε φίλες/φίλους μου». Σε πολλές από αυτές τις ιστορίες, τις βγαλμένες μέσα από τη ζωή, επίκεντρο είναι οι επαναλαμβανόμενες ατυχίες, οι κακές συμπτώσεις, οι απρόβλεπτες συναντήσεις, οι αντιπαθητικοί άνθρωποι που συναντούμε και μας χαλούν τη διάθεση. Με άλλα λόγια είναι οι μικρές στιγμές που ξεχνιούνται αμέσως αλλά αφήνουν πάνω μας ίχνη ανεξίτηλα κι αποτυπώματα βαθιά.

Το δεύτερο μέρος έχει τίτλο «Reality Check», ξεκίνησε την εποχή της καραντίνας επί κορονοϊού και ανεβαίνει μέχρι σήμερα στο προσωπικό προφίλ της Αδαμοπούλου στο Instagram. «Το “μαυρομάλλικο κοριτσάκι” του True Story, από φουλ αυτοβιογραφικός χαρακτήρας, μετατρέπεται συχνά σε μια απεικόνιση/σύμβολο της εμπειρίας πολλών και διαφόρων ανθρώπων, ειδικά των γυναικών και των προβλημάτων τους», σημειώνει η δημιουργός. Εδώ συγκεντρώνονται ιστορίες για τις κρίσεις πανικού, για τη μόδα της «ολιστικής» ζωής όταν δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για τα στοιχειώδη, για τα τρομοκρατικά μηνύματα της Πολιτικής Προστασίας, για τις εκτός πραγματικότητας διαφημίσεις, για τα βιβλία αυτοβελτίωσης και όσα υπόσχονται, για το gentrification κ.ά.

Τέλος, στο τρίτο μέρος με τίτλο «Ψυχοθεραπεία» που ξεκίνησε το 2021 περιέχονται «κυρίως αστεία και όχι διδακτικά» στριπ, όπως επισημαίνει η Αδαμοπούλου, γύρω από τη διαδικασία, τους μύθους και τις αλήθειες της ψυχοθεραπείας μέσω γνωστών λογοτεχνικών έργων, όπως «Η Αλίκη στη χώρα των (θεραπευμένων) τραυμάτων», και χαρακτήρων όπως ο Κάπτεν Αχαμπ από το «Μόμπι Ντικ» πριν και μετά την ψυχοθεραπεία, ο Αϊ-Βασίλης, ο Σούπερμαν, ο Μπάτμαν και ο Βόλντεμορτ. Σε μια ανθολογία γεμάτη καταστάσεις που όταν τις διαβάζεις φαίνονται σουρεαλιστικά εξωφρενικές, αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι η ζωή σου.