Αναζητώντας ανάσα από τις άγονες συνδικαλιστικές αντιπαραθέσεις που κυριάρχησαν στο 39ο συνέδριο της ΓΣΕΕ, το οποίο έγινε στη Χερσόνησο του Ηρακλείου, τολμήσαμε έναν απογευματινό περίπατο στην παραλία της περιοχής. Αντικρίζοντας, όμως, τα οικιστικά τερατουργήματα που αναπτύχθηκαν για χάρη του μαζικού φτηνού τουρισμού, εκπλαγήκαμε με την τόση ασχήμια του δημόσιου χώρου και συμφωνήσαμε ότι ούτε διαγωνισμός κακογουστιάς και κακοποίησης δεν θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο. Μπάζα, σκουπίδια, προχειροφτιαγμένα καταστήματα, αφρόντιστα κτίρια δίπλα στις μεγάλες φαραωνικές τουριστικές μονάδες και ρέματα φουλαρισμένα στα σκουπίδια.
Ο μύθος λέει ότι στον λιμένα της μινωικής Χερσονήσου οδηγήθηκαν οι απόγονοι των Τυρρηνών από κάποιον Λακεδαιμόνιο με το όνομα Πόλλις, φέροντας μαζί τους το ξόανο της θεάς Αρτέμιδας, το οποίο είχαν κληρονομήσει από τους προγόνους τους. Το βράδυ άκουσαν τρομακτικούς θορύβους, φοβήθηκαν, μπήκαν στα καράβια και έφυγαν αφού άφησαν στην ξηρά το ξόανο της θεάς. Σύμφωνα, όμως, με κάποιον χρησμό, έπρεπε να εγκατασταθούν στο μέρος όπου θα έχαναν το ξόανο της Αρτέμιδας και την άγκυρα του πλοίου, την εξαφάνιση της οποίας διαπίστωσε ο Πόλλις. Αποβιβάστηκαν ξανά στη Χερσόνησο, νίκησαν τους κατοίκους και εγκαταστάθηκαν εκεί.
Είναι βέβαιο ότι εάν έφταναν σήμερα οι απόγονοι των Τυρρηνών και αντίκριζαν αυτήν την εικόνα της τουριστικής ανάπτυξης στη Χερσόνησο της Κρήτης, θα αντιστέκονταν στον χρησμό, θα επιβιβάζονταν στα καράβια και δεν θα επέστρεφαν ποτέ πια.
