Η Λαμπρή πέρασε. Ολη αυτή η τεράστια, μέσα σε λίγες μέρες κάθε χρόνο, ιστορική, μυστικιστική και σπονδυλωτή «τελετουργία», που εξελίχθηκε σε χιλιάδες χρόνια, μας άφησε για να ξαναέλθει του χρόνου και κάθε χρόνο. Αυτή την «ανάσταση», οι παιδικές μας αναμνήσεις, τη δένουν με την προετοιμασία μιας ανταγωνιστικής και επικίνδυνης προετοιμασίας, να βρούμε το γυαλόχαρτο, το μαύρο μπαρούτι, που τότε το πωλούσαν τα μπακάλικα, να το κλείσουμε στα «πατλάκια» και να ανάψουμε το μικρό φιτίλι που χώναμε με μια τρύπα και όποιο δάχτυλο πάρει ο Χάρος. Είχαμε όμως και τα κλεμμένα κλειδιά, που γεμίζαμε με τριμμένα σπίρτα και, με ένα καρφί για επικρουστήρα, μαυρίζαμε τα κατώφλια.
Ενα τέτοιο «κειμήλιο» κρέμεται ακόμη στο γραφείο. Επειτα και το τσούγκρισμα του κόκκινου αυγού, αυτόν το ανταγωνισμό πρόβαλλε. Εναν ανταγωνισμό ενός λαού κλειστού, με δεκάδες προφήτες που δίδασκαν την ύπαρξη ενός θεού εκδικητικού για τον πλησίον και γαλαντόμου για τον Ισραήλ, τον οποίον οι παπάδες τους βρήκαν τον τρόπο να παρουσιάζουν ανεκτικό και προαγωγό των θανατώσεων των άπιστων «άλλων».
Και σκάρωσαν το έπος που και τώρα βρήκε την ιδεολογική του δικαίωση σε αυτό το σκούρο παρελθόν, ώστε να θανατώνει με γενοκτονίες, τους «αλλόφυλους Παλαιστίνιους και Λιβανέζους», που χαρακτηρίζονται πια και ως «υπάνθρωποι στο επίπεδο των ζώων». Μια καθαρή ναζιστική τελετουργία της Αριας Φυλής, που πριν από λίγα χρόνια πέρασε τους ίδιους από την ανείπωτη γενοκτονία των κρεματορίων.
Και η Ανάσταση; Ο Χριστός, γέννημα θρέμμα δικό τους, τόλμησε να αμφισβητήσει αυτόν τον αιματηρό εμπαιγμό της ιστορίας και να διακηρύξει το «Αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν». Κάτι το αδιανόητο για τον αιμοδιψή θεό του Ισραήλ, με το μίσος για τον «άλλο, τον διαφορετικό».
Και τον σταυρώσανε γι’ αυτή του την καινοτομία στο corpus ενός κόσμου, που υπηρετεί αφιονισμένος από αδράνεια το παιχνίδι των λίγων επιβητόρων του πλανήτη, να στέλνουν στον θάνατο και στη δυστυχία δισεκατομμύρια «διαφορετικούς ανθρώπους», να αγνοούν και να μισούν τον «πλησίον», σαν ένα μίασμα, ικανό μόνο για να εξυπηρετεί το 1% των εκλεκτών του μοναδικού Θεού, του χρήματος.
Αναστήθηκε λοιπόν εκεί όπου πια όλα έχουν γίνει ένας απέραντος τόπος μαρτυρίου: οι ρουκετατζήδες δεν βρίσκονται λοιπόν στον Βροντάδο της Χίου ή στις μολότοφ του Νέου Κόσμου. Είναι εκεί όπου το «Αγαπάτε Αλλήλους ως εαυτόν» γίνεται για δεκαετίες τόπος θανάτου της «μοναδικότητας της ζωής», από ρουκετατζήδες των Εμπόρων των Εθνών, «όπερ εστί μεθερμηνευόμενον Κρανίου τόπος των εμπόρων των όπλων» και των επικίνδυνων φερεφώνων τους, αφερέγγυων, μεγαλομανών MAGA(S) (Τραμπ) και δολοφόνων υπόδικων στο κουρελιασμένο πια διεθνές δίκαιο (Νετανιάχου). Εκεί όπου «ασκούνται στο πεδίο βολής» οι φαντάροι του IDF, εξαφανίζοντας τη ζωή «των άλλων», με την εντολή του Αβραάμ, του Ιωσήφ και του Δαβίδ.
*«Πολίτης του Αιγαίου»
