Σε κάθε χώρα η εκάστοτε κυβέρνηση θα κάνει λάθη. Αν αυτά είναι σοβαρά ή προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, τότε ο υπεύθυνος θα παραιτηθεί. Είτε από ευθιξία είτε επειδή θα τον αναγκάσουν.
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση μας έχει καλύψει με ένα βουνό από σκάνδαλα και αστοχίες, αλλά στην πραγματικότητα δεν γίνεται τίποτα. Για οποιοδήποτε ζήτημα, πολύ ή λίγο σοβαρό, δεν ανοίγει μύτη. Ο πρωθυπουργός πάντα -μα πάντα- δεν γνώριζε τίποτα, ενώ τώρα τελευταία έχει υιοθετήσει ένα πιο «επιθετικό» στιλάκι, με ολίγη από ειρωνεία. Δεν το ’χει βέβαια το επικοινωνιακό. Δεν μπορεί να συγκριθεί καν με τον πατέρα του, που τουλάχιστον είχε το ανάστημα.
Ακόμα και για θέματα ήσσονος σημασίας, όπως το πτυχίο του Λαζαρίδη, κανείς δεν βρίσκει την τσίπα να παραιτηθεί, να ζητήσει συγγνώμη, επειδή έγινε ρόμπα βρε αδερφέ σε πανελλήνια μετάδοση. Εκτός κι αν δεν το κατάλαβε…
Το θέμα βέβαια είναι διττό. Ok, η κυβέρνηση συνεχώς κάνει την ανήξερη. Ο κόσμος τι κάνει; Στην υπόθεση των Τεμπών, την πλέον σοβαρή των τελευταίων ετών, ας πούμε ότι μπαζώθηκαν τα πάντα και άκρη δεν θα βγει. Ας πούμε και ότι ο Κώστας Καραμανλής παραιτήθηκε «αναγκαστικά» μετά το δυστύχημα. Ομως, τρεις μήνες μετά, έλαβε κυριαρχική ψήφο από τον λαό των Σερρών. Οπότε το ερώτημα είναι εύλογο: οι πολιτικοί φαίνεται να μην έχουν τσίπα στην προσπάθειά τους να τη σκαπουλάρουν. Ο κόσμος, όμως, που τους επιβραβεύει αντί να τους «μαυρίσει» τι ακριβώς (δεν) έχει;
