Ποινική δίωξη σε πρώην στελέχη του ΟΑΣΘ

Ο Σπίρτζης τώρα δικαιώνεται για τον «αμαρτωλό ΟΑΣΘ»! Με φόντο μια υπόθεση που εδώ και χρόνια κινείται στα όρια μεταξύ πολιτικής αντιπαράθεσης και ποινικής διερεύνησης, πρώην μέλη διοικήσεων του οργανισμού ετοιμάζονται να δώσουν εξηγήσεις για τα έργα και τις ημέρες τους ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Μετά την ποινική δίωξη που ασκήθηκε εις βάρος τους από την εισαγγελία για απάτη κατά συναυτουργία κατ’ εξακολούθηση σε βάρος του δημοσίου, καλούνται τον Μάιο να απολογηθούν ενώπιον της 3ης ειδικής ανακρίτριας οικονομικών εγκλημάτων Θεσσαλονίκης για ένα από τα πιο αιχμηρά σκέλη της μηνυτήριας αναφοράς, που είχε καταθέσει το 2019 στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου ο τότε υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης.

Στο επίκεντρο

Η υπόθεση αφορά τη διαχείριση των οικονομικών του Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης κατά την περίοδο 2004–2014 και πλέον εισέρχεται σε καθοριστική φάση, ύστερα από πολυετή έρευνα που ξεκίνησε με αφορμή τα ευρήματα ορκωτών λογιστών, όπως αποτυπώθηκαν σε σχετική έκθεση πραγματογνωμοσύνης.

Οι κατηγορούμενοι έχουν ήδη λάβει κλήσεις από την ανακρίτρια και πήραν προθεσμία ώστε να απολογηθούν σε συγκεκριμένες ημερομηνίες μέσα στον επόμενο μήνα. Πάντως, δύο πρόεδροι του οργανισμού της επίδικης περιόδου έχουν αποβιώσει.

Στο επίκεντρο της δίωξης που έχει ασκηθεί βρίσκεται η διαχείριση των εσόδων από την απόσυρση 399 λεωφορείων, τα οποία οδηγήθηκαν προς εκποίηση ως σκραπ. Σύμφωνα με τη δικογραφία, από τη διαδικασία αυτή προέκυψε κέρδος 860 χιλιάδων ευρώ, ποσόν που αντί να εμφανιστεί ως έσοδο εντάχθηκε στο αποθεματικό του ΟΑΣΘ, μια επιλογή που, κατά τις διωκτικές αρχές, αλλοίωσε την οικονομική εικόνα του οργανισμού.

Αυτή η λογιστική μεταχείριση φέρεται να είχε άμεσο αντίκτυπο στα δημόσια ταμεία! Κι αυτό διότι οι κρατικές επιχορηγήσεις (οι λεγόμενες αντισταθμιστικές καταβολές) υπολογίζονταν με βάση τα οικονομικά στοιχεία που παρουσίαζε ο ΟΑΣΘ. Με χαμηλότερα εμφανιζόμενα έσοδα, το ελληνικό δημόσιο κατέβαλε υψηλότερες επιδοτήσεις, γεγονός που συγκροτεί, κατά το κατηγορητήριο, σημαντική οικονομική ζημία σε βάρος του.

Γραμμή υπεράσπισης

Ιδιαίτερο βάρος δίνεται και στο γεγονός ότι τα συγκεκριμένα λεωφορεία είχαν αποκτηθεί έναντι δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, γεγονός που εντείνει τα ερωτήματα για τον τρόπο τελικής αξιοποίησής τους.

Απέναντι στις κατηγορίες αυτές, τα πρώην μέλη των διοικήσεων προετοιμάζουν φυσικά τη δική τους γραμμή υπεράσπισης. Αναμένεται να υποστηρίξουν πως η ένταξη τέτοιων ποσών στο αποθεματικό δεν ήταν αυθαίρετη, αλλά εναρμονισμένη με το θεσμικό πλαίσιο και τη σύμβαση που υπήρχε με το δημόσιο. Μάλιστα, φέρονται να επικαλούνται το γεγονός ότι επί σειρά ετών δεν είχε διατυπωθεί καμία σχετική ένσταση από ελεγκτικούς μηχανισμούς για τη συγκεκριμένη πρακτική!

Η μηνυτήρια αναφορά που κατατέθηκε στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου, το 2019 από τον κ. Σπίρτζη περιλάμβανε και άλλα σκέλη, όμως δεν είχαν όλα την ίδια δικαστική πορεία. Για παράδειγμα, το ζήτημα της καταχώρισης ποσού 1,3 εκατ. ευρώ από εγγυητικές επιστολές δεν οδήγησε σε ποινικές ευθύνες, καθώς κρίθηκε ότι η διαχείρισή ως προς αυτό ήταν σύννομη.

Παραμένει πάντως σε εκκρεμότητα μια ακόμη κρίσιμη πτυχή που αφορά τα αποθεματικά του οργανισμού και τις σημαντικές αποκλίσεις που είχαν εντοπιστεί στο παρελθόν. Η τελική αποτίμηση του ζητήματος αυτού συνδέεται με την εκκαθάριση του παλαιού ΟΑΣΘ, μια διαδικασία που εξακολουθεί να σέρνεται εδώ και χρόνια χωρίς οριστικό αποτέλεσμα.

Επιδοτήσεις 2 δισ.

Η αρχική μηνυτήρια αναφορά είχε βασιστεί σε εκτενή οικονομικό έλεγχο, ο οποίος σκιαγραφούσε μια συνολική εικόνα λειτουργίας του οργανισμού για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Τα στοιχεία που είχαν δει το φως της δημοσιότητας τότε μιλούσαν για επιδοτήσεις που ξεπερνούσαν τα 2 δισ. ευρώ, την ώρα που είχαν διανεμηθεί πάνω από 324 εκατομμύρια ευρώ εκατομμύρια στους μετόχους.

Σήμερα, επτά χρόνια μετά την κατάθεση εκείνης της μήνυσης, η υπόθεση επιστρέφει με νέο βάρος ενώπιον της Θέμιδας.

Οι απολογίες του Μαΐου αναμένεται να αποτελέσουν κομβικό σημείο, όχι μόνο για την εξέλιξη της έρευνας, αλλά και για την απόδοση ευθυνών σε μια υπόθεση που για χρόνια αποτέλεσε σημείο αιχμής στον δημόσιο διάλογο για τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος.