Ούτε ανάσταση Λαζάρου το Σάββατο, όπου το δεύρο έξω το είχε παραγγείλει από μέρες η Ευρωπαία εισαγγελέας σε όσους παίζανε κρυφτούλι. Ούτε είσοδος στα Ιεροσόλυμα επί πώλου όνου μετά βαΐων και κλάδων την Κυριακή, μόνο στον γάιδαρο καβάλα και ανάποδα, όπως κάποτε οι διαπομπευόμενοι. Καθόσον οι δικογραφίες όλες εκ Λουξεμβούργου κατέφθαναν, υπουργοί παραιτούνταν και οι ουρανοί ανεώχθησαν, όχι για να βαπτιστεί ο Θεάνθρωπος, αλλά για να πνιγούμε στην αφρικανική λάσπη και στον βόρβορο των αποκαλύψεων με τα αμνοερίφια (τι την ήθελε την παραβολή της διάκρισης ο Ιησούς, αφού εις ύψος οι τιμές εξισώθηκαν στο απρόσιτο…) να βελάζουν με φωνή μεταλλαγμένη: οπεκε(μ)πέεε… οπεκε(μ)πέεε…
Σκεφτόμουν αυτές τις χρονιάρες μέρες, ότι εάν τα αμνοερίφια που δηλώθηκε ότι είναι, ενώ δεν ήταν, ήταν όπως δηλώθηκε ότι είναι και ότι το ίδιο έγινε και με τα βοσκοτόπια, τότε, αν τα κρίναμε ξεχωριστά κατά περίπτωση, όπως είπε και ο πρωθυπουργός, αν δηλαδή το πραγματικό και το φανταστικό συμπίπτανε και τα δηλωμένα, που επιδοτήθηκαν αναλόγως, ήταν και τα αληθή, οπότε ορθώς επιδοτήθηκαν…
…Τότε, όπως βγαίνουν οι αλγόριθμοι, με υπολογισμούς Πιερρακάκη: ευτυχής, αληθινά, είναι αυτός που, ειλικρινά, θεωρεί την προσωπική του ευτυχία υπεράνω της ευτυχίας των άλλων… Προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι τιμές των αμνοεριφίων το Πάσχα στη λιανική μόλις θα υπερέβαιναν τα 7 (επτά, όσα και τα θαύματα) ευρώ. Και τότε θα διασκεδαζόταν το θεατρικό δράμα «Του φτωχού τ’ αρνί» του Στέφαν Τσβάιχ, που είχα δει προδικτατορικά στο «Ρεξ» με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Αντρέα Ντούζο. Οπου η φτώχεια των φτωχών ήταν πιο φτωχή κι από φτώχεια. Ενώ τώρα, με το αρνί 7 ευρώ και με fuel pass στη βενζίνη… πας στον παράδεισο.
Και για να έχουμε καλό ρώτημα –γιατί δεν είδα να παίζεται στα επίκαιρα– τώρα με την ευλογιά, οι οπεκεπέδες αποζημιώθηκαν και για απολεσθέντα επί μη υπαρχόντων αμνοεριφίων; Αυτό να δω κι ας πάει και το παλιάμπελο…
