Δόγμα που απαιτεί ισορροπία

Η εικόνα της Εθνικής Ελλάδας μετά τα δύο φιλικά του Μαρτίου, αφήνει ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα: ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δείχνει να δίνει προτεραιότητα στη βελτίωση της αμυντικής λειτουργίας, ακόμη κι αν αυτό κοστίζει σε δημιουργία και παραγωγικότητα.

Το 0-0 στη Βουδαπέστη με την Εθνική Ουγγαρίας επιβεβαίωσε αυτή την κατεύθυνση, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα αρκετά βασικά δημιουργικά «όπλα». Η ομάδα παρουσιάστηκε πιο συμπαγής σε σχέση με το παιχνίδι απέναντι στην Παραγουάη, όμως παρέμεινε φτωχή επιθετικά. Αλλωστε, δεν πέτυχε κανένα γκολ σε δύο ματς. Η δήλωση του Γιοβάνοβιτς για «σοβαρότητα στην άμυνα» αλλά «κακές επιλογές στην τελική πάσα» αποτυπώνει ακριβώς την εικόνα.

Με δεδομένο ότι στο επερχόμενο Nations League, η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει ομάδες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, ως εκ τούτου είναι λογικό να αναζητείται μεγαλύτερη αμυντική ασφάλεια. Ωστόσο, το ζητούμενο είναι η ισορροπία, κάτι που ακόμη δεν έχει επιτευχθεί.

Το επιμέρους ερώτημα αφορά τη δομή του βασικού σχηματισμού. Θα συνεχίσει η ομάδα στο 4-2-3-1 που γνωρίζουμε ή θα μεταβεί σε ένα διαφορετικό σχήμα, όπως το 3-4-3; Μέχρι στιγμής, ο ομοσπονδιακός τεχνικός φαίνεται να επιλέγει μια πιο προσεκτική προσέγγιση, με μεγαλύτερη έμφαση στις καλύψεις και το πρέσινγκ. Η χρησιμοποίηση παικτών, όπως ο Μασούρας και ο Παυλίδης, σε ρόλους έντασης και πίεσης το επιβεβαιώνει.

Το πρόβλημα, ωστόσο, εντοπίζεται μεσοεπιθετικά. Παρά τις δοκιμές, η Εθνική δημιούργησε λίγες ευκαιρίες και δεν έδειξε την απαραίτητη φαντασία. Η τριάδα των Κωνσταντέλια, Τζόλη και Καρέτσα μοιάζει η πιο ελπιδοφόρα βάση για το μέλλον, όμως δεν έχει βρει τη χημεία της.

Ιδιαίτερα ο Κωνσταντέλιας φαίνεται να είναι ο παίκτης-κλειδί, αυτός που μπορεί να δώσει δημιουργία, ταχύτητα και απρόβλεπτο στοιχείο. Παρ’ όλα αυτά, στο παιχνίδι με την Παραγουάη (προχθές δεν αγωνίστηκε λόγω ίωσης) δεν είχε τον ρόλο που θα περίμενε κανείς, ενώ και η σύνδεση με την υπόλοιπη μεσαία γραμμή δεν είναι η ενδεδειγμένη. Από την άλλη, η αμυντική λειτουργία δείχνει πιο εύκολο να «χτιστεί». Υπάρχουν αξιόπιστοι στόπερ και μεγαλύτερη συνοχή, όμως λείπει ένας καθαρός, κυρίαρχος αμυντικός χαφ που θα δώσει ισορροπία.

Συνολικά, τα φιλικά του Μαρτίου άφησαν μια αίσθηση «ημιτελούς» προσπάθειας. Υπήρξαν ενδείξεις βελτίωσης, κυρίως αμυντικά, αλλά και προβληματισμός για την επίθεση. Το επόμενο βήμα είναι ξεκάθαρο: να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός γύρω από τους πιο δημιουργικούς παίκτες, χωρίς να χαθεί η αμυντική ισορροπία.

Τα φιλικά του Ιουνίου θα είναι καθοριστικά και όχι αδιάφορα. Εκεί θα φανεί αν η Εθνική μπορεί να συνδυάσει άμυνα και δημιουργία, πριν από τα crash test απέναντι στα μεγαθήρια.