Τόσο βαρύς χαρακτηρισμός, προσβλητικός και μαζί σκωπτικός έως περιφρονητικός, είπα να τον προλογίσω με ένα, πιστεύω, λογοτεχνικό διαμάντι από τη μεγάλη βιβλιοθήκη των κλασικών: «… Σαν αποκρουστικό παράσιτο, σαν μόριο της πανούκλας που μολύνει πολιτείες ολόκληρες, έτσι μόλυνα κι εγώ αυτή την ευτυχισμένη, την αναμάρτητη πριν από τον ερχομό μου Γη, απ’ άκρη σ’ άκρη. Οι κάτοικοί της έμαθαν να λένε ψέματα, αγάπησαν την ψευτιά και γνώρισαν τη γοητεία της. Ω, ίσως αυτό να ξεκίνησε αθώα, από ένα αστείο (…) όμως ο σπόρος γρήγορα ρίζωσε στην καρδιά τους, και τους άρεσε. Επειτα ήταν θέμα χρόνου να κάνει την εμφάνισή της η φιληδονία, η φιληδονία γέννησε τη ζήλια, η ζήλια τη σκληρότητα (…), σύντομα όμως, πολύ σύντομα χύθηκε το πρώτο αίμα (…) και άρχισαν να διχάζονται, να χωρίζονται σε στρατόπεδα…», Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου, εκδ. Ροές.
Είμαι απ’ αυτούς που θεωρούν, όχι με εμμονή αλλά με επιμονή, ότι από το 2019 μέχρι σήμερα και οι δύο κυβερνήσεις Μητσοτάκη, με τον πρωθυπουργό υπεράνω όλων, έχουν βουλιάξει –και μας έχουν πατώσει– στο ψέμα. Εχουν γίνει ταυτόσημες με το ψέμα, νύχι με δάχτυλο. Τα ψέματα είναι και οι μόνες αδιάψευστες αλήθειες τους. Σε τελική ανάλυση, από το πολύ ψέμα, ορίτζιναλ είτε σε παραλλαγή και απομίμηση, έχουν κάνει το πρωταπριλιάτικο έθιμο μπαγιάτικο λείψανο.
Δεν ξέρω πόσοι εξ ημών αγάπησαν την ψευτιά, όπως ο φανταστικός λαός στο όνειρο του Ντοστογιέφσκι, ο κ. Μητσοτάκης πάντως, στην εγγύς της Πρωταπριλιάς κυριακάτικη επισκόπησή του αναφέρθηκε δις, στην 1η Απριλίου, με άνεση έμπειρου ξεναγού που ξεναγεί Κινέζους τουρίστες σε ελληνικές αρχαιότητες. ξέρει κι απ’ αυτά. Την πρώτη αναφερόμενος στην αίθουσα της δίκης για τα Τέμπη: «αστοχίες που οφείλουν να έχουν ξεπεραστεί έως την 1η Απριλίου» και τη δεύτερη επί του κατώτατου μισθού: «νέα αύξηση του κατώτατου μισθού από την 1η Απριλίου». Δεν τα βγάζουμε από το μυαλό μας…
