Ασφαιρα πυρά και εμμονή στο λάθος

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης πήρε το όπλο του και πυροβολεί κατά ριπάς τον Αλέξη Τσίπρα. Θεωρεί ότι έτσι «σημαδεύει» και περιχαρακώνει τον χώρο του. Δεν συνειδητοποιεί ότι ταυτοχρόνως πυροβολεί και τα πόδια του και τους συντρόφους με τους οποίους συμπορεύεται τώρα. Υποδεικνύοντας τον Τσίπρα ως μοναδικό υπεύθυνο για όλα τα αρνητικά (άρα και τα θετικά) μιας συναρπαστικής περιόδου, αναγνωρίζει άθελά του και την ποιοτική διαφορά που ξεχωρίζει τον Τσίπρα από το υπόλοιπο στελεχικό δυναμικό της Αριστεράς. Είναι, δε, αντιφατικό να τον κατηγορούν για μεσσιανισμό οι ίδιοι που του αποδίδουν περίπου υπερφυσικές δυνατότητες.

Μέχρι στιγμής η απάντηση στον Σακελλαρίδη επικεντρώνεται στην απουσία του μετά το 2015, κοινώς ότι στα δύσκολα δεν άντεξε, τα παράτησε και άφησε τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Αρα «δεν δικαιούται διά να ομιλεί». Αντιτείνει ότι είχε ιδεολογική και πολιτική αντίρρηση με την πορεία μετά το 2015. Θα δεχτώ την εκδοχή του, που όμως τη θεωρώ περισσότερο επιβαρυντική από την πρώτη γιατί έχει ιδεολογικό βάθος και προκαλεί ανήκεστο βλάβη στην Αριστερά που θα τη συμμεριστεί.

Θυμίζω ότι η αρχή του σεχταρισμού, και της σταδιακής παράδοσης στον αριστερισμό, έγινε με την υπερψήφιση στο Συνέδριο της θέσης ότι η στροφή του 2015 ήταν ήττα. Θέση που την υποστήριξαν ο Σακελλαρίδης, δικαιολογημένα λόγω της συνειδητής απουσίας του, και ο Τσακαλώτος, τελείως αδικαιολόγητα γιατί από θέση ευθύνης υλοποίησε τον προωθητικό συμβιβασμό που πέτυχε ο Τσίπρας. Με την αποδοχή της ήττας -που ήταν η γραμμή Βαρουφάκη, ΛΑ.Ε. και Κωνσταντοπούλου, με την προσθήκη από μέρους τους της κατηγορίας περί προδοσίας του Τσίπρα- ήταν προδιαγραμμένη η πορεία της Νέας Αριστεράς προς το διχαστικό αδιέξοδο. Οι δύο απόψεις ήταν πλέον ασύμβατες.

Από εδώ και εμπρός η Νέα Αριστερά θα βυθιστεί ακόμα βαθύτερα στο αδιέξοδο. Γιατί έχει να επιλέξει μεταξύ τριών εκδοχών που η μια είναι χειρότερη από την άλλη. Η πρώτη, που την προωθεί ο Σακελλαρίδης, είναι η ανασύνθεση της ριζοσπαστικής Αριστεράς με τον Βαρουφάκη. Δεν με αφορά αλλά έχει ψήγματα ρεαλισμού. Είναι κάτι σε λάθος κατεύθυνση. Η άλλη είναι η αυτοκτονική αυτόνομη κάθοδος. Εσχάτως ξεμύτισε και μια τρίτη: η συνεργασία με τα υπολείμματα του ΣΥΡΙΖΑ που ξέρουν ότι δεν έχουν ρόλο κοντά στον Τσίπρα. Σε αυτή την εκδοχή ο εξευτελισμός θα είναι τέλειος.

Οποια εκδοχή επικρατήσει θα είναι έξω από τη γενική τάση της πληθυντικής Αριστεράς στην Ευρώπη, που είναι η συσπείρωση και η διαμόρφωση ενός νικηφόρου προοδευτικού πόλου. Η πληθυντική Αριστερά, στην Ισπανία με τη σταθερή στάση απέναντι στον πόλεμο, στην Ιταλία, με το νικηφόρο δημοψήφισμα αποδοκιμασίας της Μελόνι, στη Γαλλία με το ικανοποιητικό αποτέλεσμα στις δημοτικές εκλογές, στη Σουηδία, στη Δανία και αλλού, αργά αλλά σταθερά ανακάμπτει. Στη χώρα μας το ΠΑΣΟΚ, αρνούμενο αυτή τη στρατηγική, εκ των πραγμάτων διευκολύνει τη Δεξιά ενισχύοντας τον κατακερματισμό της Κεντροαριστεράς.

Απομένει η μόνη προφανής και ελπιδοφόρα διέξοδος που εμείς θα ακολουθήσουμε. Θα συστρατευτούμε με τον Τσίπρα με τη βεβαιότητα ότι σε πρώτο ή σε δεύτερο χρόνο θα νικήσει τον Μητσοτάκη συγκεντρώνοντας τον κύριο όγκο των προοδευτικών ψηφοφόρων και θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα ρεαλιστικών μεταρρυθμίσεων με μια κυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει, πέραν των άλλων, τη γάγγραινα της διαφθοράς που γιγαντώθηκε με την κυβέρνηση των «αρίστων». Αυτά μας αρκούν και περισσεύουν.