Η εξέλιξη της στρατιωτικής εκστρατείας κατά του Ιράν εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη στρατηγική που οδήγησε την κυβέρνηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ σε αυτόν τον πόλεμο. Παρότι πολλοί προέβλεπαν μια γρήγορη νίκη, οι επιχειρήσεις δεν εξελίσσονται σύμφωνα με τις διακηρυγμένες προσδοκίες του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Είναι προς το παρόν αποδεδειγμένη η αντοχή του θεοκρατικού καθεστώτος, αποτέλεσμα του ασύμμετρου πολέμου με χρήση πυραύλων και drones καθώς και του άτυπου αμυντικού δόγματος της λερναίας ύδρας όπου κάθε εκτελεσμένο υψηλόβαθμο στέλεχος αντικαθίσταται με ένα άλλο.
Αν όλα αυτά οδηγήσουν σε έναν αμοιβαίο συμβιβασμό που θα παρουσιαστεί σαν νίκη και από την Ουάσινγκτον και από την Τεχεράνη, τότε η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν και η Κίνα του Σι Τζινπίνγκ θα συνεχίσουν να ενισχύουν το Ιράν, οι πυρηνικές υποδομές του οποίου (με ρωσική τεχνολογία) δεν θα έχουν πλήρως εξαλειφθεί. Οι δύο χώρες-προστάτες του καθεστώτος θα του δώσουν τη δυνατότητα «να κατασκευάσει περίπου 10 πυρηνικές κεφαλές».
Αυτό υποστηρίζει σε άρθρο του στην εφημερίδα Haaretz ο υποστράτηγος ε.α. Ιτζάκ Μπρικ, ένας από τους πιο γνωστούς Ισραηλινούς στρατιωτικούς αναλυτές. Ο Μπρικ υπηρέτησε ως διοικητής ταξιαρχίας τεθωρακισμένων, διοικητής στρατιωτικών σχολών των IDF και πολέμησε ως έφεδρος λοχαγός στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973.
Ακολουθούν εκτενή αποσπάσματα του άρθρου:
«Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επέλεξε μια μετωπική επίθεση, παρά τις σαφείς προειδοποιήσεις από στενούς συμβούλους του οι οποίοι επισήμαναν τις δομικές και υλικοτεχνικές δυσχέρειες ενός πολέμου με μια περιφερειακή δύναμη όπως το Ιράν. Τώρα που η “ομίχλη του πολέμου” δεν διαλύεται η αμερικανική κυβέρνηση βρίσκεται σε ένα στρατηγικό σταυροδρόμι χωρίς σαφή διέξοδο.
Καμία λευκή σημαία
»Και δεν ανησυχούν μόνο οι Αμερικανοί. Οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στο Ισραήλ αρχίζουν σταδιακά να προσγειώνονται στην πραγματικότητα. Η ελπίδα ότι η μαζική στρατιωτική πίεση θα οδηγούσε σε ταχεία κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος εξασθενεί μπροστά στην ανθεκτικότητα του Ιράν.
»Η Τεχεράνη φαίνεται να μην έχει καμία πρόθεση να υψώσει λευκή σημαία, γεγονός που εγείρει ένα ανησυχητικό ερώτημα: Βλέπουμε την αρχή του τέλους του πολέμου ή μήπως το Ιράν είναι εκείνο που θα καθορίσει τη διάρκειά του, αποτρέποντας οποιαδήποτε συμφωνία που δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά του;
»Το βασικό πρόβλημα στη διαχείριση της κρίσης είναι η αδυναμία διαμόρφωσης ενός αξιόπιστου σεναρίου για τον τερματισμό της. Για να μπορέσουν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ να διακηρύξουν “ολοκληρωτική νίκη”, το Ιράν θα πρέπει να υποστεί μια στρατηγική ήττα την οποία προς το παρόν δεν υφίσταται. Ελλείψει μιας τέτοιας ήττας, οι Ιρανοί έχουν σαφές κίνητρο να σύρουν τη Δύση σε έναν μακροχρόνιο, αιματηρό πόλεμο φθοράς – ένα πεδίο όπου διαθέτουν συγκριτικό πλεονέκτημα και πόρους για να συνεχίσουν τον αγώνα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
»Στους διαδρόμους της εξουσίας, τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στην Ιερουσαλήμ, ακούγεται συχνά η υπόθεση ότι η Αμερική είναι ο μόνος παίκτης που μπορεί να καθορίσει τους όρους παράδοσης. Ομως η κατάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη. Το Ιράν δεν είναι ένας απλός κομπάρσος σε αυτή την ιστορία· έχει προετοιμαστεί να απορροφήσει βαριά πλήγματα και απαντά σε κάθε κλιμάκωση με δική του κλιμάκωση.
»Αν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έπληξαν τμήματα της στρατηγικής υποδομής του Ιράν, η Τεχεράνη έχει αποδεδειγμένα την ικανότητα να πλήττει ευαίσθητους οικονομικούς στόχους στο Ισραήλ και στα κράτη του Περσικού Κόλπου με βαλλιστικούς πυραύλους και drones ακριβείας – σε μια περιοχή γεμάτη στόχους.
Προς πύρρειο νίκη
»Το πιο ρεαλιστικό σενάριο -και το πιο ανησυχητικό- είναι ότι η απελπισία της Δύσης να τερματίσει τον πόλεμο θα οδηγήσει σε μια υποχώρηση που θα παρουσιαστεί σαν νίκη, στην πραγματικότητα πύρρειος νίκη. Ο Τραμπ ενδέχεται να ανακοινώσει το τέλος του πολέμου με ρητορική ισχυρού παίκτη, αλλά με το ιρανικό καθεστώς να παραμένει στη θέση του.
»Το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα ενός τέτοιου σεναρίου μπορεί να είναι καταστροφικό: ένα Ιράν με ανανεωμένα κίνητρα για επιβίωση και δράση, βοηθούμενο από τη Ρωσία και την Κίνα, και με αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου ικανά να οδηγήσουν γρήγορα στην κατασκευή τουλάχιστον 10 πυρηνικών κεφαλών.
»Σε μια τέτοια κατάσταση, ο έλεγχος του Ιράν επί των εμπορικών θαλάσσιων οδών και των Στενών του Ορμούζ θα καταστεί δεδομένος. Και τα κράτη του Περσικού Κόλπου, φοβούμενα για τις υποδομές και τον φυσικό τους πλούτο, θα σταματήσουν να αντιτίθενται στην Τεχεράνη.
»Τελικά, ένας πόλεμος που υποτίθεται ότι θα αναχαίτιζε το Ιράν μπορεί να καταλήξει με την Τεχεράνη να ανασυγκροτεί τις στρατιωτικές της δυνατότητες με τη βοήθεια της Κίνας και της Ρωσίας. Και στο μέλλον να γίνει πάλι μια πραγματική απειλή για το Ισραήλ. Τότε δεν θα μας απομένει τίποτε άλλο παρά να ελπίζουμε ότι το ιρανικό καθεστώς θα ανατραπεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο».
-320x213.jpg)
