GORILLAZ
THE MOUNTAIN
Kong
★★★☆☆
Η σπουδαία πορεία της πρωτοποριακής virtual (και όχι μόνο) μπάντας των Damon Albarn και Jamie Hewlett συνεχίζεται απρόσκοπτα και οι Gorillaz εδώ και λίγες μέρες μάς έχουν συστήσει τον ένατο δίσκο τους. Το μεγαλεπήβολο και συνάμα ιδιαίτερα ξεχωριστό «The Mountain» έρχεται να επιβεβαιώσει πως οι ταλαντούχοι Βρετανοί καλλιτέχνες έχουν ένα όραμα που ξεπερνά τα στενά όρια της μουσικής. Σε αυτόν τον δίσκο, με τον πρωτότυπο τίτλο να είναι «Parvat» (η αγγλική προφορά της λέξης «βουνό» από την ινδική γραφή Devenagari), οι Gorillaz βουτάνε με πάθος στην ινδική μουσική παράδοση, χωρίς φυσικά να εγκαταλείπουν τις δυτικές ρίζες τους και ιδιαίτερα αυτή τη δική τους εκδοχή της electronica, διακοσμημένης και με αρκετά hip hop στοιχεία.
Οι Damon Albarn και Jamie Hewlett βίωσαν και οι δυο τους απώλειες αγαπημένων προσώπων τα τελευταία χρόνια και στο «Mountain» εξερευνούν ακριβώς αυτό: την απώλεια, τη θλίψη, τη θνητότητα, ακόμα και τη ζωή μετά και φυσικά η πνευματικότητα που αποπνέει η ινδική κουλτούρα ταιριάζει γάντι σε αυτές τις καλλιτεχνικές τους αναζητήσεις. Οι Gorillaz μάλιστα, πέρα από πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες οι οποίοι συμμετέχουν στο άλμπουμ, συνεργάζονται ακόμη και με… νεκρούς, καθώς από τα τραγούδια παρελαύνουν ονόματα όπως οι Ντένις Χόπερ, Τόνι Αλεν, Μαρκ Σμιθ, Νταβίντ Ζολικέρ, οι οποίοι δεν βρίσκονται πια εν ζωή, όμως κατά τον Αλμπαρν η «παρουσία» τους δένει απόλυτα με τη θεματολογία του δίσκου. Και για να μην ξεχνιόμαστε, εμείς έχουμε κλείσει ήδη ραντεβού με τους Gorillaz στις 25 Ιουνίου 2026 στην Πλατεία Νερού και το Release Athens σε ένα sold out που περιμέναμε εδώ και καιρό.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ
ΤΡΑΜΠΑΛΑ
Ogdoo Music Group
★★★☆☆
Το νέο άλμπουμ του Κώστα Μακεδόνα περιλαμβάνει εφτά τραγούδια σε μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, κάτι που συνιστά ένα μουσικό γεγονός καθώς δεν είναι πολλοί οι τραγουδιστές στους οποίους ο σπουδαίος στιχουργός έχει εμπιστευτεί υλικό του τα τελευταία χρόνια. Μια πολύ καλή δουλειά με λαϊκά και λαϊκότροπα τραγούδια άψογα ερμηνευμένα, που αποτυπώνουν την εσωτερική αναζήτηση και τη δύναμη της ανθρώπινης ευαλωτότητας όταν το ζητούμενο είναι η επιθυμητή ισορροπία στην «τραμπάλα» της ζωής. Γιατί, όπως επισημαίνει ο Λ. Παπαδόπουλος, «η τραμπάλα μάς πάει πότε χαμηλά, πότε ψηλά, όπως ακριβώς και τα τραγούδια… Που ισορροπούν ανάμεσα στη μνήμη και την προσδοκία, στη σιωπή και στην εξομολόγηση, στο βάρος και στο παιχνίδι».
ΔΩΡΑ ΣΕΛΛΑ
KIM GORDON
PLAY ME
Matador Records
★☆☆☆☆
Η Kim Gordon πλέον, μετά από τόσα χρόνια, ή σου αρέσει ή δεν σου αρέσει. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Indie ατόφιο βγαλμένο μέσα από τα ‘90s και στο «Play Me», στο πιο «τραχύ» και «δύσκολο», στο πιο εξεζητημένο. Κάπως ξεπερασμένος ως ήχος όμως, δεν σε συγκινεί πια, είναι σαν μια επανάληψη που απευθύνεται σε ένα μικρό και συγκεκριμένο ακροατήριο.
Θα μου πείτε ότι αυτό δεν είναι κακό, κάθε άλλο. Το αμερικανικό NPR μιλάει για ένα γοητευτικό ηχητικό χάος, αλλά δυστυχώς δεν το ανακάλυψα. Και στο live της που την είδαμε το καλοκαίρι δεν έλεγε τίποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
PEACHES
NO LUBE SO RUDE
Kill Rock Stars
★★☆☆☆
Την Peaches τη θυμάστε; Αυτή την electroclash (ας πούμε) ιέρεια των clubs με τον ανατρεπτικό ήχο και τον ασεβή στίχο. Με τον σούπερ σεξουαλικό electroclash ήχο και το ολίγον τι «αμαρτωλό» attitude. To ίδιο και τώρα, δείτε το εξώφυλλο, αλλά δείτε και τίτλους τραγουδιών όπως το «Fuck Your Face» ή το «Fuck How You Wanna Fuck».
Δέκα ολόκληρα χρόνια είχε να βγάλει άλμπουμ η Peaches και επανήλθε καταιγιστικά στη φάση των επιθυμιών και των απολαύσεων. Ωραία χρόνια…
