Ο μόνος άνθρωπος που έχει υιοθετήσει τη λέξη «νίκη» για να περιγράψει τη θέση της χώρας του στην πολεμική σύρραξη που μαίνεται στη Μέση Ανατολή από την αποφράδα 28η Φεβρουαρίου ώς σήμερα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.Ο πόλεμος κλιμακώνεται για τρίτη εβδομάδα. Εκτός από τους δύο επιτιθέμενους, ΗΠΑ και Ισραήλ, και το αντεπιτιθέμενο Ιράν, εμπλέκονται τουλάχιστον άλλα 12 κράτη: από το Μπαχρέιν και το Ιράκ έως τον Λίβανο και την Κύπρο.
Κάποια στιγμή τα όπλα θα σιγήσουν, πιθανότατα πάλι προσωρινά. Ολα δείχνουν ότι αυτό δεν θα συμβεί τις επόμενες μέρες ή εβδομάδες. Τι θα σημαίνει όμως «νίκη» για ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν;
Ασεβείς πόθοι
Για τον Αμερικανό πρόεδρο η νίκη είναι παρούσα ή τουλάχιστον επικείμενη. Μόνο που οι στόχοι της επίθεσης κατά του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης αλλάζουν διαρκώς και μοιάζουν να συνδέονται με καταιγισμό… ασεβών πόθων. Στρατιωτικά θα ήταν ένας βομβαρδισμός λίγων 24ώρων. Πολιτικά θα ήταν η πυροδότηση διαδηλώσεων ώστε ο ιρανικός λαός να γκρεμίσει το καθεστώς. Μεσοπρόθεσμα (πόσο;) θα αναλάμβανε την εξουσία μια κυβέρνηση με υβριδικές δόσεις πολιτικού ισλάμ, εκδημοκρατισμού και αχαλίνωτης προθυμίας για συνεργασία με τη Δύση. Οσο για την οικονομία, στόχος θα ήταν να βάλουν χέρι οι αμερικανικές εταιρείες στο ιρανικό πετρέλαιο ελέγχοντας και τη ροή προς την Κίνα.
Τα ανωτέρω συνοδεύονται με ρητορική «made in Tel Aviv» για καταστροφή του πυρηνικού και πυραυλικού προγράμματος του Ιράν και για επιπλέον αποδυνάμωση του σιιτικού «άξονα της αντίστασης» κατά του Ισραήλ.
Είναι ολοφάνερο ότι ο Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο χωρίς σαφή στόχο, στρατηγική, χρονοδιάγραμμα, τελικό σχέδιο ή δικαιολογία. Για να μη μιλήσουμε για το κουρέλιασμα του διεθνούς δικαίου που ανάβει το πράσινο φως σε επίδοξους μιμητές – όπως οι «κόκκινοι καπιταλιστές» του Πεκίνου και οι απειλές τους για βίαιη προσάρτηση της Ταϊβάν. «Νίκη» για τον 80χρονο πρόεδρο θα ήταν η αυθαίρετη διακήρυξή της. Οτι ξεδόντιασε το καθεστώς, το γονάτισε, το κατέστησε ακίνδυνο. Αρα… μπορεί να το αφήσει στη θέση του! Και να ξεκινήσει παζάρι για τα γνωστά: πυρηνικό και πυραυλικό πρόγραμμα.
Πίσω ολοταχώς στη «Γένεση»
Το Ισραήλ αδιαφορεί για ένα «νέο συνεργάσιμο Ιράν». Επιδιώκει την ολική καταστροφή της σιιτικής Ισλαμικής Δημοκρατίας ακόμα κι αν συνεπάγεται ότι μια αχανής περιοχή με 93 εκατομμύρια κατοίκους και τεράστια πετρελαϊκά κοιτάσματα θα βυθιστεί στο χάος, την ανασφάλεια και την τρομοκρατία – θα γίνει Συρία του 2011-2024. Η βιβλική έννοια του «Μεγάλου Ισραήλ» όπως προκύπτει από τη «Γένεση» γεμίζει τα μυαλά των φανατικών με ιδεοληπτικά οράματα για εβραϊκή κυριαρχία «από τον Νείλο ώς τον Ευφράτη».
Μέσα σε αυτή τη δυστοπία, με τους άμαχους στον Λίβανο και στην κατεχόμενη Παλαιστίνη να υφίστανται το επαχθέστερο βάρος (και) αυτού του πολέμου, το αυταρχικό καθεστώς του Ιράν αποδεικνύεται πιο προσανατολισμένο σε στόχους και πιο στρατηγικό από τους δύο αντιπάλους του. Εχει επίσης επιδείξει αξιοσημείωτο βαθμό εδραίωσης και ανθεκτικότητας, παρά το ποτάμι αίματος στο οποίο έπνιξε τις διαδηλώσεις χιλιάδων Ιρανών τον περασμένο Ιανουάριο.
Η στρατηγική του καθεστώτος είναι μία: να αντέξει, να μην καταρρεύσει. Ακολουθεί τακτικές ασύμμετρου πολέμου απέναντι σε πανίσχυρους εχθρούς, αντικαθιστά σαν τη λερναία ύδρα κάθε εκτελεσμένο στέλεχος –στρατιωτικό, θρησκευτικό και πολιτικό– με έτοιμους διαδόχους, βασίζεται στη σιιτική παράδοση του μαρτυρίου και στον πατριωτισμό ενός λαού με πανάρχαια Ιστορία.
Οι χιλιάδες πύραυλοι που εκτοξεύει καθημερινά το Ιράν έχουν στόχο να μετατραπεί ο πόλεμος σε περιφερειακή σύγκρουση. Η Τεχεράνη εκτιμά ότι, πιέζοντας τα αραβικά κράτη του Κόλπου, θα πιέσουν κι αυτά την κυβέρνηση Τραμπ για να ακουστεί το «Παύσατε πυρ!». Και, ίσως, να επανεξετάσουν τον ρόλο των ΗΠΑ ως «εγγυητή ασφαλείας» των συντηρητικών μοναρχιών.
.jpg)
