Οι Harper Trio μας έχουν απασχολήσει αρκετά στις «σελίδες» της efsyn city τόσο με τις όμορφες κυκλοφορίες τους όσο και με τον πρωτοποριακό συνδυασμό της άρπας με jazz φόρμες και την πρόσμειξη ήχων από την Ανατολή και τη Δύση.
Το ακόμη πιο περιπετειώδες δεύτερο άλμπουμ τους “Dialogue of Thoughts” ήδη έχει συγκεντρώσει εξαιρετικές κριτικές και αυτό αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να έχουμε μια παραγωγική συζήτηση μαζί της.
Συνομιλούμε αρκετό καιρό μετά την τελευταία σας κυκλοφορία. Είστε ικανοποιημένοι από την ανταπόκριση στο “Dialogue of Thoughts”;
Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή όταν μια αφηρημένη ιδέα, μια εσωτερική εικόνα ή ένας συνδυασμός ήχων μετουσιώνονται σε κάτι χειροπιαστό. Από τη στιγμή που το έργο μοιράζεται, παύει να μου ανήκει και ξεκινά τη δική του διαδρομή. Μου αρέσει να παρακολουθώ την εξέλιξή του, αλλά ταυτόχρονα νιώθω την ανάγκη να του δίνω τον χώρο να “αναπνεύσει” και να φτάσει οργανικά εκεί που πρέπει.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για τον τρόπο που το Dialogue of Thoughts επικοινωνεί με τον κόσμο. Η καταγραφή του στα Abbey Road Studios ήταν μια κορυφαία στιγμή αυτής της διαδικασίας, ενώ η ζωντανή παρουσίασή του στο BBC Radio 3 επιβεβαίωσε αυτή την ανάγκη για επικοινωνία. Με αυτή την οπτική, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για κάθε σταθμό και για κάθε άνθρωπο που συναντά ο δίσκος αυτός.
Έχετε προλάβει να σκεφτείτε εάν θα αλλάζατε κάτι; Ή παραμένουν νωπές οι μνήμες από την παραγωγή του;
Πάντα υπάρχουν στοιχεία που θα προσέγγιζα διαφορετικά με το βλέμμα του σήμερα. Αυτό όμως είναι το όμορφο στη δημιουργική διαδικασία: η παραδοχή ότι εξελισσόμαστε και παραμένουμε ανοιχτοί σε μια διαρκή εξερεύνηση. Προτιμώ να βλέπω κάθε ηχογράφηση ως ένα αποτύπωμα στον χωροχρόνο, μία καταγραφή της στιγμής, παρά ως κάτι που χρήζει διόρθωσης. Αντί να κοιτάζω πίσω αναζητώντας το τέλειο, προσπαθώ να κρατώ την εμπειρία ως εφόδιο για τη συνέχεια.
Δώσατε ακόμη περισσότερο χώρο στον αυτοσχεδιασμό ανάμεσα στα όργανα σε αυτόν τον δίσκο. Είναι ο πειραματισμός κάτι που κρατάει «ζωντανή» κατά κάποιον τρόπο την εκάστοτε συνεργασία; Υπάρχουν πιστεύετε «περιορισμοί» σε αυτό;
Είναι ενδιαφέρουσα αυτή η ανάγνωση και αναδεικνύει την ομορφιά της υποκειμενικότητας. Προσωπικά, ένιωθα πως οι συνθέσεις σε αυτό το άλμπουμ ήταν πιο συμπαγείς, αφήνοντας ίσως λιγότερο χρόνο για εκτεταμένο αυτοσχεδιασμό σε σχέση με το παρελθόν. Ωστόσο, ο πειραματισμός ήταν πιο δομικός· υπήρξε μια ξεκάθαρη πρόθεση στη σύλληψη και τη σύνθεση του άλμπουμ αυτού, που ενδεχομένως προσδίδει αυτή την αίσθηση ελευθερίας. Στο πλαίσιο της τρισδιάστατης κοσμικής μας εμπειρίας μας, είναι δύσκολο να δημιουργούμε χωρίς περιορισμούς. Μπορούμε όμως να λειτουργούμε όσο πιο συνειδητά γίνεται, μετατρέποντας τους περιορισμούς σε αφετηρίες για υπέρβαση.
Έχετε εσείς αισθανθεί περιορισμούς μέσα σε ένα πιο κλασικό μουσικό πλαίσιο σε σχέση με την jazz;
Τη στιγμή της σύλληψης και της σύνθεσης, οι περιορισμοί σχεδόν εκμηδενίζονται· υπάρχει μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Η πρόκληση εμφανίζεται μόλις η διαδικασία περάσει στο αναλυτικό στάδιο. Εκεί, η ερευνητική πλευρά του εγκεφάλου αναλαμβάνει τον έλεγχο—στις μείξεις, στις τεχνικές λεπτομέρειες, στα στάδια της παραγωγής. Αν και είναι μια διαδικασία που απολαμβάνω, τη βιώνω ως λιγότερο καλλιτεχνική και περισσότερο δομική. Εκεί είναι που αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τα όρια και τους περιορισμούς του πλαισίου μέσα στο οποίο κινούμαι.
Και πως πηγαίνει ένας καλλιτέχνης από την κλασική παιδεία στην jazz άρπα και τους ηλεκτρικούς πειραματισμούς;
Οι κλασικές σπουδές μου προσέφεραν το στέρεο έδαφος της τεχνικής αρτιότητας, αλλά κυρίως μου χάρισαν τη γνωριμία με το έργο σπουδαίων συνθετών και καλλιτεχνών. Η σπουδή πάνω στη δική τους σκέψη και δομή λειτούργησε ως καταλύτης για τη δική μου εξέλιξη. Σε συνδυασμό με την πολυπολιτισμική μου παιδεία, αυτός ο πλούτος ερεθισμάτων με οδήγησε στο να σκέφτομαι συνδυαστικά, αναζητώντας μια προσωπική ηχητική γλώσσα πέρα από ταμπέλες. Η ηλεκτρική άρπα και οι ηλεκτρονικοί πειραματισμοί δεν είναι παρά η συνέχεια αυτής της διαδρομής: μια ανάγκη να εξερευνήσω τον ήχο με την ίδια πειθαρχία, αλλά και με ελευθερία.
Διαλεκτική, ενσυνειδητότητα, εσωτερική ειρήνη. Δύσκολοι «στόχοι» σε μια εχθρική και αγχωτική εποχή;
Ίσως κάθε εποχή να εμπεριέχει το δικό της άγχος, απλώς αλλάζουν οι άνθρωποι και οι αφορμές. Άλλωστε, αν η εσωτερική ειρήνη και η ενσυνειδητότητα ήταν δεδομένες καταστάσεις, δεν θα υπήρχε η ανάγκη να τις αναζητούμε γενικά ,αλλά και μέσω της τέχνης. Αναρωτιέμαι κι εγώ αν μας ορίζει η εποχή ή αν τελικά διαθέτουμε τη δύναμη να τη διαμορφώσουμε εμείς, μέσα από τη συνειδητή επιλογή του πώς σκεφτόμαστε, πώς νιώθουμε και πώς δρούμε σε κάθε μας στιγμή.
Επόμενα σχέδια υπάρχουν; Θα έχουμε ίσως κάποια ζωντανή εμφάνιση στην Αθήνα;
Αυτή την περίοδο επιστρέφω σε μια ιδέα που ωριμάζει μέσα από την έρευνα του διδακτορικού μου και παίρνει πλέον μορφή ως μια πιο αφαιρετική και μινιμαλιστική σύνθεση. Η αναζήτηση της ενσυνειδητότητας παραμένει κεντρικός άξονας, με επιρροές από αρχαία κείμενα και φιλοσοφία μέσα από μια νέα οπτικοακουστική οπτική.
Όσο για την Αθήνα, η επιθυμία μου να παρουσιάσω ζωντανά το Dialogue of Thoughts είναι πάντα έντονη και ελπίζω σύντομα να βρεθεί το κατάλληλο πλαίσιο για αυτή τη συνάντηση.
-320x213.jpg)
