Ενα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα για έναν λειτουργό της Δικαιοσύνης, είτε δικαστής είναι αυτός είτε εισαγγελέας, είναι η συμβολή του, εκούσια ή ακούσια, στην καταδίκη ενός αθώου. Το αμέσως επόμενο αμάρτημα αλλά ίσης βαρύτητας και ηθικής απαξίας είναι η άρνηση παροχής προστασίας στους αδύναμους και η περιφρόνηση της προσωπικότητάς τους. Το τρίτο αμάρτημα, το μέγιστο, το οποίο θα έπρεπε να ανήκει στην κατηγορία αυτών που θεωρούνται θανάσιμα, είναι η συμμετοχή του στη συγκάλυψη ενός εγκλήματος. Ιδιαίτερα ενός εγκλήματος που έχει να κάνει είτε με την προσβολή της ανθρώπινης ζωής, της ακεραιότητας και της υγείας, σωματικής ή ψυχικής, είτε με την προσβολή της προσωπικότητας του ανθρώπου όσον αφορά τα θεμελιώδη δικαιώματά του.
Το αμάρτημα αυτό λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα όταν δράστης του εγκλήματος είναι πρόσωπο το οποίο ασκεί εξουσία κάθε μορφής πάνω στο θύμα. Μέλος της κυβέρνησης λέγεται, όργανο της τάξης και της ασφάλειας, κακοποιητικός γονέας ή σύζυγος. Ειδικά στις περιπτώσεις που ο ασκών εξουσία έχει δώσει και όρκο σεβασμού στο Σύνταγμα και στους νόμους που προβλέπουν τα νόμιμα όρια άσκησης της εξουσίας που του έχει παραχωρηθεί και της οποίας κάνει κατάχρηση, τότε η συγκάλυψη του εγκλήματος από τον δικαστικό λειτουργό λαμβάνει τον χαρακτήρα της ύβρεως απέναντι στην ανθρωπότητα και της ιεροσυλίας απέναντι στην παγκόσμια συνείδηση. Και λέγοντας παγκόσμια συνείδηση, πρέπει να επισημάνουμε ότι η συνείδηση είναι ο υπέρτατος κριτής από τον οποίο δεν ξεφεύγει κανείς όσο και αν θάβεται κάτω από ευτελείς δικαιολογίες το ενυπάρχον ψήγμα της στον καθένα από εμάς.
Με βαθιά θλίψη, την οποία είμαι βέβαιος ότι αισθάνεται η πλειονότητα των πολιτών αυτής της χώρας, παρατηρώ ότι μεγάλο μέρος των λειτουργών της Δικαιοσύνης έχει υποπέσει στα αμαρτήματα που προαναφέραμε σε βάρος αθώων, είτε αδύναμων. Καθαρίστρια σε σχολείο της Λάρισας λέγεται η οποία καταδικάστηκε σε δεκαπέντε χρόνια κάθειρξη για ένα απολυτήριο Δημοτικού που δεν κατείχε, Ηριάννα Β.Λ. λέγεται η οποία καταδικάστηκε σε δεκατρία χρόνια κάθειρξη ως τρομοκράτισσα από ένα δήθεν δείγμα DNA, μετανάστες, πρόσφυγες ή φουκαράδες χρήστες ουσιών λέγονται οι οποίοι δικάζονται με βαριές ποινές και απορημένοι προσπαθούν να καταλάβουν τι πραγματικά σημαίνει Δικαιοσύνη.
Και όσον αφορά το τρίτο αμάρτημα, αυτό της συγκάλυψης, η θλίψη φτάνει στο αποκορύφωμά της. Τέμπη από τη μία, υποκλοπές από την άλλη. Ειδικά στην υπόθεση των Τεμπών μέχρι στιγμής είναι όχι μόνο θλιβερός ο ρόλος της δικαστικής λειτουργίας, αλλά προσβλητικός απέναντι στα θύματα, στους συγγενείς των θυμάτων και στον ελληνικό λαό συνολικά. Η προσβολή δε αυτή ασκείται και από τους τρεις θεμελιώδεις θεσμούς της αστικής δημοκρατίας. Από τη Βουλή, η οποία στην ουσία απάλλαξε από τις κατηγορίες περί ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο τα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα υποβαθμίζοντας προκλητικά τις ευθύνες τους, από σύσσωμη την κυβέρνηση, που δείχνει να έχει τον ρόλο του ενορχηστρωτή των ενεργειών συγκάλυψης, και τέλος από το λεγόμενο τελευταίο καταφύγιο των αδικουμένων, τη Δικαιοσύνη δηλαδή, η οποία κατά παράβαση κάθε έννοιας ορθής τήρησης των ουσιαστικών και δικονομικών κανόνων κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της ώστε να ταλαιπωρεί μέχρι απελπισίας τους άτυχους παθόντες και πενθούντες.
Το ίδιο συνέβη και με την υπόθεση των υποκλοπών. Η Βουλή δεν δέχτηκε τις ευθύνες πολιτικών προσώπων, το δε ανώτατο δικαστήριο με γνωμοδότηση ενός εισαγγελέα του απάλλαξε όλα τα πολιτικά πρόσωπα και την ΕΥΠ από πάσα ευθύνη, πρότεινε δε την άσκηση δίωξης μόνο για πλημμέλημα, σε βάρος τεσσάρων ιδιωτών.
Και όταν οι τέσσερις αυτοί ιδιώτες βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ω του θαύματος, λες και αναστήθηκε το πνεύμα ενός Σαρτζετάκη, ενός Δελαπόρτα και εμφανίστηκαν ένας εισαγγελέας Πρωτοδικών και ένας πρωτοδίκης οι οποίοι με την εισήγηση του ο πρώτος και την απόφασή του ο δεύτερος αποκατέστησαν το βαρύτατα τρωθέν κύρος της ελληνικής Δικαιοσύνης και πηγαίνοντας παραπέρα την υποχρέωσαν θέλει-δεν θέλει να ξαναβγάλει από τους γκρίζους φωριαμούς της τον αρχειοθετημένο φάκελο. Και οι κατηγορίες αυτή τη φορά υποδεικνύεται να είναι σε βαθμό κακουργήματος. Η δε κατασκοπία να είναι μεταξύ αυτών. Μέχρι στιγμής άλαλα τα χείλη των ασεβών.
Ομως κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στη συνέχεια. Το σύστημα είναι ακόμα πανίσχυρο, ενώ οι συνειδήσεις των περισσοτέρων κυβερνητικών, βουλευτών, δικαστικών δείχνουν ανίσχυρες. Είθε όμως το παράδειγμα των δύο ακριβοδίκαιων λειτουργών της Δικαιοσύνης να το ακολουθήσουν και άλλοι, ακέραιοι και θαρραλέοι άνθρωποι, ειδικά αυτοί που θα είναι δικαστές στη δίκη του εγκλήματος των Τεμπών. Και τότε όλοι μαζί να διακρίνουμε μια χαραμάδα φωτός μέσα στο σκοτάδι και να πούμε με ανακούφιση και ικανοποίηση: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!
