Η χθεσινή απόφαση του Εφετείου για τη Χρυσή Αυγή δεν είναι απλώς μια δικαστική επιβεβαίωση μιας ήδη ιστορικής καταδίκης. Είναι μια δεύτερη νίκη του Παύλου Φύσσα και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση -αναγκαία- του τι ακριβώς υπήρξε η Χρυσή Αυγή. Μια ναζιστική εγκληματική οργάνωση που χρησιμοποίησε το κόμμα ως μανδύα. Η βία δεν ήταν ένα παρεμπίπτον της ιδεολογίας της, αλλά ο πυρήνας της.
Η «Εφημερίδα των Συντακτών» αποκάλυψε συστηματικά τη δράση της εγκληματικής οργάνωσης και κατέγραψε με επιμονή κάθε στάδιο της δίκης. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και συνήγοροι υπεράσπισης των κατηγορουμένων ομολόγησαν δημόσια πως μεγάλο μέρος των στοιχείων που βρέθηκαν στο φως οφείλεται στη δημοσιογραφική αυτή έρευνα.
Η χθεσινή απόφαση του Εφετείου μοιάζει να κλείνει έναν ιστορικό κύκλο. Ωστόσο δεν πρέπει να καλλιεργούνται αυταπάτες. Η Χρυσή Αυγή ως οργανωμένος μηχανισμός μπορεί να διαλύθηκε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το δίκτυο των ανθρώπων που τη στελέχωσαν εξαφανίστηκε. Σε μικρότερους πυρήνες, σε νεότερα σχήματα ή κάτω από άλλες ταμπέλες νεότερα μέλη, πιο φοβισμένα ίσως, συνεχίζουν να κινούνται υπό την καθοδήγηση παλαιών στελεχών. Εξάλλου η ιστορία των φασιστικών οργανώσεων δείχνει ότι συχνά αλλάζουν μορφή πριν επιχειρήσουν να επιστρέψουν ως χρήσιμο δεκανίκι του συστήματος.
Στην Ελλάδα σήμερα ευτυχώς δεν βλέπουμε τα τάγματα εφόδου να δρουν με την αιματηρή ένταση της προηγούμενης δεκαετίας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το πολιτικό και κοινωνικό έδαφος που τα γέννησε έχει εξαφανιστεί. Κάθε άλλο! Η ιδεολογία του μισανθρωπισμού έχει βρει άλλες διαδρομές: η συγκυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με πρόσωπα που προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα της ελληνικής ακροδεξιάς ποτίζει την καθημερινότητα με «αποστάγματα» μίσους, ρατσισμού, ακραίου αυταρχισμού.
Δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Σε μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου ο φασισμός έχει φορέσει κοστούμι καθωσπρεπισμού. Σε ορισμένες χώρες έχει γίνει κυβερνητικό δόγμα, επίσημος συστημικός λόγος. Η τραμπική στροφή που παίρνει η Δύση με ταχύτητα είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική και ανησυχητική ένδειξη αυτής της μετατόπισης.
Η δεύτερη νίκη του Παύλου Φύσσα είναι λοιπόν ταυτόχρονα μια υπενθύμιση και μια ευθύνη. Υπενθύμιση ότι ο φασισμός μπορεί να ηττηθεί όταν αντιμετωπίζεται μεθοδικά και συλλογικά. Αλλά και ευθύνη: να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά στο σκοτάδι που τον γέννησε να επιστρέψει μεταμφιεσμένο σε πολιτική πρόταση.
