Sympathy for Ayatollah

Σε αυτή την πλήρη αντιστροφή δικαίου και αδίκου, καλού και κακού, αμυνόμενου και επιτιθέμενου, ορθολογισμού και παραλογισμού που ζούμε τα τελευταία 24ωρα, με τον αμερικανο-ισραηλινό Αξονα του Κακού- τον μόνο πραγματικό Αξονα του Κακού- να ρισκάρει έναν κανονικότατο τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ή το λιγότερο έναν ευρύτατο περιφερειακό πόλεμο από τον Ινδικό Ωκεανό έως την Νοτιανατολική Μεσόγειο, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αισθάνεται βαθιά συμπάθεια- με την έννοια του “συμπάσχω”- για τον δολοφονημένο Αγιατολάχ Χαμενεϊ, κι όλους τους δολοφονημένους θρησκευτικούς, πολιτικούς ή στρατιωτικούς ηγέτες της ισλαμικής δημοκρατίας. Sympathy for Ayatollah, ακριβώς όπως ο Μικ Τζάγκερ και οι Rolling Stones ένιωσαν το 1968 Sympathy for the Devil.

Προφανώς δεν μας ήταν και πολύ συμπαθές του ιδιόμορφο καθεστώς της ισλαμικής δημοκρατίας που διαδέχθηκε τη φυτεμένη δυτικόδουλη απολυταρχία του σάχη Παχλεβί πριν σχεδόν μισό αιώνα. Μας είναι ακατανόητος ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, αποδοκιμάζουμε τη θανατική ποινή, τη στυλιστική καταπίεση των γυναικών, τις διώξεις των αντιφρονούντων, τη λογοκρισία που υφίστανται οι πρωτοπόροι ιρανοί σκηνοθέτες, την αστυνομική βία κατά των φοιτητών. Αλλά από την άλλη πλευρά, πίσω από μαντήλες, χιτζάμπ και νικάμπ, με Φρουρούς της Επανάστασης, με μουλάδες κι όλην την ιεραρχία του σιιτικού κλήρου μέχρι και τον Αγιατολάχ, με την αιρετή θρησκευτική και πολιτειακή ηγεσία, με τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές της, η ιρανική κοινωνία είχε για δεκαετίες μιαν αξιοσημείωτη ανάπτυξη που την κατέστηκε υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη. Κι αυτό παρά το τριακονταετές και βάλε καθεστώς κυρώσεων και οικονομικού αποκλεισμού που είχαν επιβάλει στον Ιράν οι ΗΠΑ, συνεπικουρούμενες από τη λοιπή Δύση και τον μόνιμο ταραξία της μεσανατολικής τάξης πραγμάτων, το κράτος- τρομοκράτη, το κράτος- γενοκτόνο, το στρατοκρατικό Ισραήλ.

Αλλά μπροστά στην πειρατική αλητεία των Τραμπ- Νετανιάχου που διαλύει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, που μετατρέπει τα σπίτια, τα μαγαζιά, τα σχολειά των ανυποψίαστων αμάχων σε πεδία βολής, που καταλύει κρατικές κυριαρχίες και αντικαθιστά τη διπλωματία με εγκλήματα πολέμου, προσωπικά δεν έχω την παραμικρή ταλάντευση να δηλώσω τη συμπάθειά μου στους οπαδούς του δολοφονημένου αγιατολάχ και του όποιου διαδόχου του, στην ηγεσία και στην κοινωνία της ισλαμικής δημοκρατίας. Και κανείς εχέφρων σε αυτή τη χώρα, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη- μόνος “χρήσιμος ηλίθιος” μεταξύ των χωρών της ΕΕ- έχει μετατρέψει σε στόχο πολεμικών και ενεργειακών αντιποίνων, προσφέροντας γη και ύδωρ στις αμερικανικές και ισραηλινές δυνάμεις, δεν μπορεί να έχει ταλάντευση με ποιου το πλευρό είναι, ή τουλάχιστον με ποιαν πλευρά ΔΕΝ είναι;

Αλήθεια, τι θα γίνει αν ο επόμενος στόχος του δολοφονικού διδύμου Τραμπ- Νετανιάχου, είναι η εξόντωση του Κινέζου προέδρου Σι Τζι Πινγκ, του Βραζιλιάνου Λούλα, της φον ντερ Λάιεν ή του Ισπανού πρωθυπουργού Σάντσεθ, που τόλμησε να αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος;