Πρωτόκολλα που δεν τηρούνται, χρηματικά εντάλματα που δεν εκδίδονται, διαδικασίες που δεν ακολουθούνται, συμβάσεις που δεν υπογράφονται, μισθοδοσίες που δεν υπολογίζονται ορθά: η εικόνα στην οποία παραπέμπει κατ’ αρχάς η έκθεση του τακτικού διαχειριστικού ελέγχου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το οικονομικό έτος 2024 είναι χαώδης. Κι από αυτήν ένα μικρότερο αλλά πάντως σημαντικό ποσοστό προβλημάτων παραπέμπει σε μια παθογένεια διαρκείας, που δεν αποτελεί αποκλειστικό «προνόμιο» του φεστιβάλ.
Κρατάμε τα δύο βασικά στοιχεία που επισημάναμε και στο ρεπορτάζ μας. Την απουσία Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας που εντείνει την αταξία. Δυστυχώς το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η συντριπτική πλειονότητα των εποπτευόμενων πολιτιστικών φορέων που επίσης δεν διαθέτουν ΕΚΛ.
Ομως όση γραφειοκρατία κι αν υφίσταται στη χώρα είναι αδιανόητο τα 11 χρόνια που μεσολάβησαν από τον Μάιο του 2015, όταν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης υπέβαλε το πρώτο σχέδιο Κανονισμού, και μέχρι σήμερα να μην έχει ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία. Πολλώ δε μάλλον που τα 7 τελευταία χρόνια στο υπουργείο Πολιτισμού η υπουργός είναι σταθερή, άρα δεν χρειάστηκε να ενημερωθεί εξ αρχής.
Το δεύτερο βασικό πρόβλημα είναι η υποστελέχωση που εν προκειμένω αντιμετωπίζεται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου οι οποίες ενδέχεται να κοστίζουν συνολικά περισσότερο απ’ ό,τι η δημοσιοϋπαλληλική μονιμότητα. Ούτε αυτό αποτελεί ιδιαιτερότητα του φεστιβάλ. Ηταν πάντα πρόβλημα στους εποπτευόμενους φορείς, επιδεινώθηκε την εποχή του μνημονίου, όταν η έννοια του «δημοσίου υπαλλήλου» δαιμονοποιήθηκε, και στα 7 χρόνια της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μητσοτάκη μετατράπηκε και σε συγκεκριμένη ιδεολογική εμμονή: από τον ΟΔΑΠ έως τα μουσεία που μετατράπηκαν σε ΝΠΔΔ, ό,τι μπορεί να «τρέξει» με την παρέμβαση ιδιωτών, παραδίδεται χωρίς δεύτερη σκέψη.
Βέβαια ούτε τα, επίσης υποστελεχωμένα, μουσεία που λειτουργούν ως ΝΠΔΔ έγιναν πιο εύρυθμα ή πιο αποτελεσματικά. Αντίθετα μάλιστα. Τελικά; Για την τωρινή εικόνα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου θα αποφανθεί το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Για την εξομάλυνση στη λειτουργία αυτών των πολύτιμων για τον πολιτισμό φορέων, όσο επιμένουμε στη λάθος συνταγή, ποιος θα αποφανθεί και κυρίως ποιος θα απολογηθεί;
