Οι άβολες φωτογραφίες του ’44

Ηταν το προηγούμενο Σάββατο το βράδυ όταν άρχισε να διαδίδεται η είδηση και μαζί οι 12 φωτογραφίες που απέδειξαν ότι ο χρόνος δεν είναι γραμμικός. Μια χρονική καμπύλη επέτρεψε στον Μάιο του 1944 να ακουμπήσει αιφνίδια στον Φεβρουάριο του 2026, επιβεβαιώνοντας αστραπιαία όχι φυσικά την ίδια την καταγραμμένη Ιστορία, αλλά τις μικρές της λεπτομέρειες: πρόσωπα, ρούχα, στάσεις σώματος, βλέμματα, συμπεριφορές, τοποθεσίες και όσα μέχρι τότε, ελλείψει τεκμηρίων, είχε συμπληρώσει η μυθοπλασία – εκείνη όπως στο «Τελευταίο σημείωμα» του Βούλγαρη που αποδείχτηκε ανατριχιαστικά ακριβής.

Πολύ αργότερα όταν θα είχε αρχίσει η συγκλονιστική διαδικασία της ταυτοποίησης αλλά και οι φωνές όσων επέμεναν -σωστά με επιστημονικά κίνητρα ή ορισμένοι και δόλια με απώτερο στόχο και ιδεολογικές παρωπίδες- να υπενθυμίζουν ότι πρέπει να ελεγχθεί η αυθεντικότητα, άρχισε να διαφαίνεται και πόσο άβολο ήταν, ίσως μάλιστα για όλους, αυτό το συμπαγές κομμάτι Ιστορίας. Αυτό για το οποίο και το ΥΠΠΟ αποφάνθηκε ότι είναι «πολύ πιθανόν» να είναι αυθεντικό (επιδεικνύοντας σοβαρότητα κυρίως έναντι όσων έσπευδαν να υπαινιχθούν ότι κάποιος δαιμόνιος πωλητής συνέλεξε φυσιογνωμίες εκτελεσθέντων και συνέθεσε τις σκηνές με ΑΙ). Αβολο όμως για όλους γιατί; Αφού μάλιστα η συντριπτική πλειονότητα συγκινήθηκε και μετακινήθηκε μέσα της, αν βέβαια εξαιρέσεις τους κάφρους που βανδάλισαν το μνημείο της Καισαριανής και τους ανεγκέφαλους που έχοντας εμμονικά αποσυνδέσει την Αριστερά από τον πατριωτισμό βρέθηκαν να μην μπορούν να διαχειριστούν, παρά με αρνητισμό, μια απτή απόδειξη μεγαλειώδους πατριωτισμού από 200 κομμουνιστές και την αντίσταση του ΕΑΜ; Αβολο για μια κυβέρνηση που π.χ. επένδυσε λόγια, κόπο και χρήμα στην «ιστορική σημασία» της ανάδειξης του Τατοΐου. Ή που ώς εδώ προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει με μια εύκολη ισοπέδωση και τσιτάτα όσα ιστορικά κεφάλαια και τραύματα δεν εξυπηρετούν το δικό της αφήγημα, ακόμα κι όταν αυτά ανήκουν σε νεότερα από το ‘44 χρόνια (π.χ. στο Πολυτεχνείο). Ή που, ενώ επικρέμαται το έγκλημα της «Βιολάντα» με θύματα τις 5 εργάτριες, αντικρίζει ολοζώντανη την ύστατη τεράστια θυσία εργατικών ανθρώπων μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, αναγκασμένη να θυμηθεί πόσα προσέφερε ανιδιοτελώς η εργατική τάξη σε αυτή τη χώρα.

Αβολο όμως και για μια Αριστερά κατακερματισμένη, εγκλωβισμένη σε διαφωνίες, κάποτε και σε εγωισμούς, άλλοτε και σε άρνηση που φέρνει καβγάδες υψηλών μιντιακών ντεσιμπέλ. Αυτών των ντεσιμπέλ που έκαναν mute μπροστά στον ήχο της σιωπής των βλεμμάτων, στις ανεπαίσθητες κινήσεις των σωμάτων προς την κοινή μοίρα, στην αλληλεγγύη του θανάτου, στον κοινό υπέρτερο σκοπό της θυσίας που οραματιζόταν μια καλύτερη μέρα για όσους θα μείνουν πίσω.