Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας στο κέντρο της πόλης μας όλο και περισσότερους άστεγους συναντώ, συνήθως είναι μόνοι τους και άλλοι συγκροτούν μικρές ομάδες. Διαλέγουν συνήθως μια γωνιά, για να προστατεύονται από τον παγωμένο αέρα του χειμώνα, η οποία είναι και πέρασμα, για να μαζεύουν την ελεημοσύνη των σκυθρωπών περαστικών. Πολλοί περαστικοί περνούν και δεν τους βλέπουν καν στρέφοντας το πρόσωπό τους αλλού. Κάποιοι τους κοιτούν με απορία και λίγοι με συμπάθεια και πόνο και από αυτούς ορισμένοι τους βοηθούν με τον οβολό τους.
Στην άλλη όχθη της πόλης μας οι εφημερίδες διαφημίζουν την ευημερία της χώρας, υμνώντας την κυβέρνηση που μας έσωσε από τη χρεοκοπία της Αριστεράς. Κάποιοι πολίτες πορεύονται με τον καφέ στο χέρι, μόνοι τους μέσα στο πλήθος, χωρίς τίποτα να βλέπουν ή να ακούν. Απολαμβάνουν τη μοναξιά τους και αγνοούν ότι το μέλλον που τους περιμένει ίσως να μην είναι και τόσο ευοίωνο, αδιαφορώντας για το πώς αυτοί οι άνθρωποι κατέληξαν άστεγοι. Το πρόβλημά τους είναι ότι αγνοούν ότι οι συνάνθρωποί τους κατέληξαν να ζουν στον δρόμο λόγω όλων όσα συμβαίνουν γύρω τους. Δεν γνωρίζουν φυσικά ούτε μπορούν να διανοηθούν ότι οι άστεγοι είναι τα χελιδόνια της κρίσης που έρχεται. Είναι προ των πυλών και θα χτυπήσει την πόρτα και άλλων πολλών συνανθρώπων μας, αν δεν έχουν γίνει ήδη και αυτοί άστεγοι.
*Γενικός γραμματέας ΣΦΕΑ
