Οσα συνέβησαν μετά την ποδοσφαιρική αθλιότητα που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός στην οδυνηρή ισοπαλία με τη Λάρισα ήταν ακόμη μία σταγόνα στο ήδη ξεχειλισμένο ποτήρι της οργής. Η συζήτηση γύρω από την «άρρωστη» κατάσταση που βιώνει για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός έχει ανοίξει ξανά, με τον Ράφα Μπενίτεθ να βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής και της αμφισβήτησης.
Οχι μόνο από μερίδα του κόσμου και τη συντριπτική πλειονότητα του μέσων ενημέρωσης, αλλά και από την ίδια την ιδιοκτησία. Τον Γιάννη Αλαφούζο, δηλαδή. Υπάρχουν ενδείξεις και σενάρια (καλοκαιρινής ή ακόμη και άμεσης) απόλυσης, πιθανοί αντικαταστάτες και νέα πρόσωπα στην τεχνική ηγεσία κυκλοφορούν στην πιάτσα, όμως το βασικό ερώτημα παραμένει: μπορεί πραγματικά να μεταβληθεί κάτι μόνο με αλλαγή προπονητή; Η εύκολη απάντηση είναι να αποδοθούν όλες οι ευθύνες της κατάστασης στον Ισπανό τεχνικό. Αναμφίβολα η αγωνιστική εικόνα της ομάδας τον βαραίνει σε σημαντικό βαθμό.
Ωστόσο η πραγματικότητα μοιάζει βαθύτερη. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στον πάγκο, αλλά αφορά συνολικά τη λειτουργία του συλλόγου που εδώ και χρόνια δείχνει να εγκλωβίζεται σε έναν κύκλο αστάθειας και συνεχών αλλαγών.
Κάθε νέα αρχή συνοδεύεται από προσδοκίες, όμως σύντομα ακολουθεί απογοήτευση. Προπονητές αλλάζουν, παίκτες έρχονται και φεύγουν, στελέχη αναλαμβάνουν και αποχωρούν χωρίς να δημιουργείται σταθερότητα. Το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα που μοιάζει να ξεκινά από το μηδέν κάθε λίγους μήνες χωρίς σαφή ποδοσφαιρική ταυτότητα ή μακροπρόθεσμο πλάνο.
Οι ποδοσφαιριστές συχνά κρίνονται πριν προλάβουν να προσαρμοστούν, ενώ οι τραυματισμοί βασικών μονάδων, με τις αλλαγές προπονητών/ρυθμού προπονήσεων να αυξάνουν στα ύψη τον αριθμό, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Νέοι παίκτες καλούνται να αποδείξουν άμεσα την αξία τους μέσα σε ένα περιβάλλον έντονης πίεσης με αποτέλεσμα να παρασύρονται από τη γενικότερη αρνητική δυναμική.
Παράλληλα η σχέση με τον κόσμο γίνεται ολοένα πιο δύσκολη. Η απογοήτευση των φιλάθλων είναι κατανοητή, όμως η έλλειψη εμπιστοσύνης εντείνει την πίεση και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο όπου τίποτα δεν προλαβαίνει να «χτιστεί». Η ομάδα μοιάζει να αναζητά διαρκώς έναν άμεσο στόχο, όπως η έξοδος στην Ευρώπη και η είσοδος στην τετράδα, χωρίς να ξεκαθαρίζει ποιο είναι το πραγματικό σχέδιο για το μέλλον.
Το μεγαλύτερο ζήτημα ίσως είναι η απουσία συνέπειας. Κάθε νέο project ξεκινά με φιλοδοξίες, αλλά εγκαταλείπεται γρήγορα όταν τα αποτελέσματα δεν είναι άμεσα. Ετσι η αλλαγή προσώπων γίνεται αυτοσκοπός και όχι μέρος μιας οργανωμένης στρατηγικής.
Την ώρα που ο σύλλογος ετοιμάζεται για τη νέα εποχή με το καινούργιο γήπεδο στον Βοτανικό να βρίσκεται στα σκαριά και να κοντοζυγώνει, το αγωνιστικό οικοδόμημα παραμένει εύθραυστο. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς ο (κάθε επόμενος) προπονητής, αλλά η δημιουργία μιας σταθερής βάσης που θα επιτρέψει στην ομάδα να λειτουργήσει με συνέχεια και ξεκάθαρη κατεύθυνση. Γιατί ουσιαστικά το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα έρθει, αλλά η αποφασιστικότητα να στηριχτεί πραγματικά ένα σχέδιο.
-320x213.png)
