Ηταν διαρκώς έτοιμος για τις μεγάλες μάχες της Αριστεράς, με την ελευθερία και τη δικαιοσύνη παρά πόδα, ο Αριστείδης Μανωλάκος. Είχε εμβαθύνει σε μια αυτογνωσία να μην κάνει τον ηρωισμό δεισιδαιμονία, αντίθετα έριχνε βαρύτητα στην κριτική σκέψη, αντιμετώπιζε τον μαρξισμό ως ανοιχτό σύστημα ιδεών που έπρεπε διαρκώς να εμπλουτίζεται θεωρητικά πάνω στις αφετηριακές αρχές του, για να αντιμετωπιστεί ο καταστροφικός καπιταλισμός σε μια πρωτότυπη κατεύθυνση σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.
Η αγωνία του ήταν «θα προλάβουμε να αλλάξουμε ριζικά το οργανωτικό μοντέλο του ξεπερασμένου δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, να αναπτύξουμε αυτόνομα κινήματα, με μορφές άμεσης δημοκρατίας»; Εβλεπε την ιδεολογικοποιημένη τεχνολογία να επελαύνει, την Αριστερά να μην έχει ριζικές απαντήσεις στα νέα φαινόμενα, ειδικά στην οικολογική καταστροφή, και ένιωθε ένα βάρος ηθικοπολιτικό τεράστιο. Διότι ο Αριστείδης είχε συνταυτίσει την Ηθική με την Πολιτική ως τρόπο ζωής και δεν ήθελε να εξαρτάται από κανέναν μηχανισμό, κομματικό, οικονομικό, κρατικό, συνδικαλιστικό κ.λπ. Οραματιζόταν να συνενώσει όλα τα σωματεία των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και να αντιμετωπίσει τον ολοκληρωτικό τους ρόλο με τη δημοκρατία των εργαζομένων από τα κάτω. Η φιλία είχε την αριστοτελική αξία γι’ αυτόν.
Γνωριστήκαμε με τον Αριστείδη στα καλά χρόνια της «Ελευθεροτυπίας», στις αρχές του 1990, και ως κοντοχωριανοί και ομοϊδεάτες πολλά καλοκαίρια τα περνούσαμε μαζί οικογενειακά στις ωραίες παραλίες του αγαπημένου του Ασωπού, κυρίως στο Κρυανί, στον Μποζά και στην Πλύτρα, ενώ ερχόταν στη Νεάπολη με τη σύζυγό του Μαρία, την κόρη του Κατερίνα και πηγαίναμε στις παραλίες του Καβο Μαλιά και στο Παλιόκαστρο. Ο Ασωπός ήταν ο μικρός του παράδεισος με την καταπληκτική λαϊκή αρχιτεκτονική των χρωματιστών κεραμιδόσπιτων να βγαίνουν μέσα από τις καταπράσινες πορτοκαλιές σαν έργα ζωγραφικής τέχνης. Ισως έδιναν μια πρωτογενή απάντηση στο πώς πρέπει να δεθεί ο λαϊκός πολιτισμός με τις σύγχρονες καταιγιστικές εξελίξεις και τι θα πράξει η Αριστερά για να συνθέσει τη λαϊκή πολιτισμική παράδοση με την επιστήμη σε έναν νέο ριζοσπαστισμό. Ο Αριστείδης ήταν διαρκώς σε πολιτική και πνευματική εγρήγορση και αναζητούσε πρωτότυπες απαντήσεις με τεκμηριωμένες αναλύσεις. Στο Κρυανί και στον Μποζά, μέσα στη θάλασσα που μαλαμάτωνε μαγικά ο ήλιος, μιλούσαμε ακατάπαυστα για την πορεία του κινήματος και την Ελλάδα.
Ηταν ελληνολάτρης και θεωρούσε πως ο Εμφύλιος λειτουργεί ακόμα καταστροφικά ως πνευματικός θάνατος της χώρας. Είχε ισχυρά βιώματα από τη Λακωνία και αργότερα με την ένταξή του στην Αριστερά και στην ΕΔΑ μελετούσε διαρκώς κριτικά το παρελθόν για την υπέρβασή του. Του έλεγα πως η αστείρευτη κοιτίδα ιδεών και ριζοσπαστικών πρακτικών της Αριστεράς μακριά από τον σταλινισμό ήταν το ΕΑΜ με τις μορφές άμεσης δημοκρατίας που έχουν οι ηγεσίες της Αριστεράς υποβαθμίσει ή και αγνοήσει πλήρως, εννοείται και της Δεξιάς πρωτίστως. Μέσα στα κύματα που οι γλάροι πετούσαν ως μυθικοί σύντροφοι της Ιστορίας και τα λουλούδια από τις ροδοδάφνες της παραλίας φάνταζαν σαν κόκκινοι μάρτυρες του παρελθόντος ίσως και του άγνωστου μέλλοντος, έβλεπε αναγεννητικές ελπίδες και σκιρτούσε. «Να τα γράψεις αυτά, μας έκανες Χάρβαρντ με τα επιστημονικά θέματα», μου έλεγε.
