Ασ’ το γι’ αργότερα;

Η χθεσινή συνάντηση Ερντογάν – Μητσοτάκη αν μη τι άλλο αποκάλυψε το βάθος των ελληνοτουρκικών διαφορών. Στην επίλυση αυτών των διαφορών η συνάντηση δεν απέδωσε το ελάχιστο. Η ανταλλαγή ευχολογίων με τη μορφή συμφωνιών ήταν η κυρίαρχη εικόνα, η οποία όμως δεν είχε κανένα περιεχόμενο.

Ταυτόχρονα οι ηγέτες Ελλάδας και Τουρκίας εμμέσως ή αμέσως διατύπωσαν τις απόψεις τους για τα καίρια ζητήματα που αποτελούν την ουσία όσων χωρίζουν τις δύο χώρες. Με αυτή την έννοια ο στόχος της ικανοποίησης του εσωτερικού εθνικού ακροατηρίου ικανοποιήθηκε και από τις δύο πλευρές. Τους τα είπαμε και μας τα είπαν.

Το καίριο ερώτημα, όμως, είναι άλλο. Για πόσο ακόμη οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα εξελίσσονται σε αυτή τη βάση όπου τίποτα δεν θα λύνεται, οι εκκρεμότητες θα παραμένουν αμετάβλητες και όλα όσα γίνονται θα αποσκοπούν σε μια εσωτερική κατανάλωση;

Αν θέλουμε να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως οι σχέσεις της χώρας μας με τους γείτονες –ήταν που ήταν δύσκολες– έχουν δυσκολέψει ακόμα περισσότερο. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να το καταλάβει. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η πολυπολικότητα και η απόλυτη αστάθεια, σε έναν κόσμο όπου το διεθνές δίκαιο του ΟΗΕ έχει αντικατασταθεί από τη δύναμη της ισχύος και της επιβολής, σε έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι υπό δραστική αλλαγή, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι αδύνατο να έχουν μείνει ανεπηρέαστες.

Τι σημαίνει όλο αυτό το σκηνικό; Πολύ απλά ότι κανένας δεν θα ήθελε μια λύση στις ελληνοτουρκικές διαφορές στην παρούσα περίοδο, με την ελπίδα ότι η τωρινή αστάθεια μπορεί να του δώσει περισσότερες ευκαιρίες και περισσότερες δυνατότητες να πετύχει το μέγιστο των επιδιώξεών του στο μέλλον.

Η Τουρκία, λόγω δύναμης και ισχύος στην περιοχή αλλά και λόγω στρατηγικών βλέψεων, έχει κάθε λόγο να επιδιώκει να παραμείνουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μέσα στην αβεβαιότητα της μη λύσης και των ενεργών διεκδικήσεων από μέρους της. Αλλά και στην Ελλάδα είναι ισχυρή η άποψη της τοποθέτησης μιας λύσης για τα ελληνοτουρκικά στο μέλλον και υπό καλύτερες συνθήκες.

Οπότε αυτό που μένει είναι αυτό που έγινε χθες. Συναντήσεις, επαφές, κουβεντολόι και ευχολόγια. Αναμφίβολα η επαφή και ο διάλογος δεν μπορούν να εγκαταλειφθούν. Αλλά όταν τα προβλήματα δεν λύνονται στην πραγματικότητα διαρκώς διογκώνονται. Ετσι πορευτήκαμε έως σήμερα κι αυτό ακριβώς έγινε.