Το Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ είναι η πρώτη ημιεπίσημη παραδοχή από τις ΗΠΑ ότι ζούμε ήδη σε έναν μετα-αμερικανικό, πολυκεντρικό και πολυπολικό κόσμο, με τα παρωχημένα σχήματα διπολικής αντιπαράθεσης του Ελεύθερου Κόσμου και του Αξονα του Κακού να συνεχίζουν να κυριαρχούν στη διεθνή σκηνή.
Η προσγείωση στη νέα πραγματικότητα συντελέστηκε την επόμενη μέρα της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, όταν η πλειοψηφία των κρατών-μελών του ΟΗΕ αρνήθηκε να στοιχηθεί με τη Δύση σε μια πανστρατιά απομόνωσης της Ρωσίας.
Με το Συμβούλιο Ειρήνης ο Τραμπ ξεκινά μια εκστρατεία που θα έχει ως στόχο την αποτροπή της μετεξέλιξης της ομάδας BRICS σε αντιαμερικανική συσπείρωση.
Στη διεθνή σκηνή από τη μια μεριά θα βρίσκεται το δυτικό ημισφαίριο υπό τον απόλυτο έλεγχο των ΗΠΑ και από την άλλη η Ευρασία που θα περιλαμβάνει τους μεγάλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία, με την Ουάσινγκτον να μπορεί να συνάπτει ad hoc συνεργασίες και συμμαχίες.
Τα κέντρα ισχύος της Ευρασίας δεν περιορίζονται στους τρεις μεγάλους, δηλαδή τη Μόσχα, το Πεκίνο και το Νέο Δελχί. Μεσαίες περιφερειακές δυνάμεις όπως το Βιετνάμ, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος διαδραματίζουν καταλυτικό ρόλο στους τοπικούς και τους περιφερειακούς συσχετισμούς δυνάμεων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κατανοήσει ότι ο ρόλος του «παγκόσμιου χωροφύλακα», όπως αυτός κατοχυρώθηκε την άνοιξη του 1999 στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσινγκτον, είναι μια πρόκληση στην οποία δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Γι’ αυτό θέλουν στεγανή θωράκιση της αμερικανικής ηπείρου με την ενσωμάτωση της Γριλανδίας και του Καναδά και αλλαγές καθεστώτων κατά το πρότυπο της Βενεζουέλας.
Η σχεδόν ταυτόχρονη υπογραφή εμπορικών συμφωνιών της Ε.Ε. με την Ινδία και τη Mercosur, με φόντο τη σκληρή προσπάθεια για τερματισμό των πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, δείχνει ότι πίσω από την επιθετική ρητορική του Τραμπ κυριαρχεί η ανησυχία για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης.
