Το πλαίσιο για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία στη χώρα μας είναι ανεπαρκές. Οχι άλλες πολιτικές που υποβαθμίζουν την εργασία και οδηγούν τους εργαζόμενους σε ματωμένα μεροκάματα.
Οι πέντε νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο «Βιολάντα» δεν ήταν απλά μια τραγική είδηση που μπορούμε να αφήσουμε να ξεχαστεί. Είναι τα θύματα μιας ανεύθυνης εργοδοσίας αλλά και της απουσίας του απαραίτητου θεσμικού πλαισίου για την προστασία των εργαζομένων.
Θα είναι το τελευταίο εργατικό δυστύχημα; Η ιλιγγιώδης αύξηση των νεκρών εργαζομένων και των βαριά τραυματισμένων εν ώρα εργασίας τα τελευταία πέντε χρόνια, υποδηλώνουν, δυστυχώς, πως μάλλον δεν θα είναι το τελευταίο μεροκάματο του τρόμου στο οποίο οδηγείται ένας άνθρωπος που προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του με αξιοπρέπεια.
Είναι σημαντικό να χυθεί άπλετο φως στις συνθήκες που οδήγησαν στο έγκλημα της περασμένης Δευτέρας και άμεσα να βρεθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης οι υπεύθυνοι. Είναι όμως, παράλληλα, σημαντικό να μην αφήσουμε κανέναν να μας πείσει ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα και ότι απλά έφταιγε η κακιά στιγμή.
Το υπουργείο Εργασίας και η κυβέρνηση πρέπει να απαντήσουν στα αμείλικτα ερωτήματα που πια δεν μπορούν να αποσιωπηθούν, ούτε να αντιμετωπιστούν με επικοινωνιακές κυβιστήσεις.
Γιατί η Ν.Δ. κατήργησε το ΣΕΠΕ και το μετέτρεψε σε Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας, αφήνοντάς το μάλιστα χωρίς προσωπικό και με υποβαθμισμένες αρμοδιότητες; Αλήθεια, τέσσερις επιθεωρητές για πάνω από 10.000 επιχειρήσεις σε Τρίκαλα – Καρδίτσα επαρκούν άραγε; Ή ας μας πει κάποιος αν οι περίπου 240 επιθεωρητές για την ασφάλεια και την υγεία, πανελλαδικά, είναι αρκετοί για να μπορούν να ελέγξουν τα μέτρα προστασίας στους χώρους εργασίας και τη συμμόρφωση ή όχι με τη νομοθεσία και τα μέτρα ασφαλείας. Πού είναι τα πορίσματα της Επιθεώρησης Εργασίας για τη «Βιολάντα»;
Γιατί δεν συνεδριάζει το Συμβούλιο Υγείας και Ασφάλειας; Γιατί δεν λειτουργούν Διευθύνσεις ΥΑΕ σε κάθε Περιφέρεια; Γιατί δεν γίνονται επιτροπές Υγείας και Ασφάλειας ανά επιχείρηση, ώστε εκεί που δεν υπάρχουν συνδικάτα, όπως στην περίπτωση που οι εργαζόμενοι στα Τρίκαλα μύριζαν προπάνιο μήνες πριν, στους χώρους των εγκαταστάσεων, να ελέγχεται άμεσα; Γιατί δεν έχει γίνει ξεχωριστή κωδικοποίηση, αναβάθμιση και ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου για την Υγεία και την Ασφάλεια;
Γιατί δεν υπάρχει ενιαίος εθνικός φορέας για την καταγραφή των εργατικών ατυχημάτων/δυστυχημάτων ώστε να ξέρουμε ανά κλάδο και ανά δραστηριότητα τους κινδύνους και να υπάρχουν στοχευμένες παρεμβάσεις; Τόσες μέρες τώρα, κατηγορείται η αντιπολίτευση ότι χρησιμοποιεί χαλκευμένα στοιχεία. Ας μας πει λοιπόν η κυβέρνηση, οι εργάτες γης προσμετρώνται στα δεδομένα; Οι ναυτικοί; Οι εργάτες στα μεταλλουργεία και στα λατομεία; Οι αυτοαπασχολούμενοι; Γιατί δεν καταγράφονται οι θάνατοι από παθολογικά αίτια ή τροχαία που συνδέονται με την εργασία; Γιατί η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα όπου δεν καταγράφονται οι επαγγελματικές ασθένειες, που δυστυχώς έχουν και αυτές χτυπήσει μαύρο ρεκόρ; Και ας μας πει, γιατί οι ίδιοι οι ελεγκτές της Επιθεώρησης Εργασίας αλλά και η Eurostat λένε πως στην Ελλάδα καταγράφεται μόνο το 30%-40% των εργατικών δυστυχημάτων; Εχουν αυτοί δίκιο ή ο κ. Μαρινάκης και το Μαξίμου;
Μέρα με τη μέρα γίνεται ακόμα πιο κατανοητό πόσο σαθρό είναι το πλαίσιο για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία επί ημερών αυτής της κυβέρνησης. Η σκληρή νεοφιλελεύθερη λογική που θεωρεί τους εργαζόμενους αναλώσιμους και τα κέρδη των εργοδοτών το ύψιστο αγαθό που πρέπει να προστατευτεί, κοστίζει ζωές, υποβαθμίζει την ίδια την εργασία και οδηγεί χιλιάδες εργαζόμενους στην απόγνωση. Το 13ωρο, οι απλήρωτες υπερωρίες και το υποχρεωτικό πια 10ωρο, η κατάργηση του βάσιμου λόγου απόλυσης, η 6ημερη και 7ημερη εργασία, η ενίσχυση των ατομικών συμβάσεων έναντι των συλλογικών, η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, οι μισθοί ψίχουλα, οι εργαζόμενοι των 24ωρων, η απουσία θεσμικών πλαισίων οχύρωσης της εργασίας, η απουσία ουσιαστικών ελέγχων για την πραγματική κατάσταση στους χώρους εργασίας, η υποστελέχωση κομβικών υπηρεσιών και η συνολική απορρύθμιση του ατομικού και συλλογικού εργατικού δικαίου, είναι το αρνητικό αποτύπωμα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη στην εργασία.
Αυτό το καθεστώς πρέπει να αλλάξει. Και θα αλλάξει όχι μόνο μέσα από θεσμικές προτάσεις και καθημερινή προσπάθεια στους χώρους δουλειάς και ενίσχυση των συνδικάτων. Θα αλλάξει γιατί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν και ζητούν δικαιοσύνη, νομιμότητα, προστασία και αξιοπρέπεια.
*Βουλευτής, τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
.jpg)
