Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται τον τελευταίο καιρό στο επίκεντρο μιας πολιτικής και οργανωτικής παραζάλης, που απασχολεί έντονα τη δημοσιότητα. Η στρατηγική του αμφισβητείται από επώνυμα στελέχη, όπως ο Δούκας και ο Γερουλάνος, ενώ από οργανώσεις εκτοξεύονται καταγγελίες για μεθοδεύσεις ενόψει του επικείμενου συνεδρίου. Σύμφωνα, μάλιστα, με πληροφορίες, ο Ανδρουλάκης δέχεται εισηγήσεις να προχωρήσει σε διαγραφές, εν ονόματι της ενότητας, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις οι καταγγελίες οδηγούν σε αποχωρήσεις στελεχών και μελών, έτσι που η αντιπαράθεση να δίνει την εντύπωση ότι το κόμμα βρίσκεται στην αρχή μιας σοβαρής κρίσης, με όρους εσωκομματικού εμφύλιου, από την οποία είναι αμφίβολο αν θα βγει ενωμένο.
Δύσκολο να εντρυφήσει κανείς στην ανθρωπογεωγραφία ενός κόμματος, που κουβαλάει τη λάμψη ενός ιστορικού ονόματος, αλλά και σκιές του παρελθόντος του. Σίγουρα, όμως, υπάρχουν δύο σοβαρά προβλήματα στη βάση της παραζάλης. Το ένα είναι η θολούρα, ή η καχυποψία, γύρω από τις σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. Ενα μέρος του ανησυχεί και υποψιάζεται ότι υπάρχει κρυφό σχέδιο της ηγεσίας, για σύμπλευση με τη Δεξιά, εφόσον οι επόμενες εκλογές δεν της δώσουν –και δεν πρόκειται να της δώσουν– αυτοδυναμία. Εξ ου και η ομάδα των ανήσυχων, με επικεφαλής τον Δούκα, ζητά ειδικό ψήφισμα του συνεδρίου που να αποκλείει ρητά μια τέτοια επιλογή. Οποιος κι αν είναι επικεφαλής της Δεξιάς. Και ο Ανδρουλάκης το αρνείται.
Το δεύτερο είναι η αδιέξοδη στρατηγική Ανδρουλάκη. Η φυγή προς τα μπρος, με στόχο την πρώτη θέση, έστω και με μία ψήφο, είναι από όσα δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, πιο πολύ ευχή απελπισίας, παρά συνταγή επιτυχίας. Ακόμα χειρότερα, που, με την αναμενόμενη εμφάνιση Τσίπρα στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, απομακρύνεται και η δεύτερη θέση. Η εκδοχή αυτή αναζωπυρώνει τον διχασμό στο δυνητικό εκλογικό σώμα του κόμματος, που ένα μέρος του, εκπαιδευμένο από τη ρητορική της συγκυβέρνησης με τη Ν.Δ., δεν λέει όχι στη συμμαχία με τη Δεξιά, για να αντιμετωπίσουν από κοινού τον «εισβολέα», ενώ ένα άλλο μέρος του, που ακουμπά σε πιο σύγχρονες ανάγκες και συσχετισμούς, αντιτίθεται σφόδρα σε μια τέτοια προοπτική.
Πρέπει να είναι προφήτης κανείς για να προβλέψει την κατάληξη αυτής της πολυπαραγοντικής κατά κάποιο τρόπο παραζάλης. Και προφανώς θα υπάρξουν και άλλα επεισόδια μέχρι το συνέδριο του κόμματος. Σε κάθε περίπτωση, όπως υποστηρίζουν στελέχη του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, έχει κρίσιμη σημασία να μην οδηγηθεί ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, για άλλη μια φορά και με όποιο πρόσχημα, στη στήριξη της Δεξιάς. Γιατί αυτό δεν θα ήταν μόνο αρνητικό για το αύριο της χώρας, αλλά και χαριστική βολή στο αύριο του ΠΑΣΟΚ…
