«Οnassis Dance Days», το καθιερωμένο φεστιβάλ χορού ΟDD της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, πιστό στο ραντεβού του με το κοινό, έρχεται για ένα τετραήμερο, από μεθαύριο 5 έως και τις 8 Φεβρουαρίου καταλαμβάνοντας όλες τις σκηνές στο κτίριο της οδού Συγγρού, παρασύροντας το κοινό μέσα από τέσσερις παραστάσεις και μία βιντεοεγκατάσταση που εστιάζουν στο «οικείο και στο ανοίκειο», σε μια εμπειρία μεταμόρφωσης, εκεί όπου η οικειότητα συναντά το παράδοξο, εκεί όπου το σώμα θυμάται, ξεχνά και επινοεί νέες συγγένειες.
Στο επίκεντρο των καλλιτεχνικών αναζητήσεων είναι οι έννοιες της καταγωγής, της οικογένειας, των γνωστών, των αγνώστων, όσο και των εκλεκτικών συγγενειών. Πώς διαμορφώνεται η χορογραφική ταυτότητα μέσα από σχέσεις αίματος, μνήμης ή και φαντασίας; Ποιες είναι οι νέες μορφές «συγγένειας» σε έναν κόσμο ρευστών δεσμών;
Κάποιες από τις χορογραφίες μοιάζουν με οικογενειακά άλμπουμ, άλλοτε τρυφερά, άλλοτε αλλόκοτα, κάποτε αληθινά, κάποτε ολότελα ψεύτικα. Αναζητούν τις ρωγμές, τα αποτυπώματα και τα υποσυνείδητα ίχνη της οικογένειας, είτε βιολογικής είτε επινοημένης, καθώς και των τόπων καταγωγής, πραγματικών όσο και φανταστικών.
Κορωνίδα του φετινού φεστιβάλ είναι μια διεθνής συμπαραγωγή της Στέγης, το «NÔT» της Πορτογαλίδας Marlene Monteiro Freitas, που άφησε άφωνο το κοινό στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2025 και συζητήθηκε όσο λίγες. Η βραβευμένη στην Μπιενάλε της Βενετίας (Αργυρός Λέων, 2018) δημιουργός ξετυλίγει ένα τελετουργικό ξέσπασμα για όλα όσα κρατάμε μέσα μας: το παράλογο, το απωθημένο, το ασυμφιλίωτο. Διαλύει τη φόρμα και ανασυνθέτει το κοινό βίωμα πάνω στην έξαψη των σωμάτων των οκτώ ερμηνευτών και ερμηνευτριών. Ενας παράδοξος ύμνος υπέρ της ελευθερίας που δεν επιδιώκει να εξηγήσει, παρά μόνο να χαράξει εντυπώσεις, μέσα από θραύσματα – όπως και τα όνειρα.
Ανάμεσα στα φετινά έργα, θα δούμε και τις παραγωγές που προέκυψαν από την έρευνα δύο περσινών Onassis AiR Fellows, το «FÁE» του Ευθύμιου Μοσχόπουλου, και το «(REST ΙΝ) BLUE» της Κατερίνας Φώτη. Δύο σόλο έργα με εκρηκτικές σωματικές γραφές που αντλούν από βιωμένες μνήμες, συλλογικά οράματα και επινοημένες καταγωγές, μετατρέποντας το σώμα σε τόπο αφήγησης, ρήξης και επανεφεύρεσης της συγγένειας. Το «FÁE» ξετυλίγεται ως ένα queer εγχειρίδιο επιβίωσης για έναν κόσμο που αναμασάει τον ίδιο του τον εαυτό. Με εργαλεία το παράλογο και την ωμότητα, ο Ευθύμιος Μοσχόπουλος επιχειρεί να αρθρώσει μια αφήγηση για τα ενστικτώδη παραπατήματα της ενηλικίωσης. Η χορογράφος Κατερίνα Φώτη αναζητά το αποτύπωμα της ζωής που κατοικεί στους τοίχους που σήμερα γκρεμίζονται για να αλλάξουν χρήση. Πόση διαγενεακή μνήμη χωράει σε μια πολυκατοικία που θα γίνει Airbnb και πόσες ιστορίες ξεριζώνονται μέσα από τα διαλυμένα μωσαϊκά;
Επίσης Onassis AiR fellow, η Εφη Γούση παρουσιάζει το «Tectonic Riders», τη βιντεοεγκατάσταση που έκανε πρεμιέρα στο Πεδίον του Αρεως στο πλαίσιο της έκθεσης «Plásmata 3», έναν μετα-σαμανικό ύμνο, γυρισμένο σε ένα μεταποκαλυπτικό τοπίο της Στερεάς Ελλάδας, με νεαρά κορίτσια, σαν άλλες αμαζόνες, να αναβιώνουν το τελετουργικό των ταυροκαθάψιων, γονιμοποιώντας την άνυδρη γη.
Τέλος, η Ελενα Αντωνίου από την Κύπρο επιστρέφει στη Στέγη με το νέο της έργο, «ODE»: ένα ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα, τον γυναικείο ερωτισμό και την ευαλωτότητα που μεταμορφώνεται σε δύναμη. Μαζί με τη μουσικό Μαρία Σπίβακ, οι δύο καλλιτέχνιδες ανυψώνονται σε ένα βάθρο, όπου η κίνηση γίνεται ήχος, η παρουσία νοείται ως πράξη ελευθερίας και το «μαζί» σημαίνει «καμία μόνη».
Οι επιμελητές του φεστιβάλ αναφέρουν: «Πού τελειώνει η ασφάλεια του γνώριμου; Πού αρχίζει η ανησυχαστική σχέση μας με το άγνωστο; Σ’ αυτό το όριο κινείται το φετινό φεστιβάλ Onassis Dance Days, καλώντας μας να περιπλανηθούμε ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, εκεί όπου οι πατρογονικοί τόποι μπλέκονται με τα πιο σκοτεινά μας όνειρα. Τα πέντε έργα που παρουσιάζονται αυτόν τον Φεβρουάριο στη Στέγη θυμίζουν παράξενη, τρυφερή και απρόβλεπτη οικογένεια: από την πολυπρόσωπη τελετουργική έκσταση του “NÔT” της Marlene Monteiro Freitas μέχρι τις προσωπικές, αυτοεθνογραφικές σόλο εξομολογήσεις των “FÁE” του Ευθύμιου Μοσχόπουλου και “(REST ΙΝ) BLUE” της Κατερίνας Φώτη, και από την ωδή στη θηλυκότητα του “ODE” της Ελενας Αντωνίου μέχρι τις μετασαμανικές Αμαζόνες στο “Tectonic Riders” της Εφης Γούση. Γιατί ο σύγχρονος χορός, ως το πιο ελεύθερο και αυτονομημένο πεδίο καλλιτεχνικής έρευνας που στηρίζουμε σταθερά, μπορεί να μιλήσει για το σώμα ως το ιδανικό πεδίο για να ξαναφανταστούμε ποιοι είμαστε και με ποιους συνδεόμαστε».
Μετά την πρεμιέρα του «NÔT», την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου (9 μ.μ.), θα ακολουθήσει συζήτηση στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Troubling the Stage: The Choreographic Work of Marlene Monteiro Freitas» (Lenz Press, 2025). Συμμετέχουν η χορογράφος Marlene Monteiro Freitas και η συγγραφέας του βιβλίου, Alexandra Balona, με συντονιστή τον σκηνοθέτη και ερμηνευτή Eυριπίδη Λασκαρίδη. Στα αγγλικά, χωρίς διερμηνεία στα ελληνικά.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Onassis Dance Days 2026, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Από 5 έως 8 Φεβρουαρίου: Κεντρική Σκηνή, Μικρή Σκηνή & -1. Αγορά εισιτηρίων: Συγγρού 107, τηλ. 219 219 1000, https://www.onassis.org/el/whats-on/onassis-dance-days-2026. Επιμελητική κατεύθυνση: Αφροδίτη Παναγιωτάκου. Σχεδιασμός & επιμέλεια: Ιλειάνα Δημάδη, Κωνσταντίνος Τζάθας, Βάσω Βασιλάτου. Επικεφαλής παραγωγής: Βασίλης Παναγιωτακόπουλος.
