Η πρώτη φορά στη νεότερη Ιστορία που επιχειρήθηκε να κατοχυρωθεί θεσμικά η επιβολή της σταθερότητας στην Ευρώπη ήταν η συγκρότηση, με πρωτοβουλία του Τσάρου, της Ιεράς Συμμαχίας την επομένη του Συνεδρίου της Βιέννης το 1814, που χάραξε τον χάρτη της Μεταναπολεόντειας Ευρώπης.
Η πρώτη πρόκληση στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων ήταν ο Πόλεμος της Ελληνικής Ανεξαρτησίας που κατέδειξε τα όρια των δυνατοτήτων της Ιεράς Συμμαχίας, η οποία γρήγορα σκιάσθηκε από τη μακράς διαρκείας σύγκρουση Βρετανίας-Ρωσίας που οδήγησε στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-56) και στον Ρωσοτουρκικό (1876-77).
Θα χρειαστεί να περιμένουμε στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918, την πρόταση για ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ουίλσον. Η ΚΤΕ υπήρξε θνησιγενής καθώς η Γερουσία των ΗΠΑ απέρριψε την ίδρυσή της και έτσι απέκλεισε τη συμμετοχή της χώρας.
Επόμενο βήμα ήταν ο Χάρτης του Ατλαντικού που υπέγραψαν οι Ρούζβελτ-Τσόρτσιλ το 1941, ο οποίος προέβλεπε την ίδρυση του ΟΗΕ. Ο νέος διεθνής οργανισμός γρήγορα έγινε φόρουμ αναπαραγωγής της ρητορικής του Ψυχρού Πολέμου.
Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 καταγράφονταν πρωτοβουλίες συγκρότησης ενός φόρουμ των πλούσιων και ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης, με αφετηρία την πρωτοβουλία για την ίδρυση της Ομάδας των 7 του τότε προέδρου της Γαλλίας Ζισκάρ ντ’ Εστέν.
Το σχήμα είχε τη φιλοδοξία μετεξέλιξής του σε παγκόσμιο διευθυντήριο και έτσι βρέθηκε απέναντι στον παρεμβατικό απομονωτισμό του Αμερικανού προέδρου Ρέιγκαν και των επιγόνων του.
Σήμερα ένας πολυκεντρικός-πολυπολικός κόσμος έχει ήδη αναδυθεί, όπως φαίνεται από τις οικογενειακές φωτογραφίες των συναντήσεων κορυφής των G-20 και των ΒRICS.
To Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ, που θα δοκιμάσει την τύχη του στη Γάζα, επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες. Είναι ένα πρώτο βήμα προς έναν πλανήτη απρόβλεπτο με την αστάθεια μόνιμη σταθερά, ένα πρώτο βήμα προς μια κατάσταση πραγμάτων όπου θα συνυπάρχουν ένας, δύο, τρεις νέοι μικροί ΟΗΕ.
Η θεσμική γεωπολιτική απορρύθμιση δεν θα περιοριστεί στη σταδιακή απονεύρωση του ΟΗΕ αλλά θα συμπεριλάβει σχήματα περιφερειακής ολοκλήρωσης καθώς και πολιτικοστρατιωτικές συμμαχίες.
Η διπολική αντιπαράθεση Ανατολής – Δύσης έληξε οριστικά και αμετάκλητα το 1989-91 αλλά οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν να σταθεροποιήσουν μια Pax Americana.
Με τα παραπάνω δεδομένα η Pax Trampiana, παρά την καρναβαλική αισθητική της, προβάλλει σαν μια ωμή αλλά ρεαλιστική παραδοχή ότι ήδη ζούμε σε έναν μετα-αμερικανικό κόσμο.
